Κλείνουν δύο μήνες από την εισβολή της Ρωσίας και ο πόλεμος καλά κρατεί στην Ουκρανία. Με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα: χιλιάδες νεκροί -στρατιώτες και άμαχοι-, εκατομμύρια ξεριζωμένοι απ’ την πατρίδα τους, πόλεις και χωριά-φαντάσματα, μια χώρα σε μεγάλο ποσοστό κατεστραμμένη.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, κανένας δεν προσπαθεί στα σοβαρά, ίσως με εξαίρεση την Τουρκία, να κάνει κάτι για να σταματήσει αυτή η σφαγή. Αντίθετα, από παντού ακούς πολεμικές ιαχές και βλέπεις προσφορά νέων και πιο θανατηφόρων όπλων ώστε να συνεχιστεί στο διηνεκές ο πόλεμος. Φυσικά, με περισσότερους νεκρούς, περισσότερους πρόσφυγες και ακόμα περισσότερες κατεστραμμένες πόλεις και χωριά.
Αυτός ο πόλεμος, πάντως, μου θυμίζει μια ιστορία που μου είχε πει κάποτε ο δικός μου. Πριν από πολλά χρόνια, σ’ έναν αγώνα μπάσκετ μεταξύ του Εθνικού Γ.Σ. (ή Εθνικού Αθηνών, όπως τον έλεγαν) και του Τρίτωνα (μιλάμε για Α’ κατηγορία Κέντρου, όπου έπαιζαν οι Ολυμπιακός, ΠΑΟ, ΑΕΚ, Πανελλήνιος, Πανιώνιος, ΧΑΝ Νικαίας κ.λπ.) οι αρχηγοί των δύο ομάδων τρώγονταν σ’ όλο το ματς σαν τα κοκόρια. Τελικά ο αρχηγός του Τρίτωνα, Κώστας Μουρούζης (μετέπειτα κόουτς του ΠΑΟ και της Εθνικής) βάζει κι ένα καλάθι και ο Τρίτωνας κερδίζει το ματς!
Αυτό ήταν: Ο αρχηγός του Εθνικού, Νίκος Πουλακίδας, έξω φρενών, φωνάζει κοντά του τον συμπαίκτη του, πλέι μέικερ, Ριρή Παντελίδη, και του λέει:
– Πήγαινε ρίξε μια γροθιά στον Μουρούζη!
– Τρελάθηκες, ρε Νίκο; Θα με σκοτώσει…
– Μη σε νοιάζει. Το πολύ πολύ να φας μία. Μετά θα πέσω και θα τον πλακώσω!
Ολα τα λεφτά είναι η απάντηση του Ριρή:
– Νίκο μου, άμα φάω εγώ μία από τον Μουρούζη, δεν θέλω άλλη…
Ετσι, λοιπόν, αποφεύχθηκε η σύγκρουση των δυο «θηρίων», που θα έστελνε σίγουρα και τους δυο τους στο νοσοκομείο.
Βάλτε στη θέση του Πουλακίδα τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, στη θέση του Μουρούζη τη Ρωσία και στη θέση του Παντελίδη τον Ζελένσκι και θα καταλάβετε γιατί ανέφερα αυτή την (αληθινή) ιστορία.
*Η Αλλοπάρ πιστεύει ότι αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να τελειώσει με ήττα της Ρωσίας. Και επειδή πιστεύει ότι όσο διαρκεί, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος για νέες, παγκόσμιες περιπέτειες, εύχεται και ελπίζει να σοβαρευτούν και να βοηθήσουν να βρεθεί διπλωματική, λογική και συμβιβαστική λύση όσοι έχουν τη δύναμη να το κάνουν…
