Ο άρχοντας της περιοχής μας λέγεται Εκτωρ. Τα χρώματά του είναι γήινα –καφέ μπεζ– διαθέτει φουντωτή άσπρη ουρά, την οποία σηκώνει περήφανα όταν περπατάει, σαν να παρελαύνει. Το μουσούδι του είναι γεμάτο ουλές, όλες από καβγάδες – είναι τα παράσημα για την ανδρεία του.
Ο Εκτωρ ήρθε ξαφνικά μια μέρα στην περιοχή μας, διάλεξε την οδό Εκτορος –εξ ου και το όνομά του– λόγω της στρατηγικής της θέσης, αφού είναι η βασική είσοδος του οικισμού μας. Και αμέσως έπιασε δουλειά.
Βασικά, ελέγχει ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει από τον οικισμό μας. Ετσι κι ακούσει κάποια άγνωστη σ’ αυτόν μηχανή αυτοκινήτου ή δικύκλου, τρέχει και βάζει τις φωνές. Ηρεμεί μόνο αν ο οδηγός σταματήσει και του δώσει, απ’ το παράθυρο, κάνα μπισκοτάκι. Και κάνει τα στραβά μάτια…
Με τους ξένους σκύλους που εποφθαλμιούν την επικράτειά του, τα πράγματα είναι πιο σοβαρά: ο Εκτωρ υπερασπίζεται με απαράμιλλο σθένος τα κεκτημένα του, οπότε ακολουθούν ομηρικοί καβγάδες (δηλαδή άγρια ανταλλαγή βρισιών) και, τελικά, πέφτει και το ξύλο της αρκούδας. Κι όταν απωθήσει τους εισβολείς παρελαύνει, με την ουρά ψηλά σαν λάβαρο, όπως ένας Ρωμαίος στρατηγός σε «Θρίαμβο»!
Οπως όλοι μας, ο Εκτωρ έχει κάποιους σκύλους που δεν τους πάει με τίποτα. Ενας απ’ αυτούς είναι και ο Ταρζανάκος μας. Κάποτε, σε μια βόλτα μας, είχαν μια ανταλλαγή απόψεων, διαφώνησαν, αρπάχτηκαν για τα καλά και μόνο η έγκαιρη επέμβαση του δικού μας απέτρεψε τα χειρότερα. Από τότε μισιούνται θανάσιμα – όπως οι κ. Κασιδιάρης, Γεωργιάδης, Μπαλτάκος, Βορίδης κ.λπ. μισούν κάθε τι το αριστερό, ακόμα και το αριστερό τους πόδι.
Αλλά ο μεγαλύτερος εχθρός του Εκτορά μας είναι μακράν ο Ραλφ, ο μεγαλόσωμος σκύλος του γείτονά μας, που δεν τον βγάζει ποτέ βόλτα διότι δεν μπορεί να τον κουμαντάρει. Δεν ξέρω τι προηγούμενα έχουν, αλλά κάθε σούρουπο ο Εκτορας, μαζί με τη φιλενάδα του –αδέσποτη κι αυτή– την Ηλέκτρα (ή Φρίντα, ή Ρούλα, ή Μαυρούκω), τη στήνουν έξω από τον φράχτη του Ραλφ και του σούρνουν τα εξ αμάξης. Απαντάει στο ίδιο στιλ κι ο Ράλφ και επί πέντε λεπτά γίνεται της… Ουκρανίας.
Μετά, ο Εκτωρ κι η φίλη του αναχωρούν, δίνοντας ραντεβού –για περισσότερο βρισίδι– το επόμενο σούρουπο…
(Τον Εκτορα τον ταΐζουν τουλάχιστον πέντε σπίτια – κι έχει και τα τυχερά του. Αλλοι του δίνουν φάρμακα, όποτε χρειαστεί, και άλλοι μεζεδάκια. Οι αρμοδιότητες είναι τελείως ξεκαθαρισμένες…).
