Οταν οι άνθρωποι βρίσκονταν ακόμα σε άγρια κατάσταση -μιλάμε για Νεάντερταλ και πιο πριν- δεν έκαναν διάλογο μεταξύ τους: όποιος διαφωνούσε με τον άλλο βούταγε μια πέτρα και του ‘σπαγε το κεφάλι. Τα χρόνια και οι αιώνες πέρασαν και κάποτε στην αρχαία Αθήνα επινοήθηκε ο «διάλογος». Που θα πει: Μιλάω εγώ, ακούς εσύ. Μιλάς εσύ, ακούω εγώ. Ετσι, από τότε γλίτωσαν πολλά κεφάλια απ’ το σπάσιμο, αφ’ ενός, και είχαν και οι ακροατές την ευκαιρία να ακούσουν τα επιχειρήματα του ενός και του άλλου συνομιλητή και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους, αφ’ ετέρου.
Δυστυχώς, την απλή αυτή αλλά σωτήρια επινόηση δεν την εφαρμόζουν κάποιοι σημερινοί πολιτικοί. Και δεν μιλάω για τον Κασιδιάρη, που επειδή διαφωνούσε με τα όσα έλεγε η Δούρου τής πέταξε το νερό του ποτηριού του στο πρόσωπο -μια αντίδραση που παραπέμπει ασφαλώς σε Νεάντερταλ. Μιλάω για κάποιους πολιτικούς, όλων των δημοκρατικών κομμάτων, που όταν βρίσκονται στην τηλεόραση για πολιτική συζήτηση εννοούν όλοι να λένε ό,τι θέλουν αυτοί. Και αν κάτι δεν τους αρέσει, διακόπτουν τον ομιλητή μιλώντας κι αυτοί ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα το πλήρες χάος, παρά τις εκκλήσεις του συντονιστή της συζήτησης.
Πρόσφατο παράδειγμα η καθηγήτρια Ιστορίας, πρώην υπουργός και βουλευτής, κυρία Σία Αναγνωστοπούλου. Που, διαφωνώντας με συνομιλητή της, τον διέκοψε αγενέστατα και δεν εννοούσε να σταματήσει με τίποτα, θέλοντας με το «έτσι θέλω» να πει τα δικά της, χωρίς όμως να έχει πάρει τον λόγο. Πράγμα που μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση, πολύ περισσότερο που την εκτιμώ ως επιστήμονα, όπως την έχω γνωρίσει μέσα απ’ τα βιβλία της.
Μια συμβουλή, αν μου επιτρέπετε: Οταν δεν μπορείς να ακούσεις ψύχραιμα την άλλη άποψη περιμένοντας τη σειρά σου για να απαντήσεις, όταν δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα νεύρα σου και τ’ αφήνεις να σε παρασύρουν σε ανάγωγες συμπεριφορές, καλύτερα να κάθεσαι σπίτι σου και να μη μετέχεις σε εκπομπές πολιτικού ΔΙΑΛΟΓΟΥ. Αυτά.
