Μετά το πέρας της εαρινής συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας (17 Απριλίου) θα ξεκαθαρίσει το τοπίο με τα δύο, ενδεχομένως και με τα τρία κείμενα συμφωνίας -εφόσον «τρέξουν» οι αποφάσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους- που θα υπογράψει η Αθήνα με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΔΝΤ.
Οι τρεις ολονυχτίες που προηγήθηκαν στις διαπραγματεύσεις, αρχής γενομένης από το Σαββάτο το απόγευμα, δεν στάθηκαν ικανές να γεφυρώσουν τις διαφορές που εξακολουθούν να υπάρχουν μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών.
Μετά και τον χθεσινό υπερ-μαραθώνιο το χάσμα παραμένει μεγάλο στα «κόκκινα» δάνεια και ακόμη μεγαλύτερο στο συνταξιοδοτικό με αιχμή τις επικουρικές συντάξεις, για τις οποίες οι δανειστές ζητούν να εξαφανιστούν από τον «χάρτη» των ελληνικών συντάξεων.
Χαοτική παραμένει η απόσταση και στο κομμάτι του δημοσιονομικού «κενού» που έχει αναδειχθεί σε μείζον θέμα της διαπραγμάτευσης.
Ενώ ελληνική και ευρωπαϊκή πλευρά συγκλίνουν στην εκτίμηση για μέτρα 5,4 δισ. ευρώ στην τριετία 2016-2018 που θα καλύψουν το «κενό» του 3% από αστοχίες και παρεμβάσεις που δεν έχουν οριστικοποιηθεί, το ΔΝΤ «δεν δείχνει διάθεση για συμφωνία». Εκτιμά ότι το πρωτογενές πλεόνασμα που θα επιτευχθεί με τα μέτρα των 5,4 δισ. ευρώ θα είναι μόλις 1,5% του ΑΕΠ αντί για 3,5% που ορίζει το Μνημόνιο.
Στο φορολογικό η διαφορά είναι μικρότερη και τείνει να μηδενιστεί. Τούτο βέβαια προϋποθέτει να ξεπεραστεί το μεγάλο «αγκάθι» του αφορολόγητου ορίου, με τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο να δίνει μάχη προκειμένου το «τείχος» της προστασίας από τους φόρους να μην πέσει κάτω από τα 9.100 ευρώ που ζητούν οι δανειστές (7.000-8.000 ευρώ) διότι οι μεγάλοι χαμένοι σε αυτή την περίπτωση θα είναι οι «μικροί» της φορολογικής κλίμακας.
Ενα από τα ελάχιστα μέτρα τα οποία έχουν κλείσει 100% φέρεται να είναι η αυτονομία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, με την ελληνική κυβέρνηση να αποδέχεται πλήρη αυτονόμηση και λειτουργία με βάση το νέο μοντέλο από την 1η Ιανουαρίου 2017.
Eπανεξέταση φοροαπαλλαγών
Στα εύκολα άλλωστε, στα οποία έχουν συμφωνήσει οι δύο πλευρές, περιλαμβάνονται η επανεξέταση των φοροαπαλλαγών, η μεταρρύθμιση του Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων με στόχο ταχύτερες διαδικασίες για πλειστηριασμούς και κατασχέσεις, η επέκταση της εθελοντικής εισφοράς της ναυτιλιακής κοινότητας, αλλαγές στον ΦΠΑ (όσον αφορά τον χρόνο απόδοσης και το κατώφλι των εξαιρέσεων από το σύστημα ΦΠΑ) αλλά και μέτρα για την αύξηση των ηλεκτρονικών πληρωμών.
Υπό αυτές τις συνθήκες κατέστη αδύνατο να βγει «λευκός καπνός» από τη χθεσινή διαπραγμάτευση (σ.σ. μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες που γραφόταν αυτό το κείμενο) με αποτέλεσμα οι συζητήσεις να μεταφέρονται επί αμερικανικού εδάφους και δη στην έδρα του ΔΝΤ στην Ουάσινγκτον.
Στην άλλη μεριά του Ατλαντικού η ελληνική πλευρά θα κάνει μία νέα προσπάθεια πάνω στα δύο τεχνικά κείμενα, τα οποία θα είναι διαφορετικά (ένα με τις ευρωπαϊκές πηγές και ένα με το ΔΝΤ) προκειμένου να υπάρξει συμφωνία σε όλα τα επιμέρους μέτρα.
Για την ώρα τα δύο κείμενα διαφέρουν ως προς την εκτίμηση των θεσμών για τη δημοσιονομική τους επίπτωση και το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος που θα φέρουν το 2018. Τελικός κριτής των δύο κειμένων, που στόχος είναι η ενοποίησή τους, θα είναι το Eυrogroup της 22ας Απριλίου ή κάποιο έκτακτο.
