Της Αλλοπάρ*

Μαθαίνω, κυρίες και κύριοι, πως πολύ έχουν αναστατωθεί εκεί στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. επειδή κάποιοι βουλευτές, πρώην λεβεντικοί, νεοδημοκράτες, ποταμίσιοι και καμμένοι, άλλαξαν ρότα και συντάχτηκαν με το κυβερνών κόμμα. Προφανώς, η ηγεσία της Πειραιώς και της Χαριλάου Τρικούπη πρώτη φορά είδαν βουλευτές μικρών κομμάτων να αναζητούν ασφάλεια και σιγουριά σε κάποιο κόμμα «εξουσίας».

Εξ ου και η αναστάτωσή τους, οι απαξιωτικές δηλώσεις τους, τόσο των ίδιων όσο και των δημοσιογράφων των φιλικών τους εντύπων και ραδιοσταθμών.

Σ’ όλους αυτούς, που προσβλήθηκαν, ξαφνικά και ομαδικά, από αμνησία, θα θυμίσω σήμερα κάποια πραγματάκια που συνέβησαν στο όχι και πολύ παλιό παρελθόν.

Εχουμε και λέμε λοιπόν:

* 1980: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θέλει να βγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά τα κουκιά δεν του φτάνουν. Τι κάνει; Διαλύει το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, κάνοντας τον ίδιο υπουργό Συντονισμού και τον Π. Βαρδινογιάννη, του ίδιου κόμματος, επίσης υπουργό σε δευτερεύον υπουργείο. Ταυτόχρονα διαλύει και την Ενωση Κέντρου, διορίζοντας τον Αθ. Κανελλόπουλο υπουργό Οικονομικών…

*1988: Το ΠΑΣΟΚ έχει πάρει την κατηφόρα, οπότε ο Λαλιώτης αποφασίζει να το ενισχύσει με στελέχη της Αριστεράς. Ρίχνει δίχτυα και το πρώτο ψάρι είναι το στέλεχος του ΚΚΕ Τόνια Μωροπούλου (σήμερα καθηγήτρια του ΕΜΠ). Την παρουσιάζει, σε μια μικρή τελετή, απ’ την ΕΡΤ, να λέει, γεμάτη χαρά, ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι το νέο ΕΑΜ!». Γέλαγαν και τα μουστάκια (που δεν είχε) ο Λαλιώτης. Λίγα χρόνια αργότερα, σε μια παρόμοια τελετή, ο Λαλιώτης -ως κυβέρνηση και τότε- παρουσίασε τη Μαρία Δαμανάκη ως υποψήφια του ΠΑΣΟΚ για τη δημαρχία της Αθήνας.

* 1990: Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πρωθυπουργός πια ελέω… Κατσίκη, δημιουργεί ένα υπουργείο με αποκλειστικό αντικείμενο τη λεηλασία της Αριστεράς. Βάζει υπουργό τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος πιάνει δουλειά τραπεζώνοντας στελέχη του ΚΚΕ και ΚΚΕ εσ. σε ταβέρνες, εκθειάζοντας τον Μητσοτάκαρο και τη Ν.Δ. Ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα, ρε παιδιά;

Θέλω να είμαι σαφής: ο καθένας πολιτικός έχει δικαίωμα να αλλάξει ιδέες στο πέρασμα του χρόνου, ειδικά όταν δει ότι το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκε δεν «περπατάει». Βορίδης, Γεωργιάδης και Πλεύρης την έκαναν, με πλάγια (προς τ’ αριστερά) πηδηματάκια, από ΛΑΟΣ προς Ν.Δ., όταν είδαν το σκάφος να βυθίζεται -και η καριέρα τους να πηγαίνει περίπατο. Κι όχι μόνο πήγαν, αλλά οι δύο πρώτοι πήραν και υπουργείο! Οποιος όμως φεύγει από αλλού για να πάει στον ΣΥΡΙΖΑ είναι… σκάρτος. Εμ, δεν πάει έτσι.

By the way -που θα ‘λεγε κι ο μέγας Κίμων- ποιος είναι υπεύθυνος Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ.; Μα ο πρώην γραμματέας της ΚΝΕ! Πού ανήκε ο μέγας Τσουκάτος, πριν γίνει «στρατηγός» του ΠΑΣΟΚ; Μα στο ΚΚΕ (μ-λ)! Τα πάντα ρει, που ‘λεγε κι ο Ηράκλειτος…

* Το Αλλοπαράκι μου μπορεί να έχει χιλιάδες ελαττώματα, αλλά από μνήμη τα πάει περίφημα. Γι’ αυτό και σας θυμίζει κάποια περασμένα μεγαλεία, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.