Ολοι αγαπάμε τα ζωάκια μας, υπάρχουν όμως φορές που από την υπερβολική μας αγάπη βάζουμε τη ζωή τους -αλλά και τη δική μας!- σε πολύ σοβαρό κίνδυνο. Αυτό συμβαίνει π.χ., όταν τα παίρνουμε μαζί μας στο αυτοκίνητο, χωρίς να φροντίζουμε να περιορίζουμε τις κινήσεις τους, επιτρέποντάς τους έτσι να κινούνται ανεξέλεγκτα.
Το συγκεκριμένο λάθος είχα κάνει κάποτε, οδηγώντας το Ι.Χ. μου, στο οποίο είχα τον αγαπημένο μου γάτο ελεύθερο να σουλατσάρει όποτε και όπου ήθελε. Στην αρχή, ο γάτος ήταν φρόνιμος. Καθόταν στον πίσω «καναπέ» και δεν κουνιόταν. Γρήγορα όμως εξοικειώθηκε και άρχισε τις εξερευνήσεις: Πέρασε στο κάθισμα του συνοδηγού, από κει ανέβηκε στα πόδια μου, άρχισε τις χαϊδευτικές «κουτουλιές» στο σαγόνι μου και, τελικά, σκαρφάλωσε στον σβέρκο μου.
Τα πράγματα είχαν γίνει επικίνδυνα, αλλά τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα. Ηρθαν όταν ο πανάθλιος γάτος κατέβηκε στα πόδια μου και μπλέχτηκε μεταξύ «φρένου» και «γκαζιού». Τότε συνειδητοποίησα τον μεγάλο κίνδυνο που διέτρεχα και αποφάσισα να πάρω τα μέτρα μου: σταμάτησα, τον βούτηξα και τον έβαλα στο πορτ-μπαγκάζ (το αυτοκίνητο ήταν 5πορτο και το πορτ-μπαγκάζ είχε άπλετο φως) και συνέχισα την πορεία μου, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του γάτου.
Λόγω -κακής- πείρας, λοιπόν, συνιστώ σ’ όλους να βάζουν στο ειδικό κλουβάκι το γατί τους, όταν πρόκειται να ταξιδέψει μαζί τους στο αυτοκίνητο. Με τους σκύλους, όμως, τι γίνεται; Δυστυχώς, βλέπω πολλούς οδηγούς να ταξιδεύουν με το σκυλάκι τους είτε στα γόνατά τους, μεταξύ του σώματός τους και του τιμονιού, είτε στον σβέρκο τους, με το κεφαλάκι τους έξω απ’ το παράθυρο.
Στην πρώτη περίπτωση το ζωάκι εμποδίζει τον οδηγό σοβαρά, κάτι που μπορεί να αποβεί μοιραίο. Επίσης, σε ένα απότομο φρενάρισμα, το σκυλάκι θα συνθλιβεί μεταξύ του θώρακα του οδηγού και του τιμονιού.
Στη δεύτερη περίπτωση, που επίσης ο σκύλος εμποδίζει τον οδηγό -μειώνοντας τον χρόνο αντίδρασής του, όποτε χρειαστεί- το ζωάκι κινδυνεύει να τυφλωθεί αν κάποιο έντομο (σφήκα, ακρίδα κ.λπ.) μπει στο μάτι του. Ξέρω ότι τα σκυλιά λατρεύουν να ταξιδεύουν με το κεφάλι τους έξω απ’ το παράθυρο, αλλά εμείς, που υποτίθεται ότι έχουμε λογική, πρέπει να το απαγορεύουμε.
Η σωστή θέση του σκύλου είναι ο χώρος του πορτ-μπαγκάζ (για τα 5πορτα), ο οποίος, με ένα ειδικό «φράχτη», απομονώνεται από την καμπίνα επιβατών, ώστε ο οδηγός να μένει απερίσπαστος και να μην κινδυνεύει ο ίδιος, ο σκύλος του, αλλά και οι οδηγοί των άλλων οχημάτων -που δεν φταίνε σε τίποτα.
Ισχυρίζονται πολλοί ότι «ο σκύλος μου είναι ήρεμος και, γι’ αυτό, τον αφήνω να κάθεται στο πίσω κάθισμα». Δεν νομίζω ότι αυτή είναι καλή ιδέα. Στο κάτω κάτω, ποτέ δεν ξέρεις, με σιγουριά, τι μπορεί να κάνει έναν σκύλο να εκραγεί…
Στα Ι.Χ. που είναι 4πορτα, η λύση ίσως είναι να δένουμε με λουρί τον σκύλο στο πίσω κάθισμα, ώστε να μην μπορεί να κινείται ελεύθερα. Δεν παθαίνει τίποτα κι έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο. Για την προστασία των καθισμάτων υπάρχουν στο εμπόριο ειδικά «σεντόνια» από συνθετικό υλικό, που πλένονται εύκολα.
Αφησα τελευταίο το πιο σημαντικό: πώς θα μάθουμε στα σκυλιά μας να ταξιδεύουν με αυτοκίνητο χωρίς να ξερνάνε! Τα πράγματα είναι απλά: ξεκινάμε με πολύ μικρές διαδρομές, σταματάμε για λίγο παιχνίδι, συνεχίζουμε, σταματάμε. Θέλει λίγες μέρες αυτό το στάδιο για να συνηθίσει το ζωάκι.
Με τον πρώτο μου σκύλο δεν ήξερα και δεν το ακολούθησα, με αποτέλεσμα ο Αρης μου να αδειάσει το στομαχάκι του στα ταπέτα, στην πρώτη βόλτα με αυτοκίνητο. Το χειρότερο; Οταν τον ξαναέβαλα, για μια δεύτερη βόλτα, ξαναξέρασε: είχε συνδυάσει το αυτοκίνητο με τον εμετό και τα έβγαλε πριν καν βάλω μπροστά τη μηχανή!
Από τότε περνάω τα σκυλιά μου από την αναγκαία προπόνηση πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι. Α! Και κάθε μία με μιάμιση ώρα κάνω και μια στάση για ξεμούδιασμα και… ανακούφιση. Εμπρός, λοιπόν, και καλά ταξίδια.
-320x213.png)
