Βολές για τον πανάκριβο σύμβουλο του ΥΠΕΝ από την Κομισιόν

«Καρφιά» από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και μία καθυστερημένη απάντηση από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας ήταν η συνέχεια στο προχθεσινό σχόλιο του Αλέξη Χαρίτση για την απόφαση του ΥΠΕΝ να προσλάβει σύμβουλο με αμοιβή 17,6 εκατομμύρια ευρώ.

Το υπουργείο αποφάσισε να απαντήσει χθες και μάλιστα με κείμενο δύο σελίδων απέναντι σε ένα «τουίτ» λίγων λέξεων, ενώ προχθές, όταν ρωτήθηκε από την «Εφ.Συν.», αρνήθηκε να τοποθετηθεί. Το θέμα όμως συζητήθηκε και στο Ευρωκοινοβούλιο, σε κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών Υποθέσεων και Προϋπολογισμού. Εκεί τέθηκε από τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δημ. Παπαδημούλη, που χαρακτήρισε το ποσόν «σκανδαλωδώς υπέρογκο» και ρώτησε την επίτροπο Ελίζα Φερέιρα εάν το ΥΠΕΝ είχε προηγουμένως απευθυνθεί στο TSI (Τεχνική Βοήθεια της Κομισιόν) για να λάβει δωρεάν συμβουλευτικές υπηρεσίες.

Η επίτροπος επιφυλάχτηκε να απαντήσει αφού «το ελέγξει», αλλά στη συνέχεια πέταξε το «καρφί»: «Πάντως η Ελλάδα γνωρίζει ότι μπορούμε να δώσουμε αυτή την υποστήριξη. Οσον αφορά τη συμβουλευτική μας για την Eνέργεια, εμείς συνήθως χρησιμοποιούμε την IEA [International Energy Agency], δηλαδή μια δημόσια δομή».

Στο κόσμο του ΥΠΕΝ, πάντως, χθες γεννήθηκε η ανάγκη μιας απάντησης τόσο στον τομεάρχη Ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Χαρίτση όσο και στα δημοσιεύματα που ασχολήθηκαν σχετικά. Το υπουργείο μίλησε για «ανεύθυνη ανακοίνωση» και «αβασάνιστη υιοθέτηση από μερίδα του Τύπου», ενώ ακολούθησε μακροσκελές κείμενο που ανέφερε ότι θα γίνει ανοιχτός διεθνής διαγωνισμός που μπορεί να μοιράσει τη δουλειά σε έως και 8 εταιρείες συμβούλων, ενώ δεν αποκλείονται οι ελληνικές εταιρείες – ακόμη και μικρομεσαίες «σε μορφή κοινοπραξιών».

«Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι η μόνη. Ερχεται σε συνέχεια άλλων αντίστοιχων προκηρύξεων που αθροίζουν συνολικά σε αδιανόητα ποσά για τέτοιες υπηρεσίες», ήρθε η ανταπάντηση-δήλωση από τον κ. Χαρίτση που καταλήγει: «Η ουσία είναι μία: η Κυβέρνηση σπαταλά εξωφρενικά υπερβολικούς πόρους σε συμβούλους και τεχνική βοήθεια ενώ θα έπρεπε η Δημόσια Διοίκηση να καλύπτει αυτές τις ανάγκες ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος τους. Πολύτιμους πόρους που στερείται η πραγματική οικονομία σήμερα που τους έχει μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ».