Παρέμβαση, με αφορμή όλα όσα διαδραματίστηκαν στην τελευταία σύνοδο κορυφής πριν από μία εβδομάδα στις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους πιστωτές, πραγματοποίησε και ο Ντομινίκ Στρος-Καν χαρακτηρίζοντας θανατηφόρες και καταστροφικές για την Ευρώπη τις συνέπειες του τρόπου με τον οποίο επήλθε η συμφωνία.
Σε κείμενο, που δημοσιοποίησε μέσω του λογαριασμού του στο Twitter, ο Στρος-Καν κραυγάζει για τον ακραίο εκφοβισμό που άσκησε η άλλη πλευρά στην Αθήνα. «Αυτό που συνέβη την περασμένη εβδομάδα ήταν για μένα βαθιά επιζήμιο, αν όχι ένα θανατηφόρο πλήγμα», αναφέρει χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι «οι συνθήκες διαπραγμάτευσης για την επίτευξη της συμφωνίας ήταν ξεκάθαρα τρομακτικές, για όποιον θέλει ακόμα να πιστεύει στο μέλλον της Ευρώπης».
Καυτηριάζει το γεγονός ότι ο συνασπισμός των πιστωτών, του οποίου ηγούνται οι Γερμανοί (οι πολιτικοί ηγέτες αυτής της πλευράς), άδραξε την ευκαιρία μιας ιδεολογικής νίκης έναντι της ακροαριστερής κυβέρνησης και σε βάρος του κατακερματισμού της Ενωσης.
Σχολιάζοντας την οικονομίστικη λογική τους, υπογραμμίζει ότι «με το να μετράμε τα δισεκατομμύριά μας αντί να τα χρησιμοποιούμε για να χτίσουμε, με το να αρνούμαστε να αποδεχθούμε μια προφανή απώλεια, με το να αναβάλλουμε συνεχώς την όποια δέσμευση για μείωση του χρέους, με το να προτιμούμε να εξευτελίσουμε έναν λαό διότι δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί και με το να βάζουμε τις προσβολές -όσο δικαιολογημένες και αν είναι- πάνω από τα projects για το μέλλον, γυρνάμε την πλάτη μας σ’ αυτό που θα έπρεπε να είναι η Ευρώπη, γυρνάμε την πλάτη μας στην “αλληλεγγύη των πολιτών” του Χάμπερμας».
«Αναλώνουμε όλη την ενέργειά μας στις εσωτερικές έριδες και διατρέχουμε τον κίνδυνο να πυροδοτήσουμε μια διάλυση. Σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε. Μια ευρωζώνη στην οποία εσείς, Γερμανοί φίλοι μου, θα καθορίζετε τους νόμους με τη βοήθεια μερικών χωρών της Βαλτικής και της Σκανδιναβίας, είναι απαράδεκτο για όλους τους υπόλοιπους».
«Και μη μου πείτε ότι αφού ορισμένοι δεν υπακούν, εσείς θα συνεχίσετε τον δρόμο σας χωρίς αυτούς» σημειώνει ακόμη, συμπληρώνοντας: «Ποτέ η υπαναχώρηση και η απομόνωση στον Βορρά δεν θα είναι αρκετή για να σας σώσει. Και εσείς, όπως όλοι οι Ευρωπαίοι, έχετε ανάγκη του συνόλου της Ευρώπης, για να επιβιώσετε, διαιρεμένοι είμαστε πολύ μικροί».
Κάνοντας εκτενή αναφορά στον μελλοντικό πολυπολικό κόσμο γράφει ότι για να καταφέρει η γηραιά Ευρώπη να διαδραματίσει έναν ρόλο ανάμεσα στις νέες «γιγάντιες» δυνάμεις που αναπτύσσονται θα πρέπει «όχι μόνο να συσπειρωθεί στην τωρινή Ενωση, αλλά και πέρα από αυτήν». Και βέβαια επαναλαμβάνει την πάγια εδώ και χρόνια θέση του, ότι η Μεσόγειος θα πρέπει να ιδωθεί σαν «εσωτερική θάλασσα» της Ευρώπης της οποίας τα σύνορα θα πρέπει να επεκταθούν σε Νότο και Βορρά. «Σήμερα είναι κάτι που φαίνεται ότι το έχουν ξεχάσει όλοι.
Το ευρωπαϊκό μας μοντέλο μπορεί να γίνει μοντέλο για όλους αυτούς που αρνούνται να μπουν στο ίδιο καλούπι με αυτό της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Ομως για να γίνει μοντέλο, η Ευρώπη πρέπει να έχει όραμα, να ξεπεράσει τη μικροπρέπεια, να παίξει ρόλο στην παγκοσμιοποίηση και, με μια λέξη, να συνεχίσει να διαμορφώνει την Ιστορία».
