Στη… Eurovision οι απολυμένοι απ’ τα Μetropolis

Τρία χρόνια αγώνων συμπληρώνουν οι απολυμένοι από τα Metropolis.

«Ανδρέα Κουρή θα μας βρίσκεις συνέχεια μπροστά σου!» τονίζει σε ανακοίνωσή της η Συνέλευση Απολυμένων από τα καταστήματα Metropolis και καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τον ελληνικό τελικό της Eurovision στο Έναστρον (Πειραιώς 178) την Τετάρτη στις 7.30 το απόγευμα.

Στην ανακοίνωσή τους -εκτενή αποσπάσματα της οποίας ακολουθούν- οι απολυμένοι των Metropolis αποκαλύπτουν ακόμη ένα χρονικό εργοδοτικής αυθαιρεσίας και ασυλίας:

«Όπως είναι γνωστό, τα τρία τελευταία χρόνια δίνουμε έναν επίμονο, συνεπή και αδιαμεσολάβητο αγώνα προκειμένου να υποχρεώσουμε τον επιχειρηματία Ανδρέα Κουρή που κατέχει τον όμιλο MAD να καταβάλλει τους μισθούς και τις αποζημιώσεις που μας οφείλει έπειτα από τις απολύσεις μας, ως ιδιοκτήτης των καταστημάτων Metropolis. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια διαπιστώσαμε ότι ο επιχειρηματίας Ανδρέας Κουρής θεωρεί ότι μπορεί να αγοράζει μια μεγάλη επιχείρηση και να της βάζει λουκέτο μέσα σε 4 χρόνια, ότι μπορεί να απολύει τους εργαζόμενους με χρωστούμενους μισθούς και μη καταβάλλοντας αποζημιώσεις που ξεπερνούν συνολικά τα 600.000 ευρώ, και ότι μπορεί αυτές τις οφειλές να τις αξιοποιεί διοργανώνοντας όλο και περισσότερα σόου και φουσκώνοντας όλο και περισσότερο τις τσέπες του. Και, παράλληλα, να χρωστάει στο Δημόσιο και να φεσώνει ολόκληρη την αγορά με αρκετά εκατομμύρια ευρώ.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια διαπιστώσαμε ότι ο Ανδρέας Κουρής θεωρεί ότι μπορεί να τα κάνει αυτά παρανομώντας πολλαπλά, κυκλοφορώντας ανενόχλητος, συνεχίζοντας απρόσκοπτα και επεκτείνοντας τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και, μάλιστα, βάζοντας χέρι ακόμη και στο ζεστό κρατικό χρήμα. Τα τρία τελευταία χρόνια αναλαμβάνοντας και τη διοργάνωση της Eurovision από το Διοικητικό Συμβούλιο του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα – της σημερινής ΝΕΡΙΤ- με παντελώς αδιαφανείς διαδικασίες και χωρίς να έχει γνωστοποιηθεί ποτέ η σύμβαση που υπογράφεται μεταξύ των δύο πλευρών.

Με την τελευταία διοργάνωση, δε, να του χαρίζεται από το Δ.Σ. πριν από τις εκλογές. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα μας, αυτό που βιώσαμε είναι ότι ένας επιχειρηματίας σαν τον Ανδρέα Κουρή μπορεί να τα κάνει όλα αυτά γιατί έχει τις «πλάτες» και τα κάνει. «Πλάτες» που τον προστατεύουν και του παρέχουν ομπρέλα προστασίας και ελεύθερο πεδίο ασυδοσίας και εκμετάλλευσης, που τον καλύπτουν και του χαρίζουν δουλειές και η πλειοψηφία των δημοσιογράφων που, προφανώς με εντολές των μεγαλοεκδοτών, τον κρατούν στο απυρόβλητο.

Για του λόγου το αληθές, άλλη μια απόδειξη των ισχυρισμών μας για τις «πλάτες» που παρέχουν ομπρέλα προστασίας στον Ανδρέα Κουρή. Στη φωτογραφία ο Α. Κουρής (δεξιά) αποθανατίζεται σε εξαιρετικά “ζεστή” και χαλαρή στιγμή με τον Βασίλη Κικίλια, τρεις μήνες πριν, όταν ο τελευταίος ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης (υπουργείο ΠΡΟΠΟ).

Αυτές οι «πλάτες», σε συνδυασμό την ευνοϊκή για τους επιχειρηματίες νομοθεσία όπως είναι ο πτωχευτικός κώδικας, το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο και μια Δικαιοσύνη που κινείται όσο πιο νωθρά μπορεί στα εργατικά ζητήματα και τις καραμπινάτες παρανομίες των εργοδοτών αποτελούν τα «κίνητρα» που δίνουν τη δυνατότητα σε αφεντικά σαν τον Ανδρέα Κουρή να κάνουν χλιδάτα πάρτι στην πλάτη των εργαζόμενων θεωρώντας τους σκλάβους. Που, ως τέτοιους, μπορούν να τους ξεζουμίζουν, να τους πετούν στην ανεργία και να ληστεύουν τα δεδουλευμένα τους. Πρόκειται για το γνωστό σε όλους τους εργαζόμενους «σύστημα» που εκτρέφει τους Κουρήδες, τους Λυμπέρηδες και τους Κωστόπουλους (για να περιοριστούμε μόνο στο μιντιακό χώρο του πρώην εργοδότη μας).

Αυτή η ευνοϊκή για τους εργοδότες και ακραία εχθρική για τους εργαζόμενους κατάσταση φαίνεται ότι μένει ανέγγιχτη από τις νέες πολιτικές ηγεσίες των υπουργείων Εργασίας και Δικαιοσύνης, καθώς στις εξαγγελίες και στα νομοθετήματα που δρομολογούνται από αυτές δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά για την αντιμετώπιση των εκτεταμένων φαινομένων της μη καταβολής των αποζημιώσεων και των οφειλόμενων δεδουλευμένων σε απολυμένους και της απλήρωτης εργασίας για τους απασχολούμενους, δυο καταστάσεις που δεν απέχουν και πολύ μεταξύ τους. Από τη στιγμή που ξεκινήσαμε τον αγώνα μας, είμαστε πεπεισμένοι ότι οι μόνοι αγώνες που χάνονται είναι αυτοί που δεν δίνονται. (…)».