Οπως ήταν φυσικό, κυρίες και κύριοι, παρακολουθήσαμε κι εμείς -ο Ταρζάν, εγώ και οι Μαξ, Μπόμπης και Ζουζού του γείτονα- τη συζήτηση στη Βουλή για το «Μακεδονικό». Πέρα απ’ το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, που άλλωστε ήταν γνωστό από πριν και μας βρήκε όλους σύμφωνους, εκείνο που συζητήσαμε ήταν το κουράγιο και το θάρρος τόσων βουλευτών να ψηφίσουν αυτό που πίστευαν, αγνοώντας τη φοβερή πίεση που τους ασκήθηκε: διαδηλώσεις, υβριστικά συνθήματα, απειλές, επιθέσεις στα σπίτια τους, προπηλακισμοί…
Το θέμα αυτό με οδήγησε να κατεβάσω απ’ τη βιβλιοθήκη μου και να ξαναδιαβάσω ένα βιβλίο που είχε γράψει, πάνω από μισόν αιώνα πριν, ο δολοφονημένος (1963) πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και είχε τον τίτλο «Σκιαγραφία των Γενναίων».
Στο βιβλίο εκείνο ο Κένεντι είχε παρουσιάσει τις ιστορίες 8 γερουσιαστών παλαιότερων εποχών που τόλμησαν να πάνε κόντρα στη θέληση και τις απαιτήσεις του εκλογικού σώματος, παρά τις συμβουλές των φίλων και συναδέλφων τους.
Οι άνθρωποι εκείνοι, πιστεύοντας ότι αποστολή τους δεν ήταν να χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους αλλά, αντίθετα, να τους προστατεύουν από τις λαθεμένες τους επιλογές, όρθωσαν το ανάστημά τους και είπαν αυτό που η συνείδησή τους τούς επέβαλλε.
Θα σταθώ ειδικά σ’ έναν απ’ αυτούς, τον γερουσιαστή Τζον Κουίνσι Ανταμς, που τάχθηκε ενάντια στο κόμμα του σ’ ένα πολύ σημαντικό νομοσχέδιο, με αποτέλεσμα να γίνει στόχος του Τύπου: «Είναι ένας αποστάτης που πρέπει να καρατομηθεί και, πια, δεν έχει θέση στο κόμμα», «Είναι δημαγωγός και ερωτοτροπεί με το επικρατούν κόμμα», «Είναι ένας ρυπαρός, μωροφιλόδοξος πολιτικός» κ.λπ.
Ο Ανταμς παραιτήθηκε απ’ τη Γερουσία, απομονώθηκε, τριγυρισμένος απ’ το μίσος του πρώην κόμματός του και την καχυποψία του αντίπαλου κόμματος (Ρεπουμπλικανικό).
Ομως, χρόνια μετά, εκλέχτηκε -ως ανεξάρτητος- πρόεδρος των ΗΠΑ και, το 1829, όταν εγκατέλειψε τον Λευκό Οίκο, οι εκλογείς του Πλίμουθ του ζήτησαν να τους εκπροσωπήσει στο Κογκρέσο – και τον εξέλεξαν με τεράστια πλειοψηφία. Ο Τζον Κουίνσι Ανταμς υπηρέτησε απ’ τη θέση αυτή την πατρίδα του μέχρι τον θάνατό του. Στο ημερολόγιό του έγραψε: «Τόση ευχαρίστηση, που με πρότειναν και με εξέλεξαν πάλι γερουσιαστή, δεν ένιωσα ούτε όταν εκλέχτηκα πρόεδρος των ΗΠΑ»!
* Το Αλλοπαράκι μου είχε κερδίσει το βιβλίο αυτό σ’ έναν διαγωνισμό που έκαναν τότε (1966) οι εκδόσεις «Γαλαξίας» της «Καθημερινής». Εδιναν 10 γράμματα κι έπρεπε να σχηματίσεις μ’ αυτά λέξεις που να μην περιέχουν όμως δύο ίδια γράμματα στην ίδια λέξη. Είχε νικήσει 2 φορές, βρίσκοντας τις λέξεις με τα 10 γράμματα. Τη μία με τη λέξη «Λιμενάρχης» και την άλλη με τη λέξη «Λαιμοδέτης»! Τι θυμάμαι…
