Βρίσκω διασκεδαστικά τα βιβλία με τις περιπέτειες διάφορων σκύλων, ειδικά όταν είναι γραμμένα από τους δικούς τους -και ειδικότερα όταν αυτοί και ξέρουν να γράφουν και έχουν και χιούμορ.
Ενα τέτοιο βιβλίο έφτασε στο γραφείο για μένα: είναι οι «αυτοβιογραφίες» 7 σκύλων που κατά καιρούς πέρασαν απ’ το σπίτι της συγγραφέα του, κυρίας Λύντιας Τρίχα. Τίτλος του: «Επτά σκύλοι αυτοβιογραφούμενοι» (εκδόσεις Πόλις). Αλεξ, Ραξ, Σογκούν, Μπλάκι, Λώρα, Λέων, Φοίβη, Φαίδρα.
Η πρώτη, η Αλεξ, δεν έχει γράψει ακόμα τη δική της ιστορία. Το βιβλίο περιέχει τις ιστορίες των υπόλοιπων επτά. Συγχωρέστε με, αλλά διαβάζοντάς τες ξεχνιόμουν και νόμιζα ότι πρόκειται για τις ιστορίες 7… παιδιών!
Με τις σκανταλιές τους, τις πονηριές τους, την αγάπη τους στη «μαμά» τους -Εκείνη την αποκαλούν-, λες και ξαναδιάβαζα μετά από πολλά χρόνια τον «Τρελαντώνη» της Πηνελόπης Δέλτα.
Από τις 7 αυτοβιογραφίες διάλεξα να σας παρουσιάσω εκείνη του Σογκούν, του κακομαθημένου, σκανταλιάρη, δαγκωνιάρη αλλά αγαπημένου Σογκούν. Οχι όλη, βέβαια, παρά μερικά απολαυστικά αποσπάσματα. Πάμε λοιπόν.
