Η περίπτωση του απατεώνα ψευτογιατρού, κυρίες και κύριοι, απέδειξε δυο πράγματα: τη διαχρονική αφέλεια και ευπιστία του Ελληνα και της Ελληνίδας και την ευκολία με την οποία ανοίγουν ένα στόμα… νά! και χαύουν ό,τι τους πει ο κάθε μασκαράς. Και, επίσης, την αφθονία ταλαντούχων ανθρώπων –διότι περί ταλέντου πρόκειται– που μπορούν να πείθουν τους πάντες με μεγάλη ευκολία, ακόμα και για τα πιο απίστευτα!
Πάρτε παράδειγμα τον δικηγόρο Καματερό, που το 1975 δήλωσε ότι ανακάλυψε ένα θαυματουργό νερό, το οποίο γιάτρευε πάσαν νόσον, ακόμα και τον καρκίνο. Με αποτέλεσμα –και με τη βοήθεια μιας ανεύθυνης μερίδας του τότε Τύπου– να βγουν στους δρόμους της Αθήνας χιλιάδες απελπισμένοι, με μπουκάλια στα χέρια, πολιορκώντας τα βυτία του απατεώνα δικηγόρου, μπας και εξασφαλίσουν λίγες σταγόνες του… υπερ-φαρμάκου.
Λίγα χρόνια μετά ήρθε η σειρά ενός άλλου ταλαντούχου, του Γ. Κοσκωτά, που από ελαιοχρωματιστής στην Αμερική, ήρθε στην Ελλάδα με μια βαλίτσα γεμάτη αμφιβόλου γνησιότητας πτυχία και μέσα σε λίγα χρόνια έγινε τραπεζίτης. Γουάου! Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου τον συνάντησαν με τη βοήθεια φίλων τους, αλλά τον κέρδισε ο δεύτερος, που ήταν και πρωθυπουργός και άρα πιο χρήσιμος. Μέχρι κι η Βλάχου θαμπώθηκε από τον τσαρλατάνο και του πούλησε την «Καθημερινή»!
Αμ η τρέλα με τον Σώρρα; Που έτρεχε κόσμος και κοσμάκης από πίσω του, πιστεύοντας ότι διέθετε… 600.000 δισ. δολάρια, με τα οποία θα έσωζε την Ελλάδα, τους Ελληνες και τον πλανήτη, γενικώς; Καλά, δεν παιζόμαστε…
Δεν κάνω την πονηρή, έχω πέσει κι εγώ θύμα της αφέλειάς μου. Και να πώς:
Μια βραδιά, 20 χρόνια πίσω, ίσως και παραπάνω, έχω ξεμείνει, μεσάνυχτα, μόνη στην εφημερίδα. Ξαφνικά μπαίνει φουριόζος και αναστατωμένος ένας τύπος γύρω στα 60, με κοστούμι και γραβάτα: «Πω πω τι έπαθα! Εχω το κατάστημα με τα ρολόγια, κάτω στο ισόγειο και κλειδώθηκα απ’ έξω! Σας παρακαλώ, λείπει κι ο Φυντανίδης που είναι φίλος μου, χρειάζομαι 1.500 δραχμές να φέρω τώρα έναν κλειδαρά! Θα σας χρωστάω ευγνωμοσύνη – κι αύριο πρωί θα σας τα φέρω εγώ. Δεν μπορώ να πάρω ούτε το αυτοκίνητο. Θεέ μου, τι έπαθα!»
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι παράσταση έδωσε. Μιλάμε για Επίδαυρο, για Παξινού – και λίγα λέω. Και, ναι, με συγκίνησε, ήρθα στη θέση του (ενσυναίσθηση) και τα έδωσα. Μάλιστα του ζήτησα και… συγγνώμη που δεν είχα πάνω μου 1.500, αλλά μόνο 1.000. Τις οποίες, βέβαια, βούτηξε και… μη τον είδατε. Την άλλη μέρα ο Φυντανίδης γέλασε με την καρδιά του: «Αλλοπάρ, σε απατεώνα έπεσες. Δεν ξέρω κανέναν ρολογά στο ισόγειο»…
*Η Αλλοπάρ πιστεύει ότι οι τύποι αυτοί πάνε χαμένοι. Εχουν τόσο ταλέντο, είναι τόσο προικισμένοι και τόσο επιμελείς όταν ασκούν το «επάγγελμά» τους, που είναι βέβαιο ότι θα διέπρεπαν σε οτιδήποτε άλλο έκαναν. Δυστυχώς, όμως, με τον δρόμο που διάλεξαν η «επιτυχία» διαρκεί πολύ λίγο, αλλά προλαβαίνει να σκορπίσει πόνο, οργή και συχνά θάνατο.
