Ως γαυρίνα -δηλαδή «Ολυμπιακιά»- δεν στεναχωρήθηκα και πολύ που χάσαμε απ’ την ΑΕΚ. Μη σας πω ότι χάρηκα κιόλας, μιας και τώρα ίσως να καταλάβουν τα παιδιά μας ότι τα ματς κερδίζονται με κόπο και πάθος και όχι στο ρελαντί:
Αφού δεν τους έγινε μάθημα η ισοπαλία του Πλατανιά, ας τους γίνει τουλάχιστον μάθημα αυτή η ήττα.
Κατά τη γνώμη μου, κυρίες και κύριοι, η ΑΕΚ νίκησε διότι το ήθελε πιο πολύ και διότι ακολούθησε πιστά τη «συνταγή Ρεχάγκελ»: Αμυνα, στενό μαρκάρισμα στο μισό γήπεδο και εγρήγορση για εκμετάλλευση τυχόν λαθών του αντιπάλου.
Και η συνταγή πέτυχε: ο Ολυμπιακός έχασε απ’ τα λάθη των παικτών του, λάθη που δεν του τα συγχώρεσαν ούτε ο διαιτητής, ούτε οι επόπτες, ούτε οι αντίπαλοι.
Ηταν μια καθαρή νίκη της ΑΕΚ μπροστά σ’ ένα ζωηρό μεν, αλλά μέσα στα νόμιμα όρια, κοινό. Και με μια πολύ καλή διαιτησία, γεγονός που ξένισε κάποιους παίκτες μας, που είχαν συνηθίσει να τους σέβονται οι διαιτητές, τουλάχιστον στην Ελλάδα.
Γενικά, ο Ολυμπιακός έχασε για 3 βασικούς λόγους- αν θέλουμε να δούμε τη «μεγάλη εικόνα»:
1. Δεν είχαν κίνητρο οι παίκτες του, κάτι που είναι κάπως λογικό, αν αναλογιστούμε ότι το θέμα «τίτλος» έχει τελειώσει ήδη από τον πρώτο γύρο.
2. Επειδή οι περισσότεροι παίκτες του Ολυμπιακού είναι ξένοι τούς είναι δύσκολο να καταλάβουν τι σημαίνει ένα ελληνικό ντέρμπι. Για τους περισσότερους απ’ αυτούς, η ΑΕΚ είναι «μια ομάδα νεοφώτιστη στη μεγάλη κατηγορία» που θα μπορούσαν να τη νικήσουν εύκολα ή δύσκολα- ειδικά μετά το 4-0 του πρώτου γύρου. Αντίθετα, για την ΑΕΚ (παίκτες, διοίκηση, οπαδοί) ήταν ένας αγώνας πολύ σημαντικός, ήθελαν κάτι να αποδείξουν. Και,
3. Για τους παίκτες του Ολυμπιακού -με τον τίτλο στο τσεπάκι- αυτό που αξίζει κόπο, θυσίες και ιδρώτα είναι οι αγώνες της Ευρώπης. Εκεί αξίζει να «τα δώσουν όλα», διότι εκεί κλείνονται τα γερά συμβόλαια, στο Τσάμπιονς Λιγκ, στα Γιούρο και στα Μουντιάλ. Θυμηθείτε το σλάλομ του Δώνη με τον Αγιαξ, τη σέντρα του Ζαγοράκη στο Γιούρο 2004, τα γκολ του Μητρόπουλου στην Αντερλεχτ, ενέργειες που πληρώθηκαν χρυσάφι διότι έγιναν εκεί. Αν είχαν γίνει στην Ξάνθη ή στο Αγρίνιο, θα είχαν περάσει απαρατήρητες…
Ετσι, λοιπόν, έγιναν τα πράγματα στο ντέρμπι, τουλάχιστον όπως τα είδα εγώ. Και θα ήταν όλα ωραία και καλά -εδώ και η Μπαρτσελόνα χάνει κάπου κάπου, δεν είναι και για να τα βάψουμε μαύρα- αν έλειπαν οι απαράδεκτες ενέργειες του Μελισσανίδη στα… επίσημα.
Είναι γελοίο, 40.000 οπαδοί να είναι άψογοι και να δίνει το κακό παράδειγμα ο πρόεδρος…
*Το Αλλοπαράκι μου είναι μια σωστή και δίκαιη σκύλα, ακόμα και στα ποδοσφαιρικά. Να φανταστείτε ότι έδωσε συγχαρητήρια στην Κάρμεν, που ως «χανούμισσα» χοροπήδαγε και ούρλιαζε στον κήπο μας σαν παλαβή!
