Ηταν αναμφίβολο ότι στον ΣΕΒ και στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης κανείς δεν αγνοούσε τη ζοφερή εικόνα των δύο θεμελιωδών δεικτών ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας: του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (πληρωμών) και της παραγωγικότητας της εργασίας. Οι ευρωπαϊκές στατιστικές είναι ευκόλως προσβάσιμες και εντελώς ξεκάθαρες. Το γεγονός, επομένως, ότι ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών, Σπύρος Θεοδωρόπουλος, θεώρησε σκόπιμο να υπενθυμίσει στον υπουργό Επικρατείας, Ακη Σκέρτσο, τους συγκεκριμένους «δύο ελέφαντες στο δωμάτιο», και μάλιστα δημόσια (στο πλαίσιο εκδήλωσης της Εταιρείας Ανώτατων Στελεχών Επιχειρήσεων – ΕΑΣΕ, με θέμα «Η παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας») μόνο τυχαίο δεν είναι.
Ο κ. Θεοδωρόπουλος φρόντισε να μην αφήσει περιθώρια για καμία παρανόηση, λέγοντας ότι «κανείς δεν αμφιβάλλει ότι είναι η καλύτερη κυβέρνηση [η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη]. Είστε μια, άρα, πολύ καλή κυβέρνηση, αλλά πρέπει να συγκριθείτε με τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας». Δεν πρόκειται λοιπόν για αντιπολιτευτική διάθεση, αλλά «φιλικές συστάσεις» προς έναν εκπρόσωπο της κυβέρνησης στο όνομα των «αναγκών της οικονομίας», επομένως (και) στο όνομα των αναγκών της επιχειρηματικής τάξης, δηλαδή της αστικής τάξης, όπως την αποκάλεσε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης πίσω στο 2015.
Μια τέτοια παρέμβαση είναι δύσκολο να μη συσχετιστεί με δύο μεγάλες ανησυχίες που καταγράφονται στη συγκυρία.
Η μία προέρχεται από τη διεθνή σκηνή και την αποδίδει πολύ εύγλωττα το βαρυσήμαντo χθεσινό άρθρο στους New York Times με τον εύγλωττο τίτλο «Παραπαίουμε προς μια νέα χρηματο-οικονομική κρίση».
Η εφημερίδα αναφέρεται στις ΗΠΑ και αποδίδει τον κίνδυνο όχι στο μη βιώσιμο του αμερικανικού χρέους, αλλά στην ικανότητα του νέου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να «προκαλεί δημοσιονομικό χάος με εξαιρετική ταχύτητα». Αν ωστόσο κάνουμε το άλμα στην από δω πλευρά του Ατλαντικού, οι φόβοι είναι ακόμη μεγαλύτεροι και απολύτως δικαιολογημένα. Σε μια διεθνή οικονομική συγκυρία που μυρίζει αστάθεια, τα ανακλαστικά στην ελληνική επιχειρηματική τάξη «ερεθίζονται»…
Θα χαθούν πόροι
Εγχωρίως, τώρα, υπάρχει μια άλλη πηγή σοβαρής ανησυχίας: ότι οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας σε σημαντικό βαθμό «θα πάνε στράφι». Αφενός, επειδή ενάμιση χρόνο πριν λήξει το πρόγραμμα η πραγματική απορρόφηση πόρων είναι πολύ χαμηλή και άρα προεξοφλείται ότι θα χαθεί σημαντικό ύψος πόρων.
Αφετέρου, επειδή και οι πόροι που θα απορροφηθούν είναι άσχημα κατανεμημένοι και, συνολικότερα, το ελληνικό σχέδιο δεν φαίνεται να ανατάσσει την ελληνική παραγωγικότητα – δεν είναι τυχαία η «σπόντα» του κ. Θεοδωρόπουλου ότι χρειαζόμαστε ένα πιο καλό «οικονομικό μοντέλο»…
