Πριν από λίγες μέρες, κυρίες και κύριοι, «έφυγε» για πάντα ο δημοσιογράφος Κώστας Παπαϊωάννου, 84 ετών, από καρκίνο. Τα τελευταία 20 χρόνια, συνταξιούχος πια, ζούσε στην Αίγινα, με τη σύζυγό του Αννα, την κόρη του Ελένη, συνάδελφό μας, και μια αγέλη πρώην αδέσποτων σκύλων. Υπήρξε πολιτικός συντάκτης («Τα Νέα»), από τους σοβαρούς κι όχι παπαγαλάκι «ενσωματωμένο» σε κάποιο κόμμα.
Το 1979, ο Κώστας Παπαϊωάννου μαζί με τους συναδέλφους Αγγελο Στάγκο, Σπύρο Κομίνη, Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο και Ερρίκο Μπαρτζινόπουλο έβγαλαν το «Ποντίκι», μια εβδομαδιαία χιουμοριστική αλλά και σοβαρή μαζί πολιτική επιθεώρηση, που κυκλοφορούσε κάθε Παρασκευή. Για τον δικό μου, η Παρασκευή ήταν μια ωραία μέρα διότι έβγαινε το «Ποντίκι»!
Ψυχή του «Ποντικιού» ήταν ο Παπαϊωάννου. Μου έλεγε κάποτε ο φίλος και συνάδελφος του δικού μου, Χρήστος Μεσσήνης, που τότε εργαζόταν στο «Ποντίκι»: «Υπήρχαν μέρες που δεν είχαμε αρκετή ύλη για να κλείσουμε το φύλλο. Τότε ο Κώστας έβγαζε από τις τσέπες του δεκάδες ζαρωμένα χαρτάκια, καθένα από τα οποία είχε γραμμένη πρόχειρα μια ειδησούλα. Τις έγραφε γρήγορα, τις έδινε χέρι χέρι στον λινοτύπη και το φύλλο έβγαινε στην ώρα του!».
Το «Ποντίκι» στεκόταν πάντα κριτικά απέναντι στην κάθε κυβέρνηση (Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ). Καμιά σχέση με όσα βλέπετε και ακούτε σήμερα, από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, και κυμαίνονται μεταξύ «προβολής του κυβερνητικού έργου» έως και σέρβις προς την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Και οι αποκλειστικότητές του έβγαιναν ύστερα από επίμονο ρεπορτάζ και πολλή δημοσιογραφική δουλειά. Και δεν δημοσίευε διαφημίσεις, παρά μόνο για βιβλία και δίσκους. Παρ’ όλα αυτά, χάρη στη μεγάλη του κυκλοφορία, που οφειλόταν στην εγκυρότητά του, τα οικονομικά του «Ποντικιού» πήγαιναν μια χαρά, αποφέροντας κέρδη στους πέντε μετόχους του.
Ο Κώστας Παπαϊωάννου υπήρξε και συγγραφέας βιβλίων με θέματα από την πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας και ίδρυσε τις «Εκδόσεις Ποντίκι». Αλλά η ζωή και η ψυχή του ήταν το «Ποντίκι». Που όταν ο Κώστας συνταξιοδοτήθηκε, αγοράστηκε από συναδέλφους και συνεχίζει το ταξίδι του με νέα διεύθυνση.
*Η Αλλοπάρ γνώρισε τον Κώστα και την Αννα εδώ, στον κήπο μας, στον Μαραθώνα. «Είναι καλοί άνθρωποι», μου είπε στο αυτί, κρίνοντας από το γεγονός ότι είχαν φέρει μαζί τους κι ένα αδεσποτάκι που μόλις είχαν μαζέψει από τον δρόμο.
