Ο Μααανώλης -τραυλός αλλά πολύ αποτελεσματικός στο φλερτ!-, ο Γιάννης ο «Ετσι» -το κεφάλι του έγερνε προς τον αριστερό ώμο, αλλά αρχηγός προσκόπων!-, ο Κωστής το κολεγιόπαιδο, ο Γιώργος ο «Γερμανός» -διότι ήταν κατάξανθος και έτρεχε σαν σαΐτα-, ο Νίκος, ο Τέλης, ο Βασίλης και τ’ άλλα τα παιδιά ήταν μια γλυκιά συμμορία, η τρελοπαρέα του Ανδρέα Ζούλα, τη δεκαετία του 1950, πίσω απ’ το Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο), στο Παγκράτι.
Ο Ανδρέας, γνωστός δημοσιογράφος σήμερα, σπουδαίος μεταφραστής των αρχαίων τραγωδιών και φίλος αγαπημένος από τότε, αποφάσισε να αφήσει για λίγο τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη και να καταγράψει τις αναμνήσεις του από την εποχή της αθωότητας, της γειτονιάς, της φτώχειας αλλά και της ανθρωπιάς.
Αν και μόνο δύο χρόνια μεγαλύτερός μου, ο Ανδρέας ήταν για μένα «μεγάλος», όπως και όλοι οι συνομήλικοί του στη γειτονιά -εμείς οι «μικροί» είχαμε τη δική μας, επίσης αθώα συμμορία, 100 μέτρα πιο πάνω, στην πλατεία Βαρνάβα. Αλλά τους ήξερα όλους και αργότερα κάναμε όλοι μαζί παρέα.
Γραμμένες με το σατανικό… ζουλέικο χιούμορ (χαρακτηριστικό και των αδελφών του Ανδρέα, του Στάμου και του αξέχαστου Οδυσσέα), οι ιστορίες της τρελοπαρέας εκείνης, που είχαν στέκι τη γωνία των οδών Εμπεδοκλέους και Φερεκύδου, ζωντανεύουν μια χαμένη για πάντα αθηναϊκή γειτονιά, αλλά κι έναν τρόπο ζωής που σήμερα φαντάζει περίπου αλλόκοτος: τα παιδιά έπαιζαν έξω, στον δρόμο, στις αυλές των σπιτιών υπήρχαν γάτες και λουλούδια, αυτοκίνητα δεν υπήρχαν -ούτε παρκαρισμένα ούτε περαστικά-, δεν υπήρχε η πολυκατοικία, το διαμέρισμα και η απομόνωση μπροστά στον κομπιούτερ.
Κάναμε αγώνες, νίλες, πάρτι με το πικάπ και τρέμαμε τον δάσκαλο. Λες και πέρασαν αιώνες από τότε.
Πέρα απ’ τις κωμικές καταστάσεις, με τις οποίες γέλασα μέχρι δακρύων, έχει γενικότερο ενδιαφέρον το βιβλιαράκι αυτό του Ανδρέα.
Και για τη γενιά μας, που μας θυμίζει το πώς ζούσε τότε ο κόσμος στο Παγκράτι και στις άλλες συνοικίες της Αθήνας, αλλά και για τους πιο νέους. Διαβάζεται γρήγορα -και αξίζει να το διαβάσετε.
■ Τι απέγιναν οι «πρωταγωνιστές» του βιβλίου; Ο Μααανώλης έγινε διευθυντής ασφαλιστικής εταιρείας, αλλά έφυγε πολύ νωρίς. Ο Νίκος έγινε πολύ γνωστός σκηνοθέτης. Ο Βασίλης «χάθηκε» με περίεργο τρόπο -το Ι.Χ. του βρέθηκε σ’ έναν γκρεμό, αλλά ο ίδιος εξαφανίστηκε!-, ο Κωστής έγινε υπουργός Οικονομικών, ο Γιώργος ο ιστιοπλόος γράφει θέατρο και δίδασκε στο Πάντειο, ο Σταύρος διευθύνει έναν δημοσιογραφικό Οργανισμό -κανείς δεν πήγε χαμένος.
