Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
  • Αθήνα
    Σποραδικές νεφώσεις
    11°C 10.6°C / 12.8°C
    1 BF
    82%
  • Θεσσαλονίκη
    Σποραδικές νεφώσεις
    10°C 9.0°C / 11.1°C
    1 BF
    87%
  • Πάτρα
    Αραιές νεφώσεις
    9°C 6.7°C / 11.0°C
    2 BF
    93%
  • Ιωάννινα
    Αυξημένες νεφώσεις
    2°C 2.0°C / 2.2°C
    1 BF
    100%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    9°C 8.9°C / 8.9°C
    1 BF
    82%
  • Βέροια
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 8.3°C / 9.4°C
    1 BF
    76%
  • Κοζάνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    5°C 5.0°C / 5.0°C
    2 BF
    75%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    7°C 0.6°C / 11.0°C
    2 BF
    93%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    11°C 10.0°C / 11.1°C
    2 BF
    87%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    9°C 9.0°C / 9.0°C
    2 BF
    76%
  • Ερμούπολη
    Αυξημένες νεφώσεις
    12°C 12.0°C / 12.2°C
    1 BF
    71%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 9.4°C / 9.4°C
    1 BF
    83%
  • Κεφαλονιά
    Αυξημένες νεφώσεις
    13°C 12.9°C / 12.9°C
    2 BF
    69%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    7°C 7.0°C / 7.0°C
    1 BF
    93%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    10°C 8.9°C / 11.1°C
    0 BF
    71%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    14°C 13.9°C / 14.0°C
    3 BF
    54%
  • Χαλκίδα
    Ελαφρές νεφώσεις
    7°C 5.0°C / 8.9°C
    1 BF
    93%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    9°C 6.0°C / 10.6°C
    1 BF
    87%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 8.3°C / 9.4°C
    1 BF
    89%
  • Καστοριά
    Αραιές νεφώσεις
    5°C 5.0°C / 5.0°C
    2 BF
    75%
Ο διαρκής πόλεμος ενάντια στο Πανεπιστήμιο κρίνεται τώρα
EUROKINISSSI/ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΩΜΕΡΗΣ

Ο διαρκής πόλεμος ενάντια στο Πανεπιστήμιο κρίνεται τώρα

  • A-
  • A+
Ακολουθήστε μας στο Google news

Οι αλλαγές που συντελούνται σήμερα στο Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο, μέσα από τις μεταρρυθμίσεις που εισηγείται η Νέα Δημοκρατία, είναι δραματικές. Δραματικές τόσο από την άποψη της έντασης, όσο και από την άποψη της ποιότητάς τους.

Τα προωθούμενα μέτρα έχουν δύο παράλληλες κατευθύνσεις. Αφενός «μεταρρυθμίζουν» το Πανεπιστήμιο στην κατεύθυνση της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας και αφετέρου εντατικοποιούν και αυταρχικοποιούν την εσωτερική του λειτουργία. Μια σειρά μύθων και μία μεθοδευμένη προσπάθεια απαξίωσης, χρησιμοποιούνται διαχρονικά για την επίτευξη αυτής της μετάλλαξης.  

Μια διαχρονική προσπάθεια μετάλλαξης του Πανεπιστημίου

Η παραπάνω κατεύθυνση, έρχεται ως συνέχεια της πολιτικής που επί δύο δεκαετίες σταθερά προωθείται από μία σειρά κρατών και αντανακλάται στη διακήρυξη της Μπολόνια. Η διακήρυξη αυτή, στοχεύει στην προώθηση  πολιτικών για μία επιφανειακή αντιστοίχιση των πτυχίων (ECTS), τη διάσπαση των κύκλων σπουδών, την αντικατάσταση της έννοιας του επιστημονικού αντικειμένου και της γνώσης με την έννοια των δεξιοτήτων, την προώθηση των εφαρμοσμένων έναντι των γενικών αντικειμένων, μέσω της δια βίου μάθησης, μέσω της αξιολόγησης των Ιδρυμάτων και τέλος μέσω της προώθησης συγκεκριμένης κατεύθυνσης στην έρευνα.

Στην ουσία, όλα αυτά τα μέτρα εντάσσονται στην επιδίωξη για τη δημιουργία ενός νέου τύπου εργαζομένου, με δεξιότητες αντί για γνώσεις, του οποίου το πτυχίο θα είναι εύκολα απαξιώσιμο και θα πρέπει συνεχώς να επανεκπαιδεύεται για να μπορεί να «απασχολείται».

Επίσης, επιτίθεται ευθέως στη δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης, καθώς η «σαλαμοποίηση» της γνώσης δυσκολεύει τους συλλογικούς αγώνες στο χώρο εργασίας, αφού μιλάμε πλέον για εργαζόμενους με πολλά διαφορετικά σετ δεξιοτήτων και όχι για εργαζόμενους με ίδια ή παρόμοια πτυχία. Παράλληλα, ο κεντρικός ρόλος του Πανεπιστημίου ως κέντρο ελεύθερης παραγωγής νέας γνώσης και αμφισβήτησης της υπάρχουσας περνάει σε δεύτερη μοίρα, καθώς η έρευνα πλέον προσανατολίζεται σε «χρήσιμες» εφαρμογές που μπορούν να παράγουν άμεσα οικονομικά αποτελέσματα.

Έτσι εν τέλει, το Πανεπιστήμιο χάνει τον ρόλο του ως Κοινωνικό Αγαθό και ως μέσο προώθησης της γνώσης και της γενικής κοινωνικής ευημερίας και περνάει στη σφαίρα της επιχειρηματικότητας, ενώ ταυτόχρονα, μέσα στην αγορά εργασίας, οι απόφοιτοί χάνουν τις προηγούμενες κατακτήσεις τους και οι ανισότητες αυξάνονται. 

Η πολιτική για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα, αποτελεί συνεχώς ένα αντικείμενο σύγκρουσης και διαπραγμάτευσης. Οι πιο σημαντικές στιγμές της επίθεσης στη Δημόσια Παιδεία ήταν η προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 το 2007 και ο νόμος 4009/2011.

Η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος προφανώς αποτέλεσε την πιο σημαντική προσπάθεια για συνολική αλλαγή στον χάρτη της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, καθώς αποσκοπούσε την δημιουργία μίας τεράστιας νέας αγοράς για την ιδιωτική πρωτοβουλία και την υποβάθμιση της Δημόσιας Δωρεάν Μαζικής παιδείας και ευτυχώς δεν προχώρησε.

Ο νόμος Διαμαντοπούλου που ψηφίστηκε το 2011 μετά από την αποτυχία της αναθεώρησης του άρθρου 16, ήρθε για να δημιουργήσει ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο για τη λειτουργία των ίδιων των Πανεπιστημίων, δημιουργώντας έναν νέο τύπο Πανεπιστημίου, «ανοιχτό» στην αγορά και μακριά από τις κοινωνικές ανάγκες. Ενδεικτικό είναι, ότι αντικατέστησε πλήρως το νόμο του 1982 του ΠΑΣΟΚ για τα Πανεπιστήμια. Κύρια στόχευση του νόμου ήταν η σύνδεση των Πανεπιστημίων με την αγορά και η αλλαγή της φυσιογνωμίας τους. Παράλληλα, ο νόμος έθιγε απευθείας το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων με την εισαγωγή του θεσμού των Συμβουλίων Ιδρύματος, την κατάργηση του ασύλου και την μείωση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συναπόφασης. Τέλος, έδινε την ευθύνη λειτουργίας πολλών κομματιών της Φοιτητικής Μέριμνας στον ιδιωτικό τομέα, ενώ παράλληλα εξασφάλιζε τη σύνδεση της έρευνας με την αγορά.

Φυσικά, αυτές ήταν οι πολιτικές κατευθύνσεις του νόμου, πολλές από τις οποίες έμειναν ανεφάρμοστες και κάποιες από τις οποίες καταργήθηκαν στη συνέχεια από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η σημερινή επίθεση στο χαρακτήρα των Ιδρυμάτων

Σήμερα, η επίθεση στο Δημόσιο, Δωρεάν και Μαζικό Πανεπιστήμιο συνεχίζεται μέσω μίας συστηματικής νομοθετικής προσπάθειας της Νέας Δημοκρατίας. Το μακροπρόθεσμο σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας για την Παιδεία μπορεί να αναζητηθεί και μέσα στις παραγράφους της έκθεσης Πισσαρίδη για την Παιδεία, όπου ενώ περιγράφονται διάφορα προβλήματα τα οποία μπορούν να τύχουν κοινής αποδοχής (όπως η αναντιστοιχία μεταξύ μελών διδακτικού προσωπικού και φοιτητών), η λύση που προτείνεται απέχει πολύ από την πραγματικότητα του Πανεπιστημίου ως Κοινωνικό Αγαθό.

Το ζήτημα της υποχρηματοδότησης απαντιέται μέσω της αξιολόγησης και της κατανομής κονδυλίων βάση «συγκεκριμένων ανά Ίδρυμα στόχων», οι οποίοι προφανώς εισάγουν αγοραίους όρους μέσα στη λειτουργία των Πανεπιστημίων. Παράλληλα, γίνεται επανειλημμένη αναφορά στον αποτυχημένο θεσμό των φοιτητικών δανείων, ως απάντηση στο ζήτημα της φοιτητικής μέριμνας και της ανάγκης επανεκπαίδευσης των αποφοίτων. Δηλαδή, δημιουργεί μία ακόμη αγορά για τις τράπεζες σε βάρος των οικονομικά ασθενέστερων, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των σπουδών. Πρόκειται βέβαια, για τον αποτυχημένο εκείνο θεσμό που στις ΗΠΑ έχει δημιουργήσει φοιτητικό χρέος της τάξης του 1,41 τρις δολαρίων.  

Παράλληλα με τη διαδικασία επιχειρηματικοποίησης του Πανεπιστημίου, προχωράει μία διαδικασία εσωτερικής πειθάρχησης στα Ιδρύματα. Ο χώρος του Πανεπιστημίου πλέον, θεωρείται ως ένας «ειδικός χώρος» που από χώρος ελευθερίας, αμφισβήτησης και παραγωγής νέας γνώσης μετατρέπεται σε χώρο αστυνόμευσης, ελεγχόμενης εισόδου και πειθαρχικών διώξεων. Έτσι, το Πανεπιστήμιο από έναν χώρο ζωντανό και σημείο αναφοράς για την ευρύτερη τοπική κοινωνία μετατρέπεται σε έναν αποστειρωμένο χώρο που αδυνατεί να παράγει νέα ρηξικέλευθη γνώση, ενώ οι φοιτητές χάνουν κάθε παράσταση δημοκρατίας, συζήτησης και διαλόγου.

Επίσης, η κατεύθυνση των Ερευνητικών και Διδακτικών δραστηριοτήτων των Πανεπιστημίων πλέον θα ρυθμίζεται πιο εύκολα από εξωτερικούς παράγοντες παρά από τα ίδια τα Ιδρύματα, αφού το Κράτος αποκτά μόνιμη και σταθερή παρουσία μέσω της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας εντός τους. Το γεγονός αυτό, τόσο από τη φιλελεύθερη οπτική των ατομικών ελευθεριών, όσο και από την ακαδημαϊκή οπτική της απρόσκοπτης έρευνας, αποτελεί ένα τεράστιο πλήγμα για την ποιότητα του Πανεπιστημίου.

Εν τέλει, η πολιτική που προωθείται σήμερα από την κυβέρνηση και ο τρόπος με τον οποίο προωθείται έχει ως στόχο την κάμψη όλων των εστιών αμφισβήτησης και αντίστασης που υπάρχουν μέσα στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Το Πανεπιστήμιο με το άσυλο, που έχει καταργηθεί από την παρούσα κυβέρνηση εδώ και ενάμιση χρόνο, συγκροτούν έναν χώρο όπου οι πιο ριζοσπαστικές ιδέες μπορούν να γεννηθούν (τόσο πολιτικές όσο και επιστημονικές) και αυτό φοβίζει τη σημερινή κυβέρνηση που θέλει αποκλειστικά την αγορά ως ρυθμιστή αυτής της διαδικασίας. Για το λόγο αυτό, πέραν της σύστασης του νέου σώματος πανεπιστημιακής αστυνόμευσης, εισάγει πειθαρχικές ποινές για τους φοιτητές, συστήνει τα πειθαρχικά συμβούλια και συγκεντρώνει εξουσίες στο πρόσωπο του Πρύτανη. Στόχος είναι οι φοιτητές και φοιτήτριες να μάθουν να πειθαρχούν, κάτι το οποίο θα έχει αντανάκλαση και στη μετέπειτα εργασιακή ζωή τους και στη συμμετοχή τους στην παραγωγική διαδικασία.

Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο βέβαια, είναι το μέσο εκείνο που έδωσε κατά τις προηγούμενες δεκαετίες τη δυνατότητα σε εκατομμύρια νέες και νέους, να ονειρευτούν και να πετύχουν ένα καλύτερο μέλλον, σχεδόν ανεξάρτητα από την οικονομική τους αφετηρία. Έτσι λοιπόν, παρά τις όποιες υπαρκτές αδυναμίες του, διατηρεί διαχρονικά μία περίοπτη θέση εντός της ελληνικής κοινωνίας.

Η σημερινή κυβέρνηση, κουβαλώντας τις αποτυχίες δεκαετιών να αλλοιώσει ριζικά το Δημόσιο και Ανοιχτό χαρακτήρα του πανεπιστημίου, αντιλαμβάνεται ότι το σχέδιό της δεν έχει καμία τύχη, όσο τα δημόσια ιδρύματα διατηρούν το κοινωνικό τους κύρος. Υπό την αντίληψη αυτή, καταφεύγει σε μία μεθοδευμένη προσπάθεια υπονόμευσης και απαξίωσής τους. Απαρχή της συστηματικής στοχοποίησης του Δημοσίου Πανεπιστημίου αποτελεί η δημιουργία μιας σειράς αρνητικών μύθων γύρω από αυτά. 

Μύθοι και αλήθειες για τα Πανεπιστήμια

Ο πρώτος μύθος, αφορά την παρουσίαση των πανεπιστημίων ως υποτιθέμενα «κέντρα ανομίας». Η προσπάθεια διαστρέβλωσης, ξεκινάει ήδη από τη χρήση της γενικής λέξης «ανομία», έναντι κάποιας που θα μετέφερε ένα πιο συγκεκριμένο νόημα, όπως η λέξη «εγκληματικότητα». Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν είναι καθόλου τυχαίος. Το 2018, στο πλαίσιο αυτού του δόγματος, κυκλοφόρησε μία έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, που κατέγραφε 358 περιστατικά «πανεπιστημιακής ανομίας» εντός της επταετίας 2011-2017 και που μέχρι σήμερα συνεχίζει να αναπαράγεται από κυβερνητικά μέσα.

Αν δούμε όμως τη σύνθεση αυτών των περιστατικών, παρατηρούμε πως πάνω από το 70% αφορά ψηφισμένες από συλλόγους κινητοποιήσεις φοιτητών και εργαζομένων, φοιτητικά πάρτι, ακόμη και το «σπουδαίο» αδίκημα της ρίψης απορριμμάτων.  

Από την άλλη, βλέπουμε πως μονάχα 20 καταγραφές αφορούν περιπτώσεις ναρκωτικών και άλλες 10 περιπτώσεις κλοπών και ληστειών. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ, μόνο τα καταγεγραμμένα τελεσθέντα αδικήματα περί ναρκωτικών της αντίστοιχης επταετίες στη χώρα, ανέρχονται σε 75.029. Δηλαδή, η περίφημη διακίνηση ναρκωτικών στα πανεπιστήμια, που αόριστα αναπαράγεται από διάφορα ΜΜΕ, βλέπουμε να αφορά ποσοστό κάτω του 0,03% των συνολικών υποθέσεων στη χώρα.

Αντίστοιχη εικόνα και από τα δελτία τύπου της ΕΛ.ΑΣ., στα οποία όταν βλέπουμε να αναφέρεται το όνομα κάποιου πανεπιστημίου, όπως το Οικονομικό Αθηνών, υπάρχει σχεδόν πάντα ρητή αναφορά «στην περιοχή γύρω από αυτό» ή «πέριξ αυτού», αποδεικνύοντας πως οι όποιες υποθέσεις δεν αφορούν τον ίδιο το χώρο του ιδρύματος. Το χτίσιμο λοιπόν του μύθου της «ανομίας», γίνεται μέσω μιας διαρκούς υπερπροβολής μεμονωμένων περιστατικών, σε μεμονωμένα ιδρύματα, που αναπόφευκτα θα συμβούν σε κάθε χώρο που συνυπάρχουν άνθρωποι, όση φύλαξη και να χρησιμοποιηθεί, την ώρα που το καθημερινό αστυνομικό δελτίο είναι ικανό να υπερκαλύψει πολλά χρόνια αδικημάτων στα πανεπιστήμια. 

Ο δεύτερος μύθος, θέλει το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο να μην παράγει ποιοτικό εκπαιδευτικό έργο και να είναι αποκομμένο από τις ανάγκες της αγοράς. Χρεώνει στη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, το γεγονός της αυξημένης ανεργίας των νέων στη χώρα μας και του φαινομένου του brain-drain. Το φαινόμενο του brain-drain όμως, είναι η καλύτερη απόδειξη του πόσο περιζήτητοι είναι οι απόφοιτοι των ελληνικών πανεπιστημίων.

Βάση στοιχείων των τελευταίων ετών, ποσοστό άνω του 70% των νέων που μετανάστευσαν μετά το 2010 στο εξωτερικό, αφορά πτυχιούχους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ το ποσοστό όσων βρήκαν δουλειά σύμφωνη με τις σπουδές τους ανέρχεται επίσης σε άνω του 70%. Άρα, για την αδυναμία εύρεσης εργασίας των νέων πτυχιούχων στη χώρα, δεν ευθύνεται το περιεχόμενο της προσφερόμενης γνώσης, αλλά η ανυπαρξία προσφοράς θέσεων εργασίας, λόγω της καθίζησης της ελληνικής οικονομίας κατά τα χρόνια των μνημονίων. Η λύση λοιπόν, δε βρίσκεται στην υποβάθμιση των Ελλήνων πτυχιούχων, αλλά σε ένα σύνολο γενναίων πολιτικών στήριξης της εγχώριας έρευνας και της δημιουργίας ποιοτικών θέσεων εργασίας, με αξιοπρεπείς απολαβές και δικαιώματα.

Μια μεθοδευμένη προσπάθεια απαξίωσης

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όμως, αντιλαμβάνεται πως όσους μύθους κι αν χτίζει, δεν μπορεί να κρύψει γεγονότα, όπως το ότι μια σειρά από πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας απολαμβάνουν υψηλότατες θέσεις στις παγκόσμιες λίστες κατάταξης. Έτσι, επιλέγει σήμερα να στραγγαλίσει οικονομικά τα Πανεπιστήμια, ανακοινώνοντας έναν προϋπολογισμό χρηματοδότησης λειτουργικών δαπανών μειωμένο κατά 7% για το 2021.

Ειδικά για το μεγαλύτερο ίδρυμα της χώρας, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, η μείωση πλησιάζει το 25%, ή αλλιώς από τα €16εκ. στα μόλις €12.5εκ., επιστρέφοντάς μας σε χρονιές καταμεσής των μνημονίων.

Ταυτόχρονα, σκοπίμως επιλέγει να μην καλύπτει ούτε καν τα περσινά κενά διδακτικού προσωπικού λόγω των τακτικών ετήσιων αποχωρήσεων, την ώρα που από το επόμενο έτος, αναμένεται και νέα μείωση της χρηματοδότησης των ιδρυμάτων, μέσω της παροχής προς αυτά μονάχα του 80% της τακτικής χρηματοδότησής τους, με το υπόλοιπο να παραπέμπεται σε μία ασαφή διαδικασία αξιολόγησης.

Αναπόφευκτα λοιπόν, όταν στις σημερινές ελλείψεις προστεθούν και προβλήματα όπως η αδυναμία πληρωμής ακόμη και του ρεύματος των σχολών, το παραγόμενο αγαθό θα υποβαθμιστεί ριζικά. Ήδη, η επί μήνες καθυστέρηση παράδοσης των συγγραμμάτων στους φοιτητές, με αποκλειστική ευθύνη του υπουργείου που άνοιξε το σύστημα δηλώσεων Εύδοξος μετά από τρεις αναβολές και λίγο πριν την χριστουγεννιάτικη εορταστική περίοδο, ζημίωσε σημαντικά την εκπαιδευτική διαδικασία, στοιχειοθετώντας ουσιαστικά ένα προσχεδιασμένο έγκλημα.

Η απαξίωση όμως, αφορά και τα ήδη υπάρχοντα πτυχία, με τρανταχτό παράδειγμα την προ μηνός τροπολογία του Υπ. Παιδείας για αναγκαστική εγγραφή πτυχιούχων κολεγίων αμφιβόλου ποιότητας στο Τεχνικό και στο Οικονομικό Επιμελητήριο Ελλάδος. Βέβαια, το πρώτο βήμα είχε ήδη γίνει από πέρυσι, με τη ρύθμιση που άνοιγε το δρόμο για την εξίσωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων αποφοίτων δημοσίων ΑΕΙ και ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων. 

Με το νομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση αυτές τις ημέρες, βάζει επιπλέον το πιστόλι στον κρόταφο των ιδρυμάτων. Τους ζητάει να συρρικνωθούν οικειοθελώς, διαφορετικά θα τα συρρικνώσει βιαίως η ίδια, συνδέοντας μεταξύ άλλων τη χρηματοδότησή τους με την εφαρμογή των διατάξεών του νομοσχεδίου.

Όλα αυτά, προκειμένου να καταφέρει να κάνει ελκυστικά μια σειρά από ιδιωτικά κολέγια, τα οποία αφενός ευθυγραμμίζονται πλήρως με το νεοφιλελεύθερο δόγμα της, αφετέρου οι ιδιοκτήτες τους παραμένουν από τους πιο πιστούς υποστηρικτές της.

Όμως, ακόμη και το δίλλημα να τεθεί μεταξύ ενός υποβαθμισμένου πανεπιστημίου και ενός οποιουδήποτε κολεγίου,  για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, η δεύτερη επιλογή παραμένει σχεδόν απαγορευτική λόγω των υπέρογκων απαιτούμενων διδάκτρων. Τα προωθούμενα αυτή τη στιγμή μέτρα, που περιλαμβάνουν την καθιέρωση ελάχιστης βάσης εισαγωγής, διαγραφές φοιτητών στα Ν+2 ή Ν+3 έτη και έναν σκόπιμα περίπλοκο τρόπο εισαγωγής στη Δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, αποσκοπούν στο να αφαιρέσουν το δικαίωμα χιλιάδων νέων στη μόρφωση, αν δεν είναι σε θέση να συλλέγουν τα απαιτούμενα υπέρογκα ποσά για την ιδιωτική εκπαίδευση. Ως επακόλουθο, όπως ήδη παραδέχτηκε η κ. Κεραμέως προ ολίγων ημερών, το κλείσιμο πλήθος Πανεπιστημιακών Τμημάτων της χώρας, τα οποία προστίθενται στα 37 Τμήματα που έσβησε από τον πανεπιστημιακό χάρτη, στην αρχή της θητείας της, το 2019. 

Το κυβερνητικό όραμα λοιπόν για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, πυρήνας του οποίου είναι το προωθούμενο νομοσχέδιο, είναι σκοτεινό. Οδηγεί σε ένα αυταρχικό πανεπιστήμιο για λίγους και πλήρως αποκομμένο από την κοινωνία. Έρχεται να στερήσει το οξυγόνο από τις ίσως πιο ζωντανές κοιτίδες της κοινωνίας μας, που είναι τα Πανεπιστήμια. Θέλει να τα μετατρέψει σε σύγχρονες φυλακές, αλλά και να στείλει σε φυλακές καθεμιά και καθέναν που θα επιχειρήσουν να αντιδράσουν στην επερχόμενη δυστοπία.

Η σημερινή μάχη της φοιτητικής κοινότητας, αποτελεί μια μάχη για τη γενιά μας. Επειδή όμως, στο σημερινό Πανεπιστήμιο ανακλάται και η μελλοντική κοινωνία, ο αγώνας αφορά εν τέλει και το μέλλον αυτού του τόπου. Σύσσωμοι λοιπόν, φοιτητές, πανεπιστημιακοί και εργαζόμενοι σε κάθε τομέα, οφείλουμε να δώσουμε αυτή τη μάχη από κοινού. Η κυβέρνηση θα προσπαθεί διαρκώς να εφευρίσκει προφάσεις για να καταστείλει κάθε πιθανή διεκδίκηση. Δεν αισχύνεται να χρησιμοποιεί την πανδημία των χιλιάδων θανάτων ως πρόσχημα αυταρχικών απαγορεύσεων, παράλληλων με ένα νομοσχέδιο που η ίδια επέλεξε να φέρει εν μέσω πανδημίας. Τελικά όμως, αποδεικνύεται πως ο μόνος θάνατος για τον οποίο πραγματικά ενδιαφέρεται η Νέα Δημοκρατία τόσους μήνες τώρα, είναι ο θάνατος του Δημοσίου Πανεπιστημίου και κατ’ επέκταση μιας ολόκληρης κοινωνίας!

*Δημήτρης Καραγεωργίου - Φοιτητής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών Α.Π.Θ. – Μέλος Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

* Νίκος Φουτάκης – Απόφοιτος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Υπολογιστών Α.Π.Θ – Μέλος Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ  

ΑΠΟΨΕΙΣ
Πανελλαδικές εξετάσεις - Μια ματιά από μακριά
Με βάση τις τελευταίες εξαγγελίες του υπουργού Παιδείας, αναπτύσσεται ο προβληματισμός σχετικά με το μέλλον των πανελλαδικών εξετάσεων και το σύστημα που θα τις αντικαταστήσει. Κανείς φυσικά δεν αναφέρεται...
Πανελλαδικές εξετάσεις - Μια ματιά από μακριά
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η τσουχτερή αγορά των μεταπτυχιακών
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν προχώρησε ακόμη σε ουσιώδεις πρωτοβουλίες στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ουσιώδεις: τέτοιες που να συνιστούν ξεκάθαρη αλλαγή προσανατολισμού. Στο επίπεδο της ρητορικής,...
Η τσουχτερή αγορά των μεταπτυχιακών
ΑΠΟΨΕΙΣ
Με αλλεπάλληλους «εκσυγχρονισμούς» κατεδαφίζεται η Ανώτατη Εκπαίδευση
Η νέα «μεταρρύθμιση» της Ανώτατης Εκπαίδευσης, που ανέλαβε να διεκπεραιώσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ., αν δεν αποτραπεί από τις μαχόμενες δυνάμεις του Πανεπιστημίου με τη στήριξη της καθημαγμένης κοινωνίας,...
Με αλλεπάλληλους «εκσυγχρονισμούς» κατεδαφίζεται η Ανώτατη Εκπαίδευση
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εκπαίδευση και ταξική ανισότητα στα χρόνια της κρίσης
Το κατά πόσο μια κοινωνία αντιμετωπίζει την κοινωνική ανισότητα ως πρόβλημα κοινωνικής δικαιοσύνης σχετίζεται με την ταξική ηγεμονία. Οταν οι κυριαρχούμενοι αποδέχονται την κοινωνικά υποτελή θέση τους, την...
Εκπαίδευση και ταξική ανισότητα στα χρόνια της κρίσης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η πανεπιστημιακή πραγματικότητα σε Ελλάδα και Ευρώπη διαψεύδει τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις
Από τα δεδομένα φαίνεται ότι έχουμε πολύ χαμηλά επίπεδα δημόσιας δαπάνης ως ποσοστό τους ΑΕΠ, δαπάνης ανά φοιτητή και τον χειρότερο δείκτη στην αναλογία φοιτητών προς ακαδημαϊκό προσωπικό.
Η πανεπιστημιακή πραγματικότητα σε Ελλάδα και Ευρώπη διαψεύδει τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις
ΑΠΟΨΕΙΣ
Γιατί τους ενοχλεί τόσο το άσυλο
Συζητήσεις επί συζητήσεων για το ζήτημα του ασύλου θέτουν στο επίκεντρο τόσο τη σημασία του όσο και τη χρησιμότητα ή μη για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, αλλά και για την ίδια την κοινωνία.
Γιατί τους ενοχλεί τόσο το άσυλο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας