Με μεγάλη χαρά, κυρίες και κύριοι, διάβασα την επιστολή εκπαιδευτικού (δημοσιεύτηκε την περασμένη Τρίτη 10 Μαΐου στην εφημερίδα μας) για τις δράσεις ενός Δημοτικού Σχολείου της Βοιωτίας.
Δράσεις υπέρ του εθελοντισμού, του περιβάλλοντος, των ζώων, των ανθρώπων.
Δράσεις που δεν περιλαμβάνονται στις συμβατικές υποχρεώσεις των εκπαιδευτικών, αλλά γίνονται χάρη στο κέφι, το μεράκι και την αίσθηση καθήκοντος που έχουν απέναντι στα παιδιά «τους». Δράσεις, τελικά, που αποτελούν σπουδαία «μαθήματα ζωής».
Αξίζει, νομίζω, να ξαναδημοσιευτεί και στη σελίδα μας αυτή η επιστολή, που υποθέτω ότι λίγοι απ’ τους αναγνώστες θα την ανακάλυψαν την περασμένη Τρίτη στη σελίδα των επιστολών:
«Καλησπέρα σας, είμαι εκπαιδευτικός στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Αλιάρτου Βοιωτίας. Σας στέλνω αυτό το μήνυμα για να σας δείξω το τι γίνεται σε ένα δημόσιο σχολείο. Ειδικότερα, την εβδομάδα που μας πέρασε συμμετείχαμε στο πρόγραμμα “LET’S DO IT GREECE”. Το πρόγραμμα αυτό είχε ως κεντρικό θέμα τον εθελοντισμό. Στο blog μας μπορείτε να βρείτε αναλυτικά τις δράσεις που έγιναν. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να αναφερθούν κι άλλες πολλές δράσεις του σχολείου μας, όπως είναι η δημιουργία δανειστικής βιβλιοθήκης, η έκθεση βιβλίου, η στείρωση και εμβολιασμός μιας σκυλίτσας που ουσιαστικά έχει υιοθετηθεί από το σχολείο μας, η κατασκευή γηπέδου με χλοοτάπητα (με χρήματα του Δήμου Αλιάρτου) κι άλλα πολλά. Καλό είναι επομένως να δείχνουμε τις προσπάθειες που κάνουν οι εκπαιδευτικοί και να ενημερωθεί ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας πως οι εκπαιδευτικοί (τουλάχιστον της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης) πέραν του διδακτικού έργου τους αφιερώνουν χρόνο στο να προάγουν ήθος και πολιτισμό στα παιδιά μας. Συμμετέχουμε σε δράσεις διδάσκοντας στα παιδιά την έννοια του εθελοντισμού, τα μαθαίνουμε να προστατεύουν το περιβάλλον, να αγαπούν τα ζώα, να σέβονται την ανθρώπινη οντότητα και άλλα πολλά! Και νομίζω πως αυτό που κάνει το 2ο Δημοτικό Σχολείο Αλιάρτου Βοιωτίας το κάνουν πολλά σχολεία, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με αγάπη, σεβασμό και αγκαλιάζοντας όλα τα παιδάκια!»
Τσώνης Κωνσταντίνος, Πληροφορικός ΠΕ 19
Δυστυχώς, πολύ φοβάμαι ότι όλ’ αυτά τα ωραία «μαθήματα» χάνουν τη μάχη με την πραγματικότητα, όταν τα παιδιά γυρίζουν στο σπίτι.
Οπου κάποιοι γονείς ή παππούδες ρίχνουν φόλες στα «κοπρόσκυλα», διδάσκουν στα παιδιά τους να κοιτάνε «την πάρτη τους» και να μη νοιάζονται για τους άλλους, πετάνε στον δρόμο τα άδεια πλαστικά μπουκάλια ή άδεια πακέτα τσιγάρων, παρκάρουν όπου βρουν, αδιαφορώντας για το αν κλείνουν τα πεζοδρόμια ή τις ράμπες για τα ΑμΕΑ, βρίζουν χυδαία και χειροδικούν στα γήπεδα, εκμεταλλεύονται τους μετανάστες, μισούν τους πρόσφυγες.
Ανισος ο αγώνας των δασκάλων με την πραγματικότητα. Δεν αποθαρρύνονται, όμως. Ευτυχώς.
* Το Αλλοπαράκι μου έχει μόνο καλές αναμνήσεις απ’ τους δασκάλους (και τις δασκάλες της), έστω κι αν, στα χρόνια της, τέτοιες δράσεις δεν υπήρχαν -κι έπεφταν και τα χαστούκια σαν το χαλάζι…
