Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ενα ποτήρι γεμάτο βροχή

ΠΟΤΗΡΙ ΜΕ ΝΕΡΟ, 2019, ΤΖΕΦ ΓΟΥΟΤΣΟΝ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ενα ποτήρι γεμάτο βροχή

  • A-
  • A+

Ξύπνησε από μια λάμψη και έναν δυνατό κεραυνό, που έκανε την πολυκατοικία να τρανταχτεί συθέμελα. «Τι ώρα είναι; Τι συμβαίνει;» αναρωτήθηκε.

Κοίταξε το ρολόι. Δύο και μισή. Εξω έβρεχε τόσο που μπορούσε σχεδόν να ακούει το νερό να τρέχει στους δρόμους και τα αυτοκίνητα να το πετάνε με δύναμη αριστερά και δεξιά.

Αναψε το πορτατίφ. Διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να σηκωθεί. Στο κομοδίνο υπήρχε ένα ποτήρι μισογεμάτο. Το άδειασε μονορούφι, αλλά δεν της έφτασε.

Κρύωνε, νύσταζε, παρά την αρχική τρομάρα από τη βροντή, και ήξερε ότι αν σηκωνόταν από το κρεβάτι, αυτό ήταν: καληνύχτα, ύπνε, καληνύχτα, ξεκούραση. Ποιος ξέρει πότε θα κοιμόταν ξανά…

Η δίψα όμως δεν την άφηνε. Σαν να είχε περπατήσει ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο, μεσημέρι καλοκαιριού. Σαν να είχε δουλέψει τόσο σκληρά, που το σώμα της είχε στραγγίξει. Επρεπε να πιει νερό.

Σηκώθηκε βαριεστημένα. Φόρεσε μια μάλλινη ζακέτα και πήγε ξυπόλητη στην κουζίνα. Δεν άναψε φώτα - ίδια η διαδρομή τόσα χρόνια, την έκανε με κλειστά μάτια. Στην κουζίνα έφεγγε το ηλεκτρονικό ρολόι. Δύο και σαράντα οκτώ.

Κατάλαβε ότι είχε αφήσει το ποτήρι στο κομοδίνο. Αναψε το φως, πήρε ένα καθαρό από το ντουλάπι. Το γέμισε μέχρι απάνω και το άδειασε αμέσως. Το ξαναγέμισε και γύρισε στην κρεβατοκάμαρα. Με τον ίδιο τρόπο, στα τυφλά.

Το ακούμπησε δίπλα της, χώθηκε στο κρεβάτι τυλιγμένη με τη χοντρή ζακέτα -πόσο κρύο έκανε…- και έσβησε το φως. «Θα κοιμηθείς», είπε στον εαυτό της. «Νυστάζεις, θα κοιμηθείς. Πρέπει να κοιμηθείς», έλεγε σαν να μιλούσε σε μικρό παιδί.

Εκλεισε τα μάτια, άρχισε να κάνει βαθιές αναπνοές για να χαλαρώσει και να κοιμηθεί. Προσπάθησε να συντονιστεί με τη βροχή, που τώρα έπεφτε βαριά και ήρεμα. Πάντα η βροχή τής έφερνε μια μελαγχολία. Αλλά και ένα γλυκό συναίσθημα θαλπωρής, ειδικά όταν είχε παρέα, είτε κάνοντας βόλτα έξω είτε πίνοντας κάτι ζεστό και κουβεντιάζοντας είτε απλώς παρακολουθώντας την να πέφτει. Τότε που δεν χρειάζεται να πεις τίποτα, οι αντιστάσεις έχουν μειωθεί και απλώς αισθάνεσαι.

Πόσο πολύ της έλειπε αυτή η ηρεμία… Σκεφτόταν πόσο περίπλοκα μπορεί να εξελιχθεί η ζωή και από τη μια μέρα στην άλλη όλα να ανατραπούν και να μην ξέρεις πού να πιαστείς, πού να ακουμπήσεις. Αλλά και εκείνες τις φορές που τόσο ξαφνικά γίνεται ένα θαύμα εκεί που δεν το περιμένεις. Ετσι, μέσα στη θαλπωρή του ζεστού κρεβατιού, τυλιγμένη με τα σκεπάσματα και με ηχητική υπόκρουση τη δυνατή βροχή, ένιωθε να γαληνεύει κάπως.

Σκεφτόταν και το ποτήρι το νερό στο κομοδίνο της, γεμάτο έως απάνω, για μια ώρα ανάγκης, ώρα μεγάλης δίψας μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα. «Αυτό είναι εύκολο» μονολόγησε. «Το ποτήρι σου το γεμίζεις κατά βούληση».

Για τα υπόλοιπα δεν ήξερε. Συνήθως αυτά που θέλεις δεν έρχονται ή, αν έρθουν, είναι «μισά»: συνοδεύονται από όρους και προϋποθέσεις, ψιλά γράμματα και οδηγίες χρήσης. Που δεν ισχύουν πάντα ή τις μαθαίνεις εν καιρώ - σαν έξτρα μπόνους, ένα πράγμα, αλλά από την ανάποδη. Δεν μπορείς να τα κατεβάσεις μονορούφι χωρίς συνέπειες.

Δεν θυμόταν πολλά γεμάτα ποτήρια νερό στη ζωή της, ούτε περιόδους ζωής γεμάτες γαλήνη. Μόνο κάποιες πολύτιμες στιγμές, που τις κρατούσε σαν κόρη οφθαλμού στα κουτάκια της μνήμης για να μπορεί να ανατρέχει σ’ αυτές όταν όλα γύρω την έκαναν να αμφιβάλλει.

Εξω έβρεχε, ίσως να άρχιζε και να ξημερώνει, δεν ήξερε. Δεν κοίταξε το ρολόι. Αφησε το φυσικό φαινόμενο να την παρασύρει και να ψιθυρίζει:

«τόση βροχή για μια απουσία, / τόση αγρύπνια για μια λέξη, / πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή / μ’ αυτή της τη μεροληψία / όλο εσύ, εσύ, εσύ, / σαν όλα τ’ άλλα να ’ναι αμελητέα / και μόνο εσύ, εσύ, εσύ»*.

* «Τα Πάθη της Βροχής», Κική Δημουλά, «Το λίγο του κόσμου» 1971

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Πότε ξεκίνησε η μέρα
Προχθές βράδυ ονειρεύτηκα ότι ταξίδευα. Οτι ήμουν σε ένα πλοίο και πήγαινα σε ένα νησί. Καλοκαίρι μάλλον, γιατί αν και ήταν πολύ πρωί και έκανε ψύχρα, τα ρούχα μου ήταν ελαφρά -έτσι τα ένιωθα.
Πότε ξεκίνησε η μέρα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μυστικοί τόποι, τόποι καταφυγής
Σκέφτεσαι ότι μερικές φορές αρκεί μια αγκαλιά ή ένα βλέμμα που θα σου δώσει τόση δύναμη ώστε τα δάκρυα να γυρίσουν πίσω και μια κουβέντα για να αντέξεις το άχθος των ημερών.
Μυστικοί τόποι, τόποι καταφυγής
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αποκαθήλωση
Να ξεστολίσεις το δέντρο, να ακολουθήσεις την αντίστροφη πορεία από αυτήν που είχες κάνει τρεις εβδομάδες πριν. Πρώτα το αστέρι, μετά οι κορδέλες, ύστερα οι μπάλες και τα παιχνίδια, στο τέλος τα φωτάκια. Σαν...
Αποκαθήλωση
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ομπρέλα στο χρώμα της φωτιάς
Ένα δυνατό φως έπεσε ξαφνικά στον σκοτεινιασμένο δρόμο. Ηταν μια κόκκινη ομπρέλα στο χρώμα της φωτιάς. Την κρατούσε το κορίτσι που γελούσε και έκλαιγε και χόρευε, ακούγοντας μουσική. Το κορίτσι που πέρασε...
Ομπρέλα στο χρώμα της φωτιάς
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Να σου πω τη μοίρα σου
Η εικόνα ήταν πραγματικά εντυπωσιακή και παράταιρη για βράδυ Δευτέρας, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα στον ηλεκτρικό. Ο κύριος δεν φορούσε μόνο κορόνα, αλλά ολόκληρη ενδυμασία.
Να σου πω τη μοίρα σου
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Το κίτρινο τετράδιο
Αλίμονο αν έπεφτε σε ξένια χέρια. Δεν είχε σημασία αν ο απρόσκλητος αναγνώστης καταλάβαινε κάτι από τα γραφόμενα. Αυτό που την τρόμαζε στην απώλειά του ήταν ότι μαζί του θα χανόταν και η μνήμη… Και τότε τι θα...
Το κίτρινο τετράδιο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας