efsyn.gr , Παναγιώτης Διαμαντής
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Εκείνο που με διασκεδάζει πιο πολύ, κυρίες και κύριοι, δεν είναι οι καθημερινές μου βόλτες με τον δικό μου όσο οι βόλτες των σκύλων της περιοχής, που περιλαμβάνουν (οι βόλτες) κι ένα πέρασμα απ’ το δικό μας σπίτι. Ετσι, κάθε απόγευμα, αράζουμε στην καγκελόπορτα και περιμένουμε την παρέλαση!

Πρώτος πρώτος περνάει ένας κάτασπρος (με ροζ μουσούδι) Αμερικάνος πιτ-μπουλ, ο οποίος μας σπάει τα νεύρα με την αυτοπεποίθησή του: του έχουν πει ότι είναι πολύ δυνατός και το ‘χει πάρει πάνω του.

Οχι μόνο δεν μας κοιτάζει, που έχουμε πέσει με τα μυαλά στα κάγκελα, όχι δεν απαντάει στα ουρλιαχτά μας, αλλά πάει σαν γύφτικο σκεπάρνι, καμαρωτός, λες και δεν τρέχει τίποτα.

Λίγο μετά παρελαύνει μια μαύρη «πινέζα», γλυκύτατη, μικρούλα και φοβισμένη. Στα πρώτα «γαβ» μας κρύβεται πίσω απ’ τον δικό της και ξανάρχεται στα συγκαλά της μόνο όταν απομακρύνονται πολύ.

Αργότερα παίρνει σειρά το τρίο: oι δυο Φειδιππίδηδες -δίδυμα αγοράκια- και ο Αρης, ημιαδέσποτοι και οι τρεις, που βγαίνουν πρωί-απόγευμα βόλτα, με άλλους το πρωί και με άλλους το απόγευμα.

Φυσικά τους υποδεχόμαστε με ομοβροντία γαβγισμάτων, στην οποία σπάνια απαντούν, γεγονός που μας εκνευρίζει διότι, ως γνωστόν, από έναν δημιουργικό διάλογο όλο και κάτι καλό προκύπτει!

Το «κλου», όμως, είναι ο Ρίγκο -ο λύκαρος με την μπάσα φωνή- και η Μπομπίνα – το ημιαιμάκι που το είπαν Μπόμπη αλλά τούς προέκυψε θηλυκό.

Τα βγάζουν πρωί πρωί, κατά τις 7, μόνα τους, να τρέξουν και να κάνουν τις ανάγκες τους. Κι αυτά έρχονται σφαίρα σε μας! Οπότε γίνεται κόλαση.

Καθώς μας χωρίζει το κάγκελο και νιώθουμε μια σιγουριά, όσο να ‘ναι, τους λέμε τα μύρια όσα, με πολύ πάθος αλλά χωρίς φόβο.

Τρελαίνεται ο λύκαρος, που αν δεν υπήρχε κάγκελο θα μας έκανε μια χαψιά και τους τρεις μας, σιγοντάρει και η Μπομπίνα -«επάνω τους, μεγάλε»!- και γίνεται ο χαμός. Μέχρι που ‘ρχεται ο δικός τους, από δίπλα, να τα δέσει και να τα πάει στην αυλή τους. Ουφ!

Θα σταματήσω εδώ -αν και περνάνε κι άλλα σκυλιά κάθε μέρα μπροστά απ’ την αυλή μας- για να σας πω δυο λόγια για τα «ημιαδέσποτα».

Λέμε έτσι τα σκυλιά που κάποιοι εγκατέλειψαν στην περιοχή μας και τα οποία κάποιοι γείτονες φροντίζουν: Αλλοι τους δίνουν τροφή και νερό, άλλοι τα εμβολιάζουν, άλλοι τους φτιάχνουν μια υποτυπώδη «στέγη» και όλοι τα χαϊδεύουν – γιατί χρειάζεται χάδι ο σκύλος, γίνεται ήμερος και φιλικός.

Δεν τα βάζουν μεν στην αυλή τους, αλλά τα προσέχουν, τα αγαπούν, είναι τα «φιλαράκια» τους.

Κι αυτά, απ’ τη μεριά τους, δεν ενοχλούν κανέναν.

* Η Αλλοπάρ είναι η αγαπημένη μου σκυλίτσα, αρχηγίνα της τρισάθλιας αγέλης μας και πρώτη και καλύτερη στο γάβγισμα των περαστικών σκύλων, όσο υπάρχει το κάγκελο ανάμεσά τους. Οταν βγαίνει έξω, χάνει τη μαγκιά της και κάνει την υπεράνω. Οπως και κάποιοι άνθρωποι…