ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Παναγιώτης Διαμαντής
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

ΛΟΥΙΣ ΣΕΠΟΥΛΒΕΔΑ (2)

Για το «έγκλημα» και την άδικη τιμωρία του σκύλου που λεγόταν Τσικίτο, στο Σάντα Φε της Αργεντινής, μιλάει το δεύτερο μέρος του διηγήματος του Λουίς Σεπούλβεδα που τιτλοφορείται «Σκυλίσια ζωή» και περιέχεται στο βιβλίο του «Ιστορίες από δω κι από κει» (Εκδόσεις opera, Aθήνα 2011, μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη). Το πρώτο μέρος του –για τη ζωή της Νέγρας– φιλοξενήσαμε το περασμένο Σάββατο. Σήμερα, με τον Τσικίτο, κλείνει το μικρό αφιέρωμα στον Χιλιανό συγγραφέα, που έφυγε πρόσφατα λόγω κορονοϊού.

Το άλλο ζώο, ένα σκυλάκι ονόματι Τσικίτο, δε στάθηκε τόσο τυχερό. Πριν από επτά χρόνια, ο Τσικίτο βάδιζε στο κέντρο του Σαντα Φε της Αργεντινής και είχε την κακή ιδέα να χώσει το μουσούδι του σε μια πλαστική σακούλα, που ένας γρουσούζης, αφού αγόρασε κάμποσα κιλά κρέας για να ψήσει, την είχε αφήσει χάμω, έξω από ένα μπαρ όπου κάθησε για να πιει μια μπίρα.

Ο Τσικίτο ούτε έκλεψε ούτε δοκίμασε το κρέας, μόνο το μύρισε, αλλά αυτό ήταν αρκετό για να φάει μια δυνατή κλωτσιά από τον τύπο. Ο Τσικίτο αμύνθηκε και, παρ’ όλο που δεν κατάφερε να δαγκώσει τον άνθρωπο, του έσκισε το παντελόνι. Ο Τσικίτο συνελήφθη από την αστυνομία, και ο τύπος με το σκισμένο παντελόνι απαίτησε να τον θανατώσουν. Οι αστυνομικοί του Σάντα Φε αρνήθηκαν να σκοτώσουν το σκυλί, και τότε ο τύπος πήγε την όλη υπόθεση στα δικαστήρια.

Οπου και δικαιώθηκε. Ο Τσικίτο κηρύχτηκε ένοχος πρόκλησης σωματικών βλαβών στον άθλιο που του είχε επιτεθεί, και πέρασε έξι χρόνια σ’ ένα κρατητήριο. Μέχρι πριν από λίγο καιρό, η σελίδα «Λευτεριά στον Τσικίτο» στο Facebook είχε χιλιάδες υπογραφές που ζητούσαν την απελευθέρωσή του ή μια δίκαιη δίκη.

Ο Τσικίτο πέθανε στη φυλακή, στα δεκαοκτώ του χρόνια. Οι αστυνομικοί που τον φρόντιζαν, υποστηρίζουν πως, μέχρι και την τελευταία μέρα, κοίταζε το δρόμο και αναστέναζε με τη θλίψη που αξιώνονται όσοι ξέρουν να χάνουν.

Εχω δυο γερμανικά τσοπανόσκυλα, τον Σάρκο και τη Λάικα, και καμιά φορά κάθομαι μαζί τους στον κήπο και τους λέω ιστορίες. Η ιστορία της Νέγρας τους άρεσε, αλλά αυτήν του Τσικίτο δεν ξέρω αν θα τους την πω ποτέ.