Της Αλλοπάρ*

Αυτές τις ανοιξιάτικες μέρες, κυρίες και κύριοι, σκέφτομαι ότι σ’ αυτόν τον χαρισματικό τόπο που λέγεται Ελλάδα δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι κάποτε έζησαν ωραίοι άνθρωποι.

Ειδικά στην Αττική, με τα όμορφα βουνά, τις υπέροχες ακτές, το θαυμάσιο κλίμα, οι άνθρωποι είχαν όλες τις προϋποθέσεις να ευημερήσουν, να αναπτύξουν τον νου και τις δεξιότητές τους και, τελικά, να μεγαλουργήσουν.

Ολα είχαν ποιότητα την αρχαία εποχή εδώ στην Αττική και πρώτα πρώτα στην Αθήνα.

Οι συζητήσεις, η Τέχνη, η Φιλοσοφία, η Πολιτική. Ακόμα και η «τυραννία» -η δικτατορία της εποχής- ήταν ωραία στην Αθήνα: Ο Πεισίστρατος (6ος αιώνας π.Χ.) που καταγόταν απ’ τη Βραυρώνα -προς Λούτσα μεριά- έκανε τόσα πράγματα -αν και «τύραννος»- για τους Αθηναίους, ειδικά τους φτωχούς, που τον λάτρευαν!

Και πέθανε, ως «τύραννος» σε βαθιά γεράματα. Το κακό όνομα για την «τυραννία» οφείλεται στον γιο -και διάδοχό του- Ιππία, τον οποίο οι Αθηναίοι εμίσησαν και, με τη βοήθεια των Λακεδαιμονίων, τον έδιωξαν απ’ την Αθήνα.

Ολοι ξέρουμε, απ’ το σχολείο, για τους «τυραννοκτόνους» -τον Αρμόδιο και τον Αριστογείτονα- που σκότωσαν τον αδελφό του Ιππία, τον Ιππαρχο, στα τέλη του 6ου π.Χ. αιώνα.

Εκείνο που δεν μάθαμε στο σχολείο είναι ότι ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων ήταν ζευγάρι, εραστές.

Και ότι έφαγαν τον Ιππαρχο από ερωτική αντιζηλία.

Τα πράγματα, κατά τον Θουκυδίδη, που τα έγραψε έναν αιώνα μετά, συνέβησαν ως εξής:

Ο Ιππαρχος, γιος του Πεισίστρατου, ήταν τύραννος στην Αθήνα, μαζί με τον αδελφό του, Ιππία. Στον Ιππαρχο άρεσε τρελά ο νεαρός Αρμόδιος, τον οποίο, όμως, είχε καπαρώσει ο Αριστογείτων.

Επέμενε ο Ιππαρχος, αντιστεκόταν ο Αρμόδιος, φούντωνε ο Αριστογείτων.

Τσατισμένος ο Ιππαρχος, έφτασε σε σημείο, για να εκδικηθεί τον Αρμόδιο, να προσβάλει την αδελφή του, και μάλιστα δημοσίως! Μιλάμε για φοβερό ερωτικό πάθος.

Ετσι, οι δύο εραστές αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον Ιππαρχο.

Διάλεξαν τη μέρα της Πομπής των Παναθηναίων, τον ξεμονάχιασαν απ’ τους σωματοφύλακές του στις πύλες της πόλης και τον έφαγαν λάχανο!

Από τότε ο Ιππίας, που ήταν ήπιος σαν τον πατέρα του, έγινε σκληρός και βίαιος τύραννος.

Γι’ αυτό και ο Αθηναίοι κάλεσαν τους Λακεδαιμόνιους και τον έδιωξαν μαζί, τρία χρόνια αφότου διαδέχτηκε τον πατέρα του.

Αργότερα, όταν οι Αθηναίοι γνώρισαν τη δημοκρατία, έστησαν αγάλματα στους δύο τυραννοκτόνους, ακριβώς για να δείξουν την πίστη τους στο δημοκρατικό πολίτευμα.

Γι’ αυτό και ξεχάστηκε η αληθινή αιτία του φονικού.

*Το Αλλοπαράκι μου είναι σπουδαία αρχηγίνα αγέλης και φανατική αναγνώστρια της Ιστορίας, ειδικά της Αθήνας. Αυτά που μαθαίνει τα διηγείται συχνά στον Σούρτα και τον Ταρζάν, που την ακούνε μαγεμένοι.