efsyn.gr , Παναγιώτης Διαμαντής
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Μόνον όσοι έχασαν το σκυλάκι τους θα καταλάβουν πόσο πονάς αν φύγει το δικό σου μετά από δεκαέξι χρόνια… Μεγάλωσα με σκυλάκια και γατάκια. Ολοι τα αγαπούσαν στην οικογένειά μου. Και τα θεωρούσαν μέλη της. Ετσι έμαθα να τα αγαπώ κι εγώ. Να τα αγαπούν και τα παιδιά μου.

Ο Μπετόβεν ήρθε στο σπίτι μας ενός μηνός. Του έμαθα με υπομονή να είναι καλό παιδί. Δεν ανέβαινε σε καναπέδες και κρεβάτια.

Οι κόρες μου όμως τον ανέβαζαν κρυφά… Μεγάλωσε μαζί τους. Εμαθε γράμματα. Γαλλικά. Αγγλικά. Ιστορία. Εμαθε κιθάρα. Αγαπούσε το θέατρο και τη μουσική. Μόνο να χορεύω δεν του άρεσε. Νόμιζε ότι κινδυνεύω… Ααα! Και τα πουλιά αν έρχονταν στα κάγκελα. Τα μάλωνε!

Εμαθε να μην ενοχλεί τη γειτονιά. Του άρεσαν τα ταξίδια. Με τρένα, με αεροπλάνα, με πλοία ταξίδευε με χαρά. Κι όταν τον έκρυβα σε τσάντα και του έλεγα: “Τώρα νάνι, αγάπη μου. Μη μας καταλάβουν” έκανε την …πάπια.

Οταν έβλεπε να ετοιμάζω μικρή βαλίτσα κρυβόταν πίσω από την κουρτίνα και κατέβαζε τα αυτάκια του. Ηξερε ότι θα μείνει πίσω.

Οταν έβλεπε μεγάλη κυνηγούσε την ουρά του από τη χαρά του. Υποδεχόταν τις κόρες μου σηκωμένος στα δυο του ποδαράκια και η ουρά του έλεγε πιο πολλά λόγια γλυκά από τα γρυλίσματά του. Ετρωγε ό,τι τρώγαμε. Και στραγάλια ακόμα. Αγγούρι και μήλο έτρωγε.

Του άρεσε κι η σοκολάτα. Του έδινα μια σταλιά και παραπονιόταν… Σαν έγινε γερούλης και δεν έβλεπε και δεν άκουγε καλά και τότε ακόμα μπορούσε να με βρει και να κάθεται πλάι μου. Και λυπημένη σαν ήμουν και τον χάιδευα, θαρρείς και η λύπη έμενε στο τρίχωμά του. Ααα! Μιλούσαμε.

Εμαθε τη γλώσσα μου και έμαθα τη δική του. Με κοίταζε με αγάπη που τον ντάντευα στο τέλος κι εγώ του έλεγα πως τον λάτρευα. Πως ήταν ένα καλό παιδάκι μου… Πως είμαι πολύ λυπημένη που μας αφήνει… Και μου είπε:

– Μην κλαις κι εγώ είμαι τυχερός που έζησα μαζί σας. Βάλε με στον κήπο σε μιαν άκρη. Και φύτεψε ένα δεντράκι εκεί. Σαν θα θροΐζουν τα φύλλα του θα σας μιλώ… Και σαν το ποτίζετε θα μου μιλάτε… Και τη Μαριζούλα και την Αννούλα να τους πεις ότι τις αγαπώ πολύ. Να φροντίζουν το δεντράκι μου… Εις το επανιδείν. Ελένη Κ.