Πραγματικά θέλετε ένα κουταβάκι στο σπίτι;

Πρέπει να το ομολογήσουμε: Μετά τη γέννηση του παιδιού μας, η δεύτερη στη λίστα με τις μεγαλύτερες χαρές είναι η υιοθεσία ενός κουταβιού. Ειδικά για τα παιδιά, είναι η πρώτη!

Αν το καλοσκεφτούμε, αυτό είναι σχιζοφρενικό. Διότι ένα κουτάβι γαβγίζει, δαγκώνει, μασουλάει, καταστρέφει, τρέχει, κατουράει, αφοδεύει και… κοιμάται. Κανονικά, φέρνοντας ένα κουτάβι στο σπίτι, θα ‘πρεπε να τρέμουμε για το τι θ’ αντιμετωπίσουμε. Αντί γι’ αυτό, όμως, πλέουμε μέσα στην τρελή χαρά…

Το κουτάβι, λοιπόν, ήρθε σπίτι και το ταξίδι αρχίζει. Περιλαμβάνει τη μετατροπή του από ένα τυφλό, φαφούτικο και ανίκανο για τα πάντα πλασματάκι, σ’ ένα γλυκό, πανέξυπνο, υγιέστατο και παιχνιδιάρικο φιλαράκι. Για να γίνουν όλ’ αυτά πρέπει:

■ Να φροντίσουμε να μάθουμε πώς πρέπει να φερθούμε στο κουτάβι μας. Αν, όπως συνήθως κάνουμε με τα παιδιά μας, υποχωρούμε στις απαιτήσεις του και του κάνουμε όλα τα χατίρια, απλώς την πατήσαμε. Αντί για φιλαράκι θα γίνει ο μικρός βασανιστής μας.

■ Υπάρχουν πολλά βιβλία σχετικά, και πολύ περισσότερα σάιτ με γενικές και ειδικές συμβουλές. Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι «ειδικοί» το παρακάνουμε, θεωρώντας ότι ένα σκυλί είναι τέλειο αν μοιάζει με ρομπότ. Αυτό είναι λάθος.

Οπως είναι λάθος και να ξεκινάει η «εκπαίδευση» απ’ τον πρώτο ή δεύτερο μήνα. Αλλά το κουτάβι είναι «παιδί» και το παιδί χρειάζεται «παιδικά χρόνια», δηλαδή παιχνίδι, ανεμελιά, κάποια αναπόφευκτα λάθη που όμως μαθαίνει απ’ αυτά κ.λπ. Καλό είναι να περιμένουμε 6-7 μήνες.

■ Τα κριτήρια για την επιλογή του κουταβιού μας είναι, κυρίως, τα εξής: Οι μεγαλόσωμες και δυνατές ράτσες προϋποθέτουν δυνατούς χειριστές. Μια θείτσα που θα υιοθετήσει ένα κουτάβι Ροτβάιλερ, μάλλον θα αντιμετωπίσει προβλήματα.

Αν δεν έχετε πολύ χρόνο για καθημερινό χτένισμα και βούρτσισμα, μην υιοθετήσετε ένα Αφγκάν γιατί θα βλαστημήσετε την ώρα και τη στιγμή. Αποφύγετε τις φυλές που παρουσιάζουν συχνά (και γνωστά) προβλήματα υγείας, εκτός κι αν έχετε άφθονα χρήματα για ξόδεμα. Κι αν θέλετε παρέα για τζόκινγκ προτιμήστε σκυλιά που τρελαίνονται για τρέξιμο.

■ Καθαρόαιμο ή ημίαιμο; Αν, π.χ., θέλετε οπωσδήποτε μικρόσωμο σκυλί, επιλέξτε ένα καθαρόαιμο μικρού μεγέθους. Το ίδιο θα κάνετε, αλλά αντίστροφα, αν θέλετε ένα μεγαλόσωμο. Αν δεν σας νοιάζει αν το (ενήλικο) σκυλί σας θα βγει 8 ή 38 κιλά, πάρτε ένα ημίαιμο. Οταν βρήκα τον Αρη μου, μια χούφτα κουταβάκι, ο γιατρός με βεβαίωσε ότι θα γινόταν «το πολύ 15 κιλά». Εγινε 25, αλλά δεν είχα κανένα πρόβλημα -τον λάτρεψα.

■ Μην το μεγαλώνετε μόνο του. Αν δεν υπάρχει άλλος σκύλος στο σπίτι, φροντίστε να το βγάζετε συχνά βόλτα και να το φέρνετε σε επαφή με άλλα σκυλιά. Ετσι θα μάθει να μη φοβάται ανθρώπους και σκυλιά. Είναι η κοινωνικοποίηση.

■ Διδάξτε τα παιδιά σας πώς να πιάνουν τα κουτάβια, διότι μπορεί άθελά τους να τα τραυματίσουν. Ο σκελετός του κουταβιού είναι εύθραυστος και τα παιδιά πρέπει να το ξέρουν. Επίσης, τα κουταβάκια κουράζονται γρήγορα, πολύ πιο γρήγορα απ’ τα παιδιά. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τα χωρίσουμε και να οδηγήσουμε το ζωάκι στο κρεβάτι του για ύπνο, πριν εξοντωθεί.

Αυτά προς το παρόν. Και προσοχή στην τροφή: Δεν δίνουμε σκυλοτροφές σε γάτες και γατοτροφές σε σκύλους. Μπορεί να αποβεί μοιραίο. Οπλιστείτε με υπομονή, ανοχή -ας φάει και μια παντόφλα!- και απολαύστε το νέο φιλαράκι σας.