Οι επιστολές που παίρνω μέσω e-mail είναι συνήθως δύο ειδών: ή θα μου τα ψέλνουν για κάτι που έγραψα και δεν τους άρεσε ή θα μου λένε «μπράβο» γενικώς και θα ζητούν να δημοσιεύσω κάτι που τους ενδιαφέρει.
Ευπρόσδεκτα, φυσικά, και τα δύο αυτά είδη. Η επιστολή, όμως, που πήρα τις προάλλες από τη Χάριετ Γκάρφιτ, μια Αγγλίδα κυρία που ζει λίγους μήνες τον χρόνο στην Ελλάδα, ήταν διαφορετική: μου έκανε κριτική εφ’ όλης της ύλης, αλλού θετική κι αλλού αρνητική, μου είπε τι της αρέσει και τι όχι -με πολλή ευγένεια- και, τέλος, με ρώτησε «τι έγινε με τον Σούρτα;».
Επειδή εδώ τα λέμε όλα, θα φιλοξενήσω αποσπάσματα αυτής της επιστολής και θα σας ζητήσω να μου πείτε αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε, κάτι που θα με βοηθήσει να κάνω καλύτερη τη σελίδα μας αυτή. Πάμε λοιπόν:
● «Μ’ αρέσει που γράφετε απλές προτάσεις, τις οποίες μπορώ και καταλαβαίνω, γύρω από διάφορα θέματα της ζωής στην Ελλάδα. Εσείς, η Νόρα Ράλλη και η Αρχοντία Κάτσουρα είσαστε οι 3 λόγοι που αγοράζω τη σαββατιάτικη εφημερίδα σας».
● «Μ’ αρέσουν τα κομμάτια της Αλλοπάρ που επικεντρώνονται στη ζωή σας με τα σκυλιά και στις περιπέτειές τους. Μήπως θα μπορούσατε να ‘χετε τέτοια θέματα πιο συχνά;».
● «Για να ‘μαι ειλικρινής, δεν με πολυενδιαφέρουν οι αναμνήσεις από παλιά συμβάντα της αγέλης, ούτε τα ελληνικά πολιτικά θέματα ή τα θέματα για τη γλώσσα και τις λέξεις. Αντίθετα, μου αρέσουν τα σκυλοπολιτικά θέματα, όπως τότε που κάποιος πολιτικός είχε χάσει το “αφήγημά” του και έψαχνε να βρει πού το ‘χε βάλει. Μεγάλη πλάκα!».
● «Με ενδιαφέρουν πιο πολύ τα περιβαλλοντικά θέματα, όπως π.χ. εκείνο που έκανε σύγκριση του τι συμβαίνει στο Κιάτο και τι συνέβη στο Μάτι. ‘Η όπως εκείνο που μιλούσε για τις αλλαγές στην παραλία του Σχινιά. Κάποιες φορές με ενδιαφέρουν και τα θέματα γλώσσας, όπως εκείνο που αναφερόταν σε μια λάθος γραμμένη πινακίδα στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος».
● «Δεν έχω καταλάβει τι έγινε με τον σκύλο σας, τον Σούρτα. Πρόσφατα γράψατε ότι η αγέλη σας έχει 2 μέλη, την Αλλοπάρ και τον Ταρζάν. Κι ο Σούρτας;».
Αυτά γράφει η Χάριετ από την Κυνουρία όπου ζει όταν έρχεται στην Ελλάδα. Και να, τώρα, μια σύντομη απάντησή μου:
1. Αγαπητή Χάριετ, πιστεύω ότι, αν μπορείς να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο, ασφαλώς και θα βρεις κι άλλους λόγους για να διαβάζεις τη σαββατιάτικη έκδοση της εφημερίδας μας. Εγώ τη διαβάζω όλο το Σαββατοκύριακο!
2. Κι εμένα μ’ αρέσουν οι περιπέτειες της αγέλης μας και τις γράφω όπως έγιναν, με πολύ κέφι. Αλλά, όπως ξέρεις, δεν συμβαίνουν κάθε μέρα.
3. Για τα θέματα με τις «αναμνήσεις», τα «πολιτικά» και τα «γλωσσικά», μάλλον έχεις δίκιο. Τα ίδια μου λέει και η γυναίκα μου. Αλλά είναι θέματα που με απασχολούν. Θα προσπαθήσω να τα μειώσω. Αλλά λίγο.
4. Σχετικά με τον Σούρτα, ο γλυκός μου σκυλάκος δυστυχώς πέθανε το περασμένο καλοκαίρι, από καρκίνο. Ηταν τραγικό να τον βλέπεις να υποφέρει. Ξέρω ότι τέτοιο σκυλί δεν πρόκειται να ξαναβρώ.
5. Το ότι μου γράφεις από την Κυνουρία είναι σημαντικό για μένα, καθώς ο παππούς μου γεννήθηκε και έζησε στο Λεωνίδιο, δηλαδή ήταν Τσάκωνας. (Τώρα, φταίω εγώ αν βάλω την Αλλοπάρ να γράψει για την πανάρχαια τσακώνικη διάλεκτο; Και για τον τίτλο «Κούε και κατσούα -θα πει, στα τσακώνικα, «σκύλος και γάτα»- που έχει το φιλοζωικό σωματείο του Λεωνιδίου;)
