Θέλοντας να βοηθήσω κι εγώ, κυρίες και κύριοι, στη μείωση του πληθυσμού των αναξιοπαθούντων αδέσποτων ζώων -κυρίως σκύλων- θα σας πω μερικές σκέψεις μου, κι αν θέλετε τις κρατάτε, αν δεν θέλετε τις πετάτε στο καλάθι των αχρήστων. Και θ’ αρχίσω με ένα σχετικό ρεπορτάζ που είχα κάνει πριν από πολλά χρόνια για το θέμα αυτό.
Ηταν γύρω στο 1992-93 όταν πληροφορήθηκα ότι μια γερμανική οργάνωση («Μέριμνα για τα ζώα του Νότου» λεγόταν, αν θυμάμαι καλά) θα έκανε στειρώσεις αδέσποτων σκύλων, κάπου στη Γλυφάδα μια συγκεκριμένη μέρα. Οι στειρώσεις θα γίνονταν από Γερμανίδα κτηνίατρο-χειρούργο, εντελώς δωρεάν, σε μια αυτοκινούμενη χειρουργική μονάδα. Στη σχετική ανακοίνωση υπήρχε έκκληση της οργάνωσης εκείνης προς τους ζωόφιλους της περιοχής να συγκεντρώσουν εκεί τις αδεσποτούλες που φροντίζουν για να τις στειρώσουν.
Τη συγκεκριμένη μέρα πήγα κι εγώ. Ηταν καμιά δεκαριά ζωόφιλοι, ο καθένας -και η καθεμία- με ένα σκυλί δεμένο στο λουρί του, ενώ η κτηνίατρος και η βοηθός της ετοίμαζαν το χειρουργείο. Ενα ένα τα σκυλιά στειρώθηκαν και δόθηκαν, ναρκωμένα στους ζωόφιλους, οι οποίοι έδιναν ένα μικρό ποσό, το αντίστοιχο με 5-10 σημερινά ευρώ, έτσι, για τα έξοδα της επέμβασης.
Οπως μου είχε πει μια ζωόφιλη κυρία, θα τα έπαιρνε όλα στο σπίτι της, που είχε μεγάλο κήπο, για λίγες μέρες για να ‘χουν ησυχία μέχρι να κλείσουν οι τομές και να απορροφηθούν κάπως τα ράμματα. Και θα τα άφηνε ξανά εκεί που ζούσαν πριν.
Κράτησα επαφή με την κυρία εκείνη και της τηλεφώνησα μετά από λίγους μήνες. Ηταν ενθουσιασμένη: τα αδέσποτα της περιοχής εκείνης είχαν ηρεμήσει, τα αρσενικά δεν καβγάδιζαν και δύο θηλυκά είχαν υιοθετηθεί από γείτονες. Βλέπετε, οι σκυλοκαβγάδες οφείλονται κυρίως στον ανταγωνισμό των αρσενικών στις περιόδους του ζευγαρώματος. Οταν δεν υπάρχει οίστρος στα θηλυκά, δεν υπάρχει και ένταση μεταξύ των αρσενικών.
Πιστεύω ότι μερικές τέτοιες αυτοκινούμενες χειρουργικές μονάδες, που θα έκαναν ομαδικές στειρώσεις σκύλων σ’ όλη την Ελλάδα, θα μείωνε τον πληθυσμό των αδέσποτων σημαντικά. Αυτή είναι δουλειά της πολιτείας και θα μπορούσαν να την αναλάβουν κτηνίατροι του Δημοσίου ή συμβεβλημένοι μ’ αυτό ιδιώτες.
Και είναι δουλειά πολύ φτηνότερη από την κατασκευή και λειτουργία δημοτικών «κυνοκομείων» -που συνήθως είναι στρατόπεδα συγκέντρωσης σκύλων τύπου Νταχάου. Και απ’ την άλλη θα έπειθε τους πολίτες ότι το κράτος βλέπει με συμπάθεια τα ζωάκια αυτά, που είναι θύματα της ανθρώπινης αδιαφορίας, και φροντίζει με πολιτισμένες -κι όχι ναζιστικές- μεθόδους για τον περιορισμό του πληθυσμού τους.
* Το Αλλοπαράκι μου έχει και άλλες σκέψεις να μοιραστεί μαζί σας και θα τις καταθέσει κι αυτές. Οπως, π.χ. τη διάδοση της ζωοφιλίας με διαλέξεις στα σχολεία, κάτι που θα ‘πρεπε να είχε αρχίσει εδώ και δεκαετίες, μιας και προβλέπεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ζώα Συντροφιάς κ.λπ. Θα μας τα πει λοιπόν σύντομα.
