Πάνε σχεδόν 10 μέρες τώρα που εμείς -όπως και εσείς υποθέτω- ζούμε κολλημένοι σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και εφημερίδες, προσπαθώντας να ενημερωθούμε και να καταλάβουμε τι στο καλό συμβαίνει στην Ουκρανία: αν τρελάθηκε ο Πούτιν, αν το παρατράβηξε το ΝΑΤΟ, αν θα τα καταφέρει ο Ζελένσκι κτλ.
Βέβαια εκείνο που βλέπουμε, ειδικά από την τηλεόραση, είναι το αποτέλεσμα των εχθροπραξιών, αφού, όπως όλοι καταλαβαίνουμε, ακόμα κι ο πανηλίθιος Ταρζανάκος μας, οι συνάδελφοι-πολεμικοί ανταποκριτές που καλύπτουν το θέμα δεν είναι δυνατόν να βρίσκονται στα πεδία των μαχών την ώρα των συγκρούσεων. Ετσι μας μεταφέρουν τα αποτελέσματα των μαχών, που πάντα είναι φρικιαστικά.
Οι συνάδελφοι αυτοί, δημοσιογράφοι, οπερατέρ, ηχολήπτες κτλ, ακόμα και όταν δουλεύουν χιλιόμετρα μακριά από τα θέατρα των μαχών, είναι για μας πραγματικοί ήρωες: ακόμα και εκεί που βρίσκονται οι αδέσποτες σφαίρες κυκλοφορούν και μπορούν να σε βρουν οποιαδήποτε στιγμή «κατά λάθος», οπότε μπαίνεις στον κατάλογο των «παράπλευρων απωλειών» και πας άκλαυτος. Τα νεύρα είναι τεντωμένα, η καχυποψία βασιλεύει και αν βρεθείς στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή… την έκατσες.
Οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι, που από την Ελλάδα προσπαθούν να παρακολουθήσουν το γεγονότα ώστε να τα σχολιάσουν, κινδυνεύουν κι αυτοί καθώς είναι εκτεθειμένοι στην παραπληροφόρηση και προπαγάνδα των εμπολέμων: καθένας τους δίνει τη δική του εκδοχή, κάτι πού είναι απολύτως φυσικό και κατανοητό.
Κακά τα ψέματα: η «ενημέρωση», ή μάλλον ο έλεγχός της, είναι αποφασιστικός παράγοντας στην εξέλιξη ενός πολέμου. Αρκεί και μόνο μια ανταπόκριση, μια φοβερή εικόνα από τον πόλεμο, για να πάει από τη μια στην άλλη μεριά η διεθνής κοινή γνώμη. Οι πιο πολλοί από μας θυμούνται το είδος της «ενημέρωσης» που έκανε στους Αμερικανούς δημοσιογράφους ο επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στον Πόλεμο του Κόλπου, στρατηγός Σβάρτσκοπφ. Βλέπετε είχαν καεί στο Βιετνάμ, όπου κάποιες τρομερές εικόνες είχαν κάνει τον κόσμο να ζητάει το τέλος του πολέμου εκείνου. Και για να μην την ξαναπάθουν, πήραν τα μέτρα τους…
*Το Αλλοπαράκι μου, που ξέρει το τι προπαγάνδα ίπταται στους αιθέρες, προσπαθεί με εκπληκτικά σλάλομ να αποφεύγει τις παγίδες. Ακούει όλες τις απόψεις και κρατάει ό,τι νομίζει πιθανό. Θεωρεί ότι ο πόλεμος αυτός θα μπορούσε να μην αρχίσει ποτέ αν και οι δύο πλευρές άφηναν περισσότερο χώρο στη διπλωματία. Και πιστεύει ότι πρόκειται για… βιαστικό και άνισο πόλεμο, με ευθύνη του πιο ισχυρού.
