Συνέντευξη-ακτινογραφία όσων γίνονται και θα γίνουν από την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη είναι η συνέντευξη του Γιώργου Βασιλειάδη στην «Εφ.Συν.». Οσον αφορά το νέο κόμμα, αναλυτικά, αναδεικνύει το τρίπτυχο οργάνωση, πρόγραμμα και κοινωνική παρουσία.
Μιλά για την προσέγγιση των συμπολιτών μας που δεν πιστεύουν στην πολιτική, αλλά και εκείνων που ψήφισαν Ν.Δ. επειδή «εσφαλμένα πίστεψαν αφηγήματα για σταθερότητα, ασφάλεια ή αποτελεσματικότητα». Με τελικό συμπέρασμα ότι το αποτέλεσμα θα κριθεί «όχι μόνο σε μια ρητορική αντιδεξιάς καταγγελίας, αλλά και στην ικανότητά μας να αποδείξουμε ότι υπάρχει σοβαρή, προοδευτική κυβερνητική λύση».
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη πολύ νωρίς καθιερώθηκε στη δεύτερη θέση. Μήπως ωστόσο είναι πρόωρο να μιλά κανείς για εκλογική νίκη;
Οι εκλογές κερδίζονται μέσα στην κοινωνία, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στους ανθρώπους που δυσκολεύονται να πληρώσουν το ρεύμα, το ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ, αλλά και στους ανθρώπους που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς και στην πολιτική. Το ότι η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη εμφανίζει από την πρώτη στιγμή μια ισχυρή δυναμική, δείχνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: ότι υπάρχει ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό κενό. Υπάρχει ανάγκη για μια σοβαρή, αξιόπιστη, προοδευτική εναλλακτική.
Για μια δύναμη που μπορεί να κυβερνήσει με σχέδιο, με επάρκεια και με κοινωνική δικαιοσύνη. Αρα δεν πανηγυρίζουμε. Και ούτε αρκούμαστε στη δεύτερη θέση. Η δεύτερη θέση δεν είναι προορισμός. Είναι αφετηρία ευθύνης. Ο στόχος μας δεν είναι να αναδιατάξουμε απλώς τον προοδευτικό χώρο. Ο στόχος μας είναι να διαμορφώσουμε μια νέα κοινωνική πλειοψηφία που θα μπορεί να νικήσει τη Δεξιά άμεσα και να αλλάξει την πορεία της χώρας. Να επαναφέρουμε την αισιοδοξία και την αξιοπρέπεια.
Με ποιες κεντρικές πρωτοβουλίες από εδώ και πέρα θα επιδιώξετε τη σταθεροποίηση στη δεύτερη θέση; Μήπως ήρθε η ώρα της οργάνωσης της δομής του νέου κόμματος και κεντρικά και περιφερειακά;
Το ζήτημα είναι η πολιτική αλλαγή. Να μετατρέψουμε επομένως μια αρχική πολιτική δυναμική σε ένα δυναμικό πολιτικό ρεύμα. Και αυτό απαιτεί τρία πράγματα: οργάνωση, πρόγραμμα και κοινωνική παρουσία. Πρώτον, ναι, είναι απολύτως αναγκαία η συγκρότηση δομής. Αλλά όχι με τη λογική ενός κλειστού, γραφειοκρατικού μηχανισμού. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη πρέπει να οργανωθεί ως ανοιχτό, δημοκρατικό, συμμετοχικό κόμμα. Με καθαρούς κανόνες, με όργανα που λειτουργούν, με λογοδοσία, με περιφερειακή συγκρότηση, με θεματικές ομάδες δουλειάς και με πραγματική συμμετοχή των μελών.
Η ΕΛΑΣ δεν θα είναι κόμμα των διαδρόμων, αλλά κόμμα της κοινωνίας
Οχι κόμμα των διαδρόμων, αλλά κόμμα της κοινωνίας. Δεύτερον, χρειάζεται προγραμματική εξειδίκευση. Η Διακήρυξη έδωσε την πολιτική κατεύθυνση. Τώρα ξεκινούν και παρουσιάζονται συγκεκριμένες, κοστολογημένες και εφαρμόσιμες προτάσεις για την ακρίβεια, τη στέγη, τους μισθούς, τη φορολογική δικαιοσύνη, την υγεία, την παιδεία, την παραγωγική ανασυγκρότηση, το κράτος δικαίου, τη διαφάνεια. Ξέρουμε ότι ο πολίτης δεν αρκείται πια σε μεγάλες διακηρύξεις. Ρωτά «πώς;», «με ποιους πόρους;», «με ποιο κράτος;», «με πόση αποτελεσματικότητα;».
Και σε αυτά απαντάμε με υπευθυνότητα αλλά και όραμα. Τρίτον, η οργάνωση πρέπει να γίνει από τα κάτω. Σε κάθε Περιφέρεια πρέπει να αποτυπωθούν τα πραγματικά προβλήματα: άλλο είναι το παραγωγικό ζήτημα στη Θεσσαλία, άλλο στα νησιά, άλλο στη Δυτική Μακεδονία, άλλο στην Αττική. Δεν μπορεί ένα σύγχρονο προοδευτικό κόμμα να μιλά μόνο από την Αθήνα προς την κοινωνία. Πρέπει να ακούει, να επεξεργάζεται, να δεσμεύεται και να ελέγχεται. Επομένως, ναι, οργάνωση. Αλλά με πολιτικό περιεχόμενο. Οχι μηχανισμός για τον μηχανισμό. Δομή που θα υπηρετεί ένα σχέδιο διακυβέρνησης και τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Η Συμπαράταξη καταγράφει κέρδη από όλα τα κόμματα του προοδευτικού τόξου, όχι όμως και από τη Ν.Δ. Πώς θα πετύχετε το ψαλίδισμα της διαφοράς;
Κατ’ αρχάς δεν αρκεί να μετακινούνται δυνάμεις μέσα στον προοδευτικό χώρο. Αυτό μπορεί να αλλάζει τους εσωτερικούς συσχετισμούς, αλλά δεν αρκεί για πολιτική αλλαγή. Για να υπάρξει πραγματική ανατροπή πρέπει να πείσουμε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Και ανάμεσά τους υπάρχουν και πολίτες που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία όχι αναγκαστικά επειδή ταυτίζονται ιδεολογικά με τη Δεξιά, αλλά επειδή εσφαλμένα πίστεψαν αφηγήματα για σταθερότητα, ασφάλεια ή αποτελεσματικότητα.
Για την πραγματική ανατροπή πρέπει να πείσουμε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, ανάμεσά τους και πολίτες που ψήφισαν Ν.Δ.
Το ερώτημα λοιπόν είναι: αισθάνονται σήμερα αυτοί οι πολίτες μεγαλύτερη ασφάλεια; Βλέπουν το εισόδημά τους να επαρκεί; Βλέπουν το κράτος να τους προστατεύει; Βλέπουν δικαιοσύνη απέναντι στα καρτέλ, στις τράπεζες, στα funds, στην αισχροκέρδεια; Βλέπουν αξιοκρατία, διαφάνεια, θεσμούς που λειτουργούν; Νομίζω ότι η πλειοψηφία πλέον απαντά αρνητικά. Εκεί θα κριθεί η διαφορά. Οχι μόνο σε μια ρητορική αντιδεξιάς καταγγελίας, αλλά και στην ικανότητά μας να αποδείξουμε ότι υπάρχει σοβαρή, προοδευτική κυβερνητική λύση.
Με σχέδιο για την ακρίβεια. Με έλεγχο της αγοράς και των καρτέλ. Με φορολογική δικαιοσύνη. Με στήριξη της εργασίας και της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Με δημόσια υγεία και παιδεία που δεν εγκαταλείπουν τον πολίτη. Με ένα κράτος που δεν είναι λάφυρο, αλλά εργαλείο προστασίας και ανάπτυξης.
Σε μια εποχή έντονων οικονομικών δυσκολιών μήπως δεν υπάρχει χώρος για ατομικά δικαιώματα – ελευθερίες και κράτος δικαίου;
Αυτό είναι ένα ψευδές και επικίνδυνο δίλημμα. Δεν υπάρχουν από τη μία τα οικονομικά προβλήματα και από την άλλη τα δικαιώματα και το κράτος δικαίου. Το κράτος δικαίου είναι προϋπόθεση ευημερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι προϋπόθεση οικονομικής ασφάλειας. Είναι προϋπόθεση εμπιστοσύνης. Οταν δεν υπάρχει διαφάνεια, ο πολίτης πληρώνει ακριβότερα. Οταν δεν υπάρχει λογοδοσία, το δημόσιο χρήμα καταλήγει σε λίγους.
Οταν οι θεσμοί δεν λειτουργούν, τα καρτέλ αποθρασύνονται, οι ισχυροί μένουν ανεξέλεγκτοι, ο μικρός επιχειρηματίας ασφυκτιά, ο εργαζόμενος μένει απροστάτευτος. Αρα το κράτος δικαίου δεν είναι πολυτέλεια για καλές εποχές. Είναι η άμυνα των πολλών απέναντι στην αυθαιρεσία των ισχυρών. Το ίδιο ισχύει και για τα ατομικά δικαιώματα. Δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της δημοκρατίας. Είναι ο πυρήνας της. Αρα η απάντηση είναι καθαρή: ψωμί, δικαιώματα και δημοκρατία πάνε μαζί.
