Ενας παλιός φίλος -και πάντα αγαπητός- μου τηλεφώνησε προχθές και, μετά τα απαραίτητα προκαταρκτικά -Τι γίνεσαι, ρε παιδί; Τι κάνεις;- μου είπε και τον πόνο του: Στην πολυκατοικία όπου ζει, εγκαταστάθηκε εδώ και 2-3 μήνες ένα νεαρό ζευγάρι μαζί με το σκυλάκι του.
Ζωόφιλοι όλοι οι παλιότεροι ένοικοι, χάρηκαν κυρίως για το σκυλάκι. Τόσο, που κόντευαν να το… κατσιάσουν απ’ το χάιδεμα, όποτε το έβλεπαν.
Η χαρά τους, όμως, κόπηκε μαχαίρι και έγινε απελπισία όταν πολύ γρήγορα εντόπισαν -με τα μάτια και τη μύτη- «τσίσια» του σκυλιού στο ασανσέρ και στους κοινόχρηστους χώρους (διάδρομο, είσοδο). Προφανώς, το ζωάκι, βγαίνοντας βόλτα, προλάβαινε να κάνει εκεί την ανάγκη του, πριν φτάσουν στο παρακείμενο παρκάκι.
Αρχικά κάποιοι ένοικοι και στο τέλος ο ίδιος ο διαχειριστής της πολυκατοικίας -με επίσημο τρόπο αυτός, επικαλούμενος τον «κανονισμό»- έκαναν τα παράπονά τους στο νεαρό ζευγάρι.
Δυστυχώς, και οι δυο τους αποδείχτηκαν αγενείς και αυθάδεις: Αντί να καταλάβουν το πρόβλημα που δημιούργησαν -οι ίδιοι κι όχι το ζωάκι τους- σήκωσαν φωνή και το πήραν αλλιώς.
Τελικά, παραδέχτηκαν πως δεν είναι και ωραίο πράγμα να βλέπεις και να μυρίζεις κατρουλιά στο σπίτι σου, υποσχέθηκαν ότι «θα το μάθουν να τα κρατάει», αλλά ζήτησαν μια εύλογη πίστωση χρόνου. Και ότι, στο μεταξύ, θα φρόντιζαν να καθαρίζουν όπου λέρωνε το σκυλάκι τους.
Δεν τήρησαν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ετσι, αναπόφευκτα, η υπόθεση πήρε άλλο δρόμο (Υγειονομικό, Αστυνομία, Δικαιοσύνη κ.λπ.).
Ενα παρόμοιο πρόβλημα αντιμετωπίσαμε κι εμείς όταν πρωτοφέραμε τον Αρη (κουταβάκι 2 μηνών) στο διαμέρισμα στην Αθήνα. Επί ένα μήνα τα ‘κανε όπου βολευόταν -μέσα στο διαμέρισμα- και ήμασταν διαρκώς με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι.
Οταν έγινε 3 μηνών, τον πήγα την πρώτη του βόλτα. Τον κράτησα αγκαλιά και τον άφησα κάτω όταν πια βρεθήκαμε στο δάσος του Λυκαβηττού.
Εκεί, ο Αρούλης περπάτησε, μύρισε, έτρεξε -αλλά «ανάγκες» δεν έκανε! Τις φύλαγε για το σπίτι: Μόλις επιστρέψαμε και μπήκαμε στο διαμέρισμα «τα ‘κανε» όλα μαζεμένα… Απελπισία.
Αυτό κράτησε 2-3 μέρες. Τελικά σκεφτήκαμε κάτι απλό: Μόλις τον βλέπαμε να «στήνεται» για να τα αμολήσει, φωνάζαμε -όποιος τον έβλεπε πρώτος, εγώ ή η σύζυγός μου- ένα δυνατό και «στακάτο» «ε!» και, μόλις αυτός φοβόταν και… κοβόταν, τον πηγαίναμε άρον άρον απέναντι στο δασάκι, όπου αμέσως ανακουφιζόταν.
Το κόλπο έπιασε και γρήγορα συνδύασε τη βόλτα με την ικανοποίηση των αναγκών του. Φυσικά, εμείς γιορτάσαμε το γεγονός, με τον ίδιο τρόπο που μια φίλη μας γιόρτασε την πρώτη φορά που η κορούλα της αποφάσισε να «τα κάνει» στο καθίκι της!
Αλλοι, στη θέση μας, ίσως βρήκαν άλλους τρόπους για να λύσουν το ίδιο πρόβλημα. Το θέμα είναι να καταλάβεις ότι ΕΙΝΑΙ πρόβλημα -μετά η λύση θα βρεθεί, έτσι κι αλλιώς.
Δεν μιλάμε για πυρηνική φυσική. Απλά πράγματα είναι, που ο κάθε κοινός νους μπορεί να τα τακτοποιήσει, ώστε η συμβίωση τόσων ανθρώπων σε μια πολυκατοικία να είναι όσο γίνεται πιο αρμονική.
