Με μας τα σκυλιά, κυρίες και κύριοι, δεν μπορείτε ποτέ να είστε 100% σίγουροι για το πώς αντιδρούμε
α) όταν κάποιος μας απειλεί -ή νομίσουμε ότι μας απειλεί- και
β) όταν βρισκόμαστε στον «χώρο μας» και κάποιος μάς φανεί περίεργος ή μας φωνάξει κάπως δυνατά -και όχι ήρεμα και γλυκά, όπως ο δικός μας.
Θα σας πω τις εμπειρίες που έχουμε από περιστατικά με «πρωταγωνιστές» σκυλιά της αγέλης μας, για να καταλάβετε πόσο απρόβλεπτα είμαστε:
1. Στον Μαραθώνα, στην αυλή, ψήνουμε αρνί κάποιο Πάσχα. Εχουν έρθει φίλοι, ένας απ’ αυτούς έχει φέρει και το σκυλάκι του, τον Ρούντι.
Ο Αρης μας (γκέκας) είναι δεμένος σε μια γωνιά της αυλής και όλο γαβγίζει διαμαρτυρόμενος.
Η μυρουδιά τού ‘χει σπάσει τη μύτη και, καπάκι, ο Ρούντι και η Φέη (η άλλη σκύλα μας) γυρίζουν λυτοί και όλο τσιμπολογάνε μεζεδάκια που τους δίνουν. Αδικία!
Κάποια στιγμή πλησιάζει τον Αρη ένας απ’ τους καλεσμένους, φέρνει το πρόσωπό του 5 εκατοστά απ’ το μουσούδι του Αρη, που έχει σηκωθεί στα 2 πίσω πόδια, και του φωνάζει άγρια:
▸ Σκάσε, ρε Αρη! Μας έπρηξες…
Τότε ο Αρης, αν και ήξερε τον φίλο του δικού μου πολύ καλά, δεν άντεξε και ΧΡΑΠ! άνοιξε τη στοματάρα του και επιτέθηκε.
Ευτυχώς είχαμε μόνο αμυχές στη μύτη και στο πιγούνι του φίλου που γλίτωσε διότι τραβήχτηκε γρήγορα.
Αυτή ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που ο Αρης πήγε να δαγκώσει κάποιον.
2. Ο δικός μου είχε να το λέει ότι η Κιττάρα, μια σκυλίτσα που είχε βρει στον Λυκαβηττό και την είχε πάρει στο σπίτι στην Αθήνα, ποτέ δεν πέρναγε τον δρόμο αν δεν της έδινε ο ίδιος τέτοια εντολή.
Γι’ αυτό και δεν την έδενε στη βόλτα. Ενα απόγευμα η Κιττάρα δεν περίμενε την εντολή του δικού μου, πέρασε τον δρόμο ξαφνικά και την πάτησε διερχόμενο αυτοκίνητο…
3. Με τη Μαρικούλα συνέβη το εξής τρελό: Ενώ έβγαινε 2-3 χρόνια με τον δικό μου για βόλτα, εδώ στον Μαραθώνα, χωρίς ποτέ να δημιουργήσει πρόβλημα, πήγε ξαφνικά να δαγκώσει έναν άνθρωπο που είχε βγει για περπάτημα κρατώντας μια μαγκούρα.
Πρώτη φορά είδε ο δικός μου τέτοια Μαρίκα. Ο περιπατητής τής έδωσε μια στο πόδι με τη μαγκούρα του, η Μαρίκα έβαλε τα κλάματα, ο δικός μου ζήτησε συγγνώμη και το θέμα έληξε.
Ποτέ δεν μάθαμε τι ήταν εκείνο που τρέλανε τη Μαρίκα.
Γι’ αυτό σας λέω: Αβυσσος η ψυχή -και το μυαλουδάκι- των σκύλων.
* Το Αλλοπαράκι μου, ευτυχώς, είναι ευγενικό, γλυκό και χαδιάρικο. Στα 8 χρόνια που ζει μαζί μου δεν έχει προκαλέσει πρόβλημα ποτέ. Ελπίζω να μην της στρίψει κι αυτηνής…
