Τελετές άφιξης νέων σκύλων στην αγέλη μας

Αλλοτε με «χαμόγελα» και άλλοτε με φάπες, καθ’ ένας με το χούι του

Εγραφα το περασμένο Σάββατο ότι τα ζωάκια που έχουμε σπίτι μας δεν αντιδρούν όλα με τον ίδιο τρόπο όταν τους φέρνουμε έναν νέο συγκάτοικο: κάποια χαίρονται, κάποια αγχώνονται και κάποια άλλα αντιδρούν εντελώς εχθρικά.

Ο πρώτος σκύλος που ήρθε στην αυλή μας, εδώ, στον Μαραθώνα, ήταν ο Αρης. Λίγους μήνες μετά, Χριστούγεννα του 1990, του φέραμε τη Φέη, κουταβάκι 2 μηνών. Καλόκαρδος ο Αρης, την υποδέχτηκε με πολλή χαρά, κουνώντας την ουρά του. Καθώς μοιράσαμε ισόποσα και στα δυο τους τα χάδια μας, δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα: έγιναν «ομάδα» – δεν είχαμε ζήλιες, ούτε δυναμικές διεκδικήσεις.

Με τη λογική τού «τι ένα, τι δύο, τι τρία» και με οδηγό το «όλοι οι καλοί χωράνε», μαζέψαμε και τον Μένιο, έναν αλητάμπουρα που ζούσε αδέσποτος, τον αγαπούσαν πολλοί, αλλά κανείς δεν τον έμπαζε σπίτι του. Ο Μένιος προσαρμόστηκε γρήγορα στον «νόμο του Αρη», τον δέχτηκε ως αρχηγό και σεμνά και ταπεινά πήρε την τρίτη θέση στην ιεραρχία του κήπου.

Δεν συνέβη το ίδιο με τον Φέο, ένα αδεσποτάκι που ήταν φτυστός η Φέη – εξ ου και το όνομα που του δώσαμε. Αν και μικροκαμωμένος, ήταν τσαμπουκαλής και έκανε το αντράκι στον Αρη, χωρίς κανένα σεβασμό στα γαλόνια του. Από την αρχή φάνηκε ότι τα πράγματα θα ξέφευγαν γρήγορα. Αυτό συνέβη 5-6 μέρες μετά την άφιξή του στον κήπο: τόλμησε να φάει το φαΐ του Αρη, ακολούθησε συμπλοκή και ο Φέος, μεν, σώθηκε, αλλά δεν μπορούσε πια να ζει στον κήπο μας. Ευτυχώς βρήκε γρήγορα νέο σπίτι, διότι ήταν ωραία φάτσα.

Με τα κουταβάκια που κατά καιρούς φέρναμε στον κήπο, γενικά δεν υπήρξε πρόβλημα. Τα πράγματα συχνά σοβάρευαν όταν τα κουτάβια μεγάλωναν. Οταν φέραμε την Αλμα από τον δρόμο (πρέπει να ήταν 7-8 μηνών τότε), η αγέλη την υποδέχτηκε από καλά έως αδιάφορα. Οταν έγινε ενήλικη, όμως, αμφισβήτησε τον Μένιο, που τότε ήταν ο αρχηγός της αγέλης. Ως πιτμπουλάκι, η Αλμα υπερίσχυσε στη μάχη που ακολούθησε και σφετερίστηκε την αρχηγία. Ετσι, όταν φέραμε και τη Μαρίκα, την άρπαξε από τον λαιμό και τη δάγκωσε άσχημα. Τις χωρίσαμε, λοιπόν, η μία στον μπροστινό κήπο και η άλλη πίσω.

Οταν φέραμε τον Ταρζάν, 2 μηνών κουταβάκι, τον υποδέχτηκε ο «άγιος» Σούρτας με μεγάλη τρυφερότητα. Τον κράτησε κοντά του, μέχρι που το κουτάβι έγινε 7 μηνών, στον μπροστινό κήπο. Τότε τον πήγαμε πίσω, όπου βασίλευε η Αλλοπάρ. Η οποία, με το που πάτησε το πόδι του ο Ταρζάν στην επικράτειά της, του την έπεσε κανονικά με σφαλιάρες. Δεν τον δάγκωσε, βέβαια, αλλά ο φουκαράς ο Ταρζανάκος πήρε το μήνυμα ποιος κάνει κουμάντο και λούφαξε. Της το φύλαξε, όμως: όταν μεγάλωσε, λίγους μήνες μετά, της έριξε το ξύλο της αρκούδας, της πήρε τον αέρα και την αρχηγία.

Τώρα, που έχουν μείνει τα δυο τους, η Αλλοπάρ ζει μπροστά και ο Ταρζάν πίσω. Κάλλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε…