Της Αλλοπάρ*

Οπως πολλοί πατεράδες, έτσι και ο κύριος Σλίμαν, σ’ ένα χωριό της βόρειας Γερμανίας, κοίμιζε τον γιο του Ερρίκο, που ήταν μόλις 7 χρόνων, με παραμύθια και θρύλους γεμάτα γενναίους πολεμιστές και φοβερά κάστρα. Τα πιο αγαπημένα παραμύθια, για τον Ερρίκο, ήταν εκείνα με τον Αχιλλέα και τον Εκτορα και το φοβερό κάστρο της Τροίας, που το έκαψαν οι Αχαιοί και το εξαφάνισαν απ’ τη γη. Τότε -ήταν 1829- είχε πει στον μπαμπά του: «Εγώ, όταν μεγαλώσω, θα βρω την Τροία»!

Ο πατέρας του είχε άλλα σχέδια: Στα 14 χρόνια του, ο Ερρίκος σταμάτησε το σχολείο και έπιασε δουλειά σ’ ένα μπακάλικο στη μικρή πόλη Φίρστενμπεργκ. Το 1841 μπάρκαρε στο Αμβούργο για Βενεζουέλα, ως μούτσος.

Βρήκε δουλειά κλητήρα σε μια ολλανδική εταιρεία. Δούλευε και μελετούσε. Προβιβάστηκε σε υπεύθυνο της αλληλογραφίας της εταιρείας και έμαθε λογιστικά.

Στέλεχος πια μιας εμπορικής εταιρείας, πάει στη Ρωσία, όπου ιδρύει δική του εμπορική εταιρεία στην Αγία Πετρούπολη. Πάει στην Αμερική και ψάχνει για χρυσό στο Φαρ Ουέστ. Βρίσκει καλή φλέβα και αμέσως ανοίγει τράπεζα στην Καλιφόρνια.

Επιστρέφει στην Ευρώπη και είναι πια εκατομμυριούχος.

Τότε, έχοντας μάθει ελληνικά και ξέροντας απ’ έξω την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, αφήνει πίσω του κάθε άλλη απασχόληση και ρίχνεται στην αναζήτηση της Τροίας, που πάντα την είχε στην άκρη του μυαλού του.

Ταξιδεύει στην Τουρκία, εκεί όπου πιστευόταν ότι θα ‘πρεπε να ήταν η Τροία. Σκάβει, ξανασκάβει, πάντα με τις υποδείξεις των αρχαιολόγων. Τζίφος. Αποφασίζει να στηριχτεί μόνο στον Ομηρο, τον Ηρόδοτο – τους παλιούς. Ετσι βρίσκει την Τροία.

Κι όχι μία ούτε δύο, αλλά εννιά Τροίες. Και βγάζει χρυσά κοσμήματα, βραχιόλια, διαδήματα. Τα ονομάζει «Ο θησαυρός του Πριάμου»!

Και τώρα που βρήκε την Τροία, θέλει να βρει και την πατρίδα του βασιλιά που την κυρίευσε, του Αγαμέμνονα. Κι αρχίζει να σκάβει στις Μυκήνες, όπου βρίσκει μια ολόκληρη πόλη, με παλάτια, εργαστήρια, αποθήκες, τείχη και μια εκπληκτική Πύλη (των Λεόντων). Και τάφους, και χρυσάφι!

Ηρθε η σειρά της Τίρυνθας, εκεί κοντά. Ο Σλίμαν έφερε στο φως το τρομερό παλάτι της, όπου πρέπει να γεννήθηκε ο Ηρακλής. Βρήκε την κεντρική αίθουσα με τις εκπληκτικές τοιχογραφίες, αγγεία.

Ξεκίνησε για την Κρήτη, για την Κνωσό. Ηξερε πού να σκάψει και φιλοδοξούσε να πραγματοποιήσει ένα ακόμα κατόρθωμα. Τον πρόλαβε ο θάνατος, το 1890, στη Νάπολη της Ιταλίας. Η Κνωσός περίμενε τον Εβανς.

* Το Αλλοπαράκι είναι η αγαπημένη μου σκυλίτσα. Ως αρχηγός της αγέλης μας, προσπαθεί να εμπνεύσει τον Ταρζάν και τον Σούρτα -τους υποτακτικούς της- μπας και κάνουν κάτι σπουδαιότερο στη ζωή τους, από το να κυνηγάνε σαύρες, μύγες και καρακάξες στον πίσω κήπο μας. Εντάξει, ας μην ανακαλύψουν κάποια χαμένη πόλη, αλλά ας κάνουν κάτι για να τους θυμόμαστε…