Σε ακόμα μια προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας επιδίδεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το Υπουργείο Οικονομικών. Τη στιγμή που η συνεχιζόμενη ακρίβεια θερίζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, και που η αγοραστική τους δύναμη συρρικνώνεται όλο και περισσότερο, το Υπουργείο επιχειρεί να πείσει ουσιαστικά ότι οι πολίτες θα έπρεπε να είναι και… ευχαριστημένοι από τις κυβερνητικές πολιτικές.
Αφορμή για τη σχετική ανακοίνωση του Υπ. Οικονομικών ήταν έρευνες του ΚΕΠΕ που απλώς κατέγραψαν τη ζοφερή οικονομική κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες, σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην προσπάθειά του να πείσει, το Υπουργείο καταφεύγει στην επιλογή διαφορετικών στοιχείων σε σχέση με τις έρευνες της ΚΕΠΕ, ώστε να παρουσιάσει τη δική του πραγματικότητα.
Μεταξύ άλλων, η αναφορά του Υπουργείου γίνεται για τα έτη 2019-2023, τη στιγμή που οι έρευνες καταγράφουν ότι η χώρα μας δεν έχει φτάσει στα προ της κρίσεως επίπεδα (δηλαδή, του 2009). Και μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να θριαμβολογεί για την οικονομική «ανάπτυξη» που συντελείται τα τελευταία χρόνια (αν και το success story ξεθωριάζει γρήγορα), ωστόσο το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει φτάσει στα προ κρίσεως επίπεδα, θα έπρεπε τουλάχιστον να δημιουργεί προβληματισμό στο Μαξίμου.
Παράλληλα, το Υπουργείο «αγνοεί» το ωρομίσθιο (που αποτελεί πιο αντιπροσωπευτικό δείκτη για την αμοιβή των εργαζομένων και που χρησιμοποιείται στις έρευνες του ΚΕΠΕ) και επιλέγει τον μέσο μισθό, ο οποίος συνδιαμορφώνεται και μέσα από τις πολύ υψηλές αμοιβές των ολίγων. Υπενθυμίζεται ότι έρευνα του ΚΕΠΕ κατάγραψε ότι η χώρα μας κατέχει το υψηλότερο ποσοστό μείωσης του πραγματικού ωρομισθίου στην Ε.Ε. στη δεκαπενταετία 2009-2023, πολύ πάνω από τη δεύτερη Ουγγαρία.
Εξάλλου, επιλέγει να λησμονεί ότι η ακρίβεια είναι συνήθως υπερδιπλάσια του επίσημου δείκτη πληθωρισμού, καθώς η άνοδος στο καλάθι του νοικοκυριού (και στα βασικά αγαθά) δεν είναι ο μόνος δείκτης που καταγράφεται στον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Ειδικότερα, ο πληθωρισμός που ανακοινώνει η ΕΛΣΤΑΤ όχι μόνο δεν ταυτίζεται με την ακρίβεια που βιώνουν τα λαϊκά νοικοκυριά, αλλά απέχει πάρα πολύ από αυτήν για τους εξής δύο λόγους:
- Πρώτο, επειδή ο Γενικός Δείκτης Τιμών Καταναλωτή της ΕΛΣΤΑΤ είναι ένα μεσοσταθμικό μέγεθος που συντίθεται από τις αυξήσεις σε όλη την γκάμα των αγαθών και υπηρεσιών, είτε είναι απαραίτητα για τα λαϊκά νοικοκυριά είτε είναι αγαθά ή υπηρεσίες πολυτελείας που αφορούν λιγότερους.
- Δεύτερο, επειδή το «ειδικό βάρος» κάθε κατηγορίας προϊόντων ή υπηρεσιών στον συνολικό πληθωρισμό βασίζεται στη στάθμιση που κάνει η ΕΛΣΤΑΤ με βάση το γενικό επίπεδο κατανάλωσης σε κάθε κατηγορία προϊόντων.
Μοιραία, ο επίσημος πληθωρισμός δεν λέει την αλήθεια για την ακρίβεια στο «καλάθι του νοικοκυριού», αλλά σε έναν εικονικό μέσο όρο κατανάλωσης. Εμπειρικές μελέτες και εκτιμήσεις δείχνουν ότι η ακρίβεια στο «καλάθι του νοικοκυριού» είναι διπλάσια ή και υπερδιπλάσια του επίσημου δείκτη.
Σε κάθε περίπτωση, οι πολίτες που βιώνουν την ακρίβεια στο… πετσί τους, δεν πείθονται από τις κυβερνητικούς πανηγυρισμούς και τις θριαμβολογίες για την πορεία της οικονομίας, όπως αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις.
