Η διατήρηση και αναβίωση παλιών εθίμων από τις τοπικές κοινωνίες ανά την Ελλάδα είναι μια γιορτή για τους κατοίκους, αλλά και μια ατραξιόν, δηλαδή ένα θέαμα και μια εκδήλωση που προκαλεί τουρίστες για να την παρακολουθήσουν.
Εως εδώ κανένα πρόβλημα. Δυστυχώς, κάποια αρχαία έθιμα, που μας έρχονται από καιρούς που οι άνθρωποι είχαν διαφορετικές αξίες για τη ζωή και τα δικαιώματα των ανθρώπων και των ζώων, δεν συνάδουν με τον σημερινό πολιτισμό μας, θεωρούμενα βάρβαρα, άγρια και, γι’ αυτό, είναι παράνομα.
Ενα απ’ αυτά είναι και η τελετουργική σφαγή («θυσία») ταύρων στο μοναστήρι Ταξιάρχη, στο Μανταμάδο της Λέσβου.
Το θέμα επανέφερε, για μια ακόμα φορά, η ιστοσελίδα «Zoosos.gr», με αφορμή ένα βίντεο που τραβήχτηκε στο παραπάνω χωριό τον περασμένο Μάιο. Στο οποίο βίντεο καταγράφεται σ’ όλη του τη φρίκη το απαράδεκτο αυτό έθιμο.
Η «Κιβωτός Μυτιλήνης», το ζωοφιλικό σωματείο του νησιού, καταδικάζει φυσικά την αποτρόπαιη πράξη, υπενθυμίζοντας ότι, όπως ξεκαθάρισε η επί ΣΥΡΙΖΑ υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, κυρία Ολυμπία Τελιγιορίδου, «η δημόσια θανάτωση ζώων εκτός σφαγείου είναι παράνομη, βάσει της ευρωπαϊκής και ελληνικής νομοθεσίας».
Το θέαμα ήταν τραγικό, με το αθώο και περήφανο ζώο να σφαδάζει μέσα σε ένα ποτάμι αίματος, κουνώντας τα πόδια του, πεσμένο στο προαύλιο του μοναστηριού. Και γύρω γύρω δεκάδες «προσκυνητές», να κοιτάνε το «θέαμα» πιστεύοντας (;) ότι έτσι τιμούν τον Αγιο, με τα κινητά να απαθανατίζουν την τραγωδία.
Η Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία, με αφορμή τη για μια ακόμα χρονιά επιτέλεση του αναχρονιστικού, πρωτόγονου και παράνομου αυτού εθίμου, καλεί τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο «να πάρει θέση επί του θέματος και με ειδική εγκύκλιο να απαγορεύσει όλα τα κάκιστα έθιμα που περιλαμβάνουν κακοποίηση, διαπόμπευση, βασανισμό και δημόσια σφαγή-θυσία, έθιμα που τηρούνται ξεκάθαρα ως θρησκευτικές τελετές της χριστιανικής πίστης».
Συμφωνούμε και προσυπογράφουμε.
■ Στην αρχαία Αθήνα, μια φορά τον χρόνο οι Αθηναίοι, για να «καθαρίσουν» την πόλη τους απ’ τα κακά της περασμένης χρονιάς, βούταγαν έναν φουκαρά -το «κάθαρμα»- του φόρτωναν, υποτίθεται, όλα τα κακά και τον πέταγαν σ’ έναν γκρεμό ή, στην πιο πολιτισμένη εκδοχή, τον εξόριζαν λιθοβολώντας τον. Τι λέτε; Μήπως να το αναβιώσουμε κι εμείς ως «αρχαίο έθιμο», για να μαζέψουμε τουρίστες;
