Πρόσφατα σας μίλησα για τα παλιά ταξίδια μου στην Αμοργό και στη Σαντορίνη. Κλείνω σήμερα αυτόν τον μικρό καλοκαιρινό κύκλο με όσα θυμάμαι απ’ τη Λέσβο, όπως την πρωτοείδα το 1984, σ’ ένα ταξίδι μιας βδομάδας. Πιστεύω ότι αν η Σαντορίνη είναι η βασίλισσα των Κυκλάδων, η Λέσβος είναι το διαμάντι του Β. Αιγαίου. Τεράστιο και ενδιαφέρον νησί, σίγουρα θες έναν μήνα για να το μάθεις – τι να σου κάνει μια, σκάρτη, βδομάδα;
Πρώτα πρώτα, το Κάστρο της Μυτιλήνης, που αν και απεριποίητο -τότε- έδινε μια θαυμάσια θέα της πόλης ολόκληρης. Μετά η Αγιάσος! Με τα καλντερίμια της και τα υπέροχα κτίρια, τους καλλιτέχνες να ζωγραφίζουν έξω απ’ τα μαγαζιά τους τα πιάτα -έχουμε κάμποσα κρεμασμένα στο σπίτι-, σου ‘δινε την εντύπωση ότι, εκεί, σ’ αυτή τη μεσογειακή κωμόπολη, ο χρόνος είχε σταματήσει κάναν αιώνα τώρα.
Κατηφορίζοντας για το Πλωμάρι, το είδαμε ξαφνικά, σε μια στροφή του δρόμου, να αγκαλιάζει το λιμάνι. Πίνοντας ουζάκι -τι άλλο;- ακούσαμε τον ντελάλη: «Ηρθε το πλοίο τάδε κι έφερε αυτό κι εκείνο και το άλλο»! Μαγευτήκαμε. Υποχρεωτική επίσκεψη στο γραφικό Μανταμάδο, τη «μικρή Μόσχα» που λέγανε, γιατί το ΚΚΕ έπαιρνε 80%-85%. Και θαυμάσαμε την επιγραφή πάνω απ’ την είσοδο του φούρνου: «ψωμάδικο»!
Στην Πέτρα, στο σπίτι του Τεριάντ, του μεγάλου συλλέκτη, μείναμε άφωνοι μ’ όσα είδαμε, και στο Σίγρι, μάταια ψάχναμε να βρούμε το «απολιθωμένο δάσος», κάτι που σήμερα, όπως έμαθα, είναι πολύ εύκολο, χάρη στις ενέργειες που έγιναν για την αξιοποίησή του.
Και ο Μόλυβος! Με το κάστρο και τον σκεπαστό δρόμο στα ριζά του, με τα μπαρ και τα ουζάδικα και το μπαγλαμαδάκι να παίζει. Πιάσαμε παρέα και κάναμε την κλασική ερώτηση του «ξένου»:
– Πώς είναι να ‘χεις απέναντι τον Τούρκο;
– Μια χαρά! Κανένα πρόβλημα.
– Κι αν κάνουν ότι έρχονται;
– Ελάτε μαζί μου και θα καταλάβετε.
Μας πήγε στο σπίτι του, εκεί κοντά, άνοιξε μια αποθηκούλα:
– Τα βλέπετε;
Είδαμε δυο πελώρια οπλοπολυβόλα, δύο κράνη, δύο ζευγάρια αρβύλες…
– Για μένα και τη γυναίκα μου, είπε. Αν θέλουν, ας έρθουν…
* Η γλυκιά μου η Αλλοπάρ κρατάει λεπτομερείς σημειώσεις απ’ όσα της διηγούμαι τα χειμωνιάτικα βράδια που δεν έχει μπάσκετ ή ποδόσφαιρο να δω. Και τα ξεφουρνίζει, έτσι, ξαφνικά. Τώρα, όμως, αρχίζουμε διακοπές, οπότε τέλος οι ωραίες αναμνήσεις. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!
