Για τα «κακά» των σκύλων

«Αγαπητέ κύριε Διαμαντή,

Θα ήθελα σ’ αυτά που γράψατε πολύ σωστά για τα “κακά” των σκύλων και τον τρόπο να τα μαζεύουν οι ιδιοκτήτες των ζώων, να προσθέσω ότι υπάρχουν και περιττώματα που δεν μαζεύονται όπως υποδείξατε, γιατί είναι υδαρή: οι σκύλοι, όπως κι οι άνθρωποι, παθαίνουν και ευκοιλιότητα… Ισως, λοιπόν, να είναι προτιμότερο, όταν ο σκύλος ετοιμάζεται για αφόδευση, να στρώνουν οι ιδιοκτήτες μια σακούλα κάτω και σ’ αυτήν επάνω ν’ αποπατεί ο σκύλος.

Η δική μου εμπειρία είναι πολύ δυσάρεστη: στο Παρίσι γλίστρησα κι έπεσα επάνω σ’ ευκοίλια τεράστιου σκύλου, γιατί δεν άκουσα τη συμβουλή των Γάλλων να κοιτάζω κάτω “για να μην πατήσω την τύχη μου!” (Το μηχανάκι του Σιράκ δεν είχε εφευρεθεί ακόμα. Φάνηκε αργότερα πόσο ευρηματικό και χρήσιμο ήταν για τα φαρδιά πεζοδρόμια). Στην Αθήνα, επειδή μένω σε μονοκατοικία, άλλη δουλειά δεν κάνω παρά να καθαρίζω τα περιττώματα των σκύλων, που τους αρέσει ιδιαιτέρως, όπως φαίνεται, το πεζοδρόμιό μου.

Οι ιδιοκτήτες των σκύλων τούς βγάζουν τα χαράματα ή τα μεσάνυχτα, στα μουλωχτά, και το πρωί, αν δεν θες να γεμίσει το σπίτι σου ευωδιές και μικρόβια και να γλιστρήσουν οι άνθρωποι, ξαμολιέσαι, την ώρα που βιάζεσαι να φύγεις για δουλειά, με κουβάδες, σκούπες και απολυμαντικά. Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες που βγαίνουν τη μέρα με τα σκυλιά τους κρατώντας σακούλα, επιστρέφουν σπίτι τους με την ίδια σακούλα αχρησιμοποίητη στο χέρι…

Ετσι έχουν τα πράγματα, τουλάχιστον στη γειτονιά μου, όπου η ανάπτυξη έχει έρθει από χρόνια με ψησταριά και σκύλο στο μπαλκονάκι και σκυλόσκατα στ’ αλλουνού την πόρτα!

Με την εκτίμησή μου»