Δυο πράγματα μου έκαναν φέτος ιδιαίτερη εντύπωση, κυρίες και κύριοι, όταν πηγαίνω –δηλαδή κάθε μέρα– στην παραλία: Το πρώτο είναι το πώς μας αντιμετωπίζουν, εμάς τους σκύλους, οι άλλοι λουόμενοι. Αντίθετα με ό,τι συνέβαινε παλιότερα: α) Δεν μας κλοτσάνε. β) Δεν μας βρίζουν – «Ουστ, βρομόσκυλα!» και άλλα τέτοια ωραία. γ) Δεν ουρλιάζουν στα παιδάκια τους «Πρόσεχε, θα σε φάει ο σκύλος» και δ) Δεν καλούν το… Λιμενικό να μας συλλάβει!
Συζητώντας με τον Ταρζανάκο μας αυτή τη μεγάλη αλλαγή στη συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί μας, μου απάντησε ότι «Τώρα τα ’χουν βάλει με τις γυναίκες τους, τις δέρνουν, τις σκοτώνουν και, έτσι, μας έχουν αφήσει στην ησυχία μας». Απάντηση η οποία επιβεβαίωσε την άποψή μου ότι το σκυλί αυτό είναι ανίκανο για οποιαδήποτε κοινωνική ανάλυση.
Το δεύτερο που με εντυπωσίασε είναι η παθολογική εξάρτηση των ανθρώπων απ’ τα κινητά τους. Ηταν, πια, καθημερινό το θέαμα νεαρών κυρίως ανθρώπων, που κάθονταν πλάι πλάι στην άμμο ή στις ξαπλώστρες και, επί ώρες, δεν αντάλλασσαν ούτε λέξη! Σαν αποβλακωμένοι –μάλλον μαγεμένοι– πατούσαν πλίκι πλίκι τα πλήκτρα μέσα σε μια απόκοσμη σιωπή.
Οι μόνες φωνές που ακούγονταν σε όλη την παραλία –και μας θύμιζαν ότι δεν είμαστε σε νεκροταφείο– ήταν οι φωνίτσες των μικρών παιδιών, δυνατές, τσιριχτές και πανέμορφες, ν’ ανοίγει η καρδιά σου. Και κάποιων ηλικιωμένων, που –ναι!– μιλούσαν μεταξύ τους σαν κανονικοί άνθρωποι, χωρίς κινητά στα χέρια και στα τραπέζια τους.
Θυμάμαι –και γελάω– μια ολοσέλιδη φωτογραφία στο οπισθόφυλλο ενός περιοδικού, που διαφήμιζε ένα πράγματι θαυμάσιο ξενοδοχείο, πάνω στη θάλασσα. Σε ένα κιόσκι, ακριβώς πάνω στο κύμα, κάθονταν 3 νεαρά ζευγάρια, ενώ πίσω τους, σαν φόντο, ήταν το ξενοδοχείο. Τι έκαναν τα 3 ζευγαράκια; Ναι, καλά μαντέψατε: Είχαν από ένα κινητό στο χέρι και πάταγαν τα πλήκτρα του, αφοσιωμένα στην οθονούλα, γράφοντας κανονικά και τη θέα και το ξενοδοχείο και την παρέα τους…
Πολύ φοβάμαι πως αυτή η εκπληκτική εφεύρεση, η κινητή τηλεφωνία, όχι μόνο δεν «συνδέει τους ανθρώπους», όπως διατείνεται μια διαφήμιση, αλλά απομακρύνει, τελικά, τον έναν απ’ τον άλλο. Μακάρι να κάνω λάθος…
● Και μ’ αυτές τις σοβαρές διαπιστώσεις, η Αλλοπάρ αποφάσισε να πάρει την άδειά της. Και οι τρεις μας σας ευχόμαστε υγεία και καλή αντάμωση τον Σεπτέμβριο (και όχι Σεμπτέμβριο…).
