Ανατρέφοντας ένα κουταβάκι

Οπως σας έχω ξαναγράψει –πάντα βασιζόμενος στις σχετικές εμπειρίες από τα δικά μου σκυλιά–, η ανατροφή ενός σκύλου που παίρνουμε από την πολύ τρυφερή του ηλικία μοιάζει, τηρουμένων των αναλογιών, με την ανατροφή ενός μικρού παιδιού.

Και όπως και τα παιδιά, έτσι και τα σκυλιά διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους στους πρώτους μήνες της ζωής τους. Διότι, όπως γνωρίζουμε, ο χαρακτήρας ανθρώπων και ζώων είναι επίκτητος, δεν γεννιόμαστε με έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, τον διαπλάθουμε ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο ζούμε.

Το «ντρεσάρισμα», βέβαια, δεν αρχίζει παρά μετά τους 7-8 μήνες της ζωής του κουταβιού. Και σιγά σιγά. Μέχρι τότε θα πρέπει να δείξουμε ανοχή στις ζημιές και αταξίες του, όπως θα κάναμε και σε ένα παιδάκι. Να παίξουμε μαζί του, να περνάμε πολύ χρόνο μαζί του και να μην απαιτούμε να συμπεριφέρεται σαν ενήλικο ζώο.

Οι πρώτοι κανόνες μπορούν να αρχίσουν να επιβάλλονται γύρω στην ηλικία των 8-9 μηνών. Και οι κανόνες αυτοί μπορεί να είναι σχετικοί με το πού πρέπει να ικανοποιεί τις σωματικές του ανάγκες (πάντα έξω, ποτέ μέσα στο σπίτι) και με το πού και κάθε πότε θα τρώει (σε καθορισμένες ώρες, στο ίδιο πάντα πιατάκι και ποτέ ζητιανεύοντας για μεζεδάκια την ώρα που οι δικοί του τρώνε στο τραπέζι…).

Ο τρόπος με τον οποίο επιβάλλονται, γενικά, οι κανόνες ποτέ δεν πρέπει να είναι βίαιος ή να συνοδεύεται από φωνές. Αρκεί μια χαμηλόφωνη εντολή –π.χ., με ένα «εεε»– που θα δίνεται, όμως, με αποφασιστικότητα: αν κάποια στιγμή το… λυπηθείτε και υποχωρήσετε, απλά την έχετε πατήσει, θα σας πάρει το πάνω χέρι. Ο,τι λέτε, αυτό πρέπει και να γίνει, τελεία και παύλα.

Ο σκύλος, όπως και ο άνθρωπος άλλωστε, είναι ευπροσάρμοστος. Μπορεί να δυσκολευτεί λίγο, αλλά τελικά θα μάθει να ακολουθεί το δικό σας πρόγραμμα. Αρκεί να μην ξεχνάτε τις δικές του ανάγκες. Οι οποίες, εκτός από τακτικές βόλτες, περιλαμβάνουν και παιχνίδι και παρέα. Και το κουτάβι και ο ενήλικος σκύλος.

Αφιερώστε του, λοιπόν, χρόνο για παιχνίδι και χάδι και μη τον απομονώνετε – η απομόνωση είναι ποινή, και μάλιστα βαριά! Αφήστε τον να καθίσει κοντά σας όσο θα διαβάζετε ή θα βλέπετε τηλεόραση. Του αρέσει να είναι μαζί σας.

Με λίγα λόγια, αυτά αρκούν για να γίνει το κουταβάκι σας ένας ήρεμος και χαρούμενος σκύλος συντροφιάς. Αν, τώρα, τον θέλετε τσοπάνη ή να ξετρυπώνει μπεκάτσες και τρούφες, αυτά απαιτούν ειδική και μακρά εκπαίδευση – κι εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά. Αν, πάλι, θέλετε έναν… σκύλο τζέντλμαν στο σπίτι, κι αυτό χρειάζεται έναν ειδικό εκπαιδευτή, που θα εκπαιδεύσει όχι μόνο τον σκύλο σας αλλά κι εσάς!

Και κάτι τελευταίο: τα κουτάβια, όπως και τα πολύ μικρά παιδάκια, είναι παμπόνηρα – κι ας μην τους φαίνεται. Θα κάνουν τα πάντα για να γίνει το δικό τους. Μην πέσετε στην παγίδα τους.