Αγαπημένη μου Αλλοπάρ, καλή σου μέρα,
είμαι μια φανατική αναγνώστριά σου η οποία δεν ξεχνά ποτέ να διαβάσει τη σελίδα σου, περιμένω υπομονετικά να τελειώσει ο δικός μου (προτιμώ να τον αποκαλώ φίλο μου) το διάβασμα της εφημερίδας και αμέσως τρέχω να ανοίξω και να διαβάσω τη σελίδα σου.
Σε θεωρώ ως τη μεγαλύτερη αδελφή μου, αν και εγώ είμαι πολύ μικρότερη από σένα, είμαι τεσσάρων ετών (για την ακρίβεια 16/10/2016) και βέβαια μικρότερη και σε μέγεθος, μιας και είμαι μια μικρή μαλλιαρά Τσιουάουα, μείξη με Πεκινουά (κατά πάσα πιθανότητα), μισή μερίδα σκυλάκι, εξ ου και το όνομά μου: Μίσσυ.
Μικρή ήμουν πολύ φωνακλού, γάβγιζα και έτρεχα να δαγκώσω όλο τον κόσμο, όμως κατάφερε ο φίλος μου (ο δικός μου ντε) να με μαλακώσει και να με ηρεμήσει και τώρα είμαι μια ήσυχη (περίπου) σκυλίτσα που γυρεύει συνεχώς χάδια και λιχουδιές – χάδια έχω πάρα πολλά, καθότι η οικογένεια του φίλου μου είναι μεγάλη (πολλά αδέλφια, ξαδέλφια, ανίψια και εγγόνια), αλλά λιχουδιές πολύ λίγες, με το μέτρο όπως λέει και ο φίλος μου.
Αγαπημένη μου Αλλοπάρ, να μη σε κουράζω άλλο (ξέρω ότι είσαι πολυάσχολη), νομίζω ότι είναι αρκετά για πρώτη φορά που σου γράφω, θα προσπαθήσω να σου ξαναγράψω κάποια άλλη φορά.
Με πολλά φιλιά
ΥΓ. Ο φίλος μου μάλλον θα χρειαστεί καινούργιο πληκτρολόγιο – με τα νύχια μου του το κατέστρεψα!!!
