Εσείς τι θα σώζατε πρώτα απ’ τη φωτιά;

Τι είναι αυτό που μας δένει τόσο σφιχτά με τα ζωάκια που ζουν στο σπίτι μας…

Οι σκηνές που θα περιγράψω παρακάτω μας είναι συνηθισμένες, μιας και τις έχουμε δει πολλές φορές στην τηλεόραση την ώρα των διεθνών ειδήσεων:

* Από ένα πολυώροφο σπίτι που έχει πιάσει φωτιά οι πυροσβέστες σώζουν από τα παράθυρα μερικούς «τυχερούς» ενοίκους. Και μεταξύ αυτών κάποιος κρατάει στην αγκαλιά του το σκυλάκι ή το γατί του ή ακόμα το κλουβί με το πουλί.

* Σε μια πλημμύρα, όπου το ύψος του νερού όλο και ανεβαίνει, οι διασώστες επιβιβάζουν σε βάρκες όσους κατάφεραν να ανέβουν στη σκεπή -μαζί και τα κατοικίδια ζωάκια τους.

Και κάτι ακόμα: μια δασκάλα στην Αγγλία ρώτησε τους 12χρονους μαθητές της: «Ενας άγνωστος σε σας άνθρωπος και ο σκύλος σας πέφτουν ταυτόχρονα στο ποτάμι. Ποιον απ’ τους δύο θα προσπαθήσετε να σώσετε πρώτα;» Η απάντηση των περισσότερων παιδιών ήταν αφοπλιστική: «Τον σκύλο μου»!

Και το τελευταίο: ρώτησαν κάποτε έναν μεγάλο συλλέκτη πανάκριβων έργων τέχνης, που το σπίτι του ήταν ένα μικρό μουσείο: «Τι απ’ όλα θα προσπαθούσατε να σώσετε, αν ξαφνικά το σπίτι σας έπιανε φωτιά;» Καλά μαντέψατε: «Την αγαπημένη μου γάτα»! απάντησε ο συλλέκτης.

Τι άραγε είναι αυτό που «δένει» τόσο πολύ τον άνθρωπο με το κατοικίδιο ζώο του; Κατά τη γνώμη μου είναι η θέση που το ζωάκι αυτό, παρ’ όλες τις αλλαγές που έχουν γίνει εδώ και αιώνες, κατέχει μέσα στην οικογένεια: είναι ένα πλήρες μέλος της, με όλα τα δικαιώματα που έχουν τα υπόλοιπα μέλη, αλλά χωρίς καμιά υποχρέωση!

Κανείς δεν τα υποχρεώνει να μαθαίνουν τι πρέπει να κάνουν, πότε πρέπει να διώχνουν ανεπιθύμητους επισκέπτες, πότε πρέπει να χαίρονται και πότε -και πώς- να μας κάνουν να γελάμε. Ξέρουν από μόνα τους τα πάντα -και τα κάνουν καλά.

Ο σκύλος ειδικά δεν έγινε τυχαία ο «καλύτερος φίλος του ανθρώπου». Εντάξει, και τα γεράκια πάνε στο κυνήγι με τον άνθρωπο, αλλά δεν είναι ικανά να σε καλμάρουν, πλησιάζοντας το κεφάλι τους για να τα χαϊδέψεις. Θα πείτε ότι και οι γάτες κάνουν καλή παρέα, αλλά μόνο ο σκύλος σάς υποδέχεται σαν ήρωα γυρίζοντας στο σπίτι απ’ τη δουλειά, λες και γυρίσατε από το ταξίδι του Οδυσσέα. Δοκιμάστε να δώσετε εντολή σε μια γάτα και θα διαπιστώσετε ότι θα σας γυρίσει την πλάτη και θα φύγει. Ενώ ο σκύλος…

Τα ζώα που έχουμε στα σπίτια μας, είτε τα εξημερωμένα (γάτα, σκύλος) ή τα άγρια (πουλιά, αιχμάλωτα σε κλουβιά) τα θεωρούμε, όπως είπαμε, μέλη της οικογένειας. Αυτό θα πει ότι έχουμε αναλάβει την υποχρέωση να τους δίνουμε φαΐ ή νερό, να φροντίζουμε για την καλή τους υγεία και τη διασκέδασή τους (με συχνές βόλτες). Εξαρτώνται από μας και, όπως κάνουμε για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, φροντίζουμε να τους εξασφαλίζουμε όχι μόνο το «ζην», αλλά και το «ευ ζην», ανάλογα με τις δυνατότητές μας.

Ειδικά με τους σκύλους, επειδή με αυτούς μπορούμε να συνεννοηθούμε και χωρίς να μιλήσουμε -με μια ματιά μόνο ή από τον τόνο της φωνής μας ξέρουν τι θέλουμε!- αυτός ο δεσμός μεταξύ ανθρώπου και κατοικίδιου ζώου φτάνει, πιστεύω, στην κορύφωσή του. Και το να σώσεις πρώτα πρώτα τον σκύλο σου σε μια καταστροφή μοιάζει πια αυτονόητη ενέργεια.

Στον σεισμό του Σεπτεμβρίου του 1999 βρισκόμαστε στην Αθήνα στο σπίτι μας. Η γυναίκα μου ήταν στην κουζίνα. Εγώ έκανα ένα ντους να δροσιστώ, γιατί έκανε πολλή ζέστη. Η Λου-η πινέζα, το 2χρονο τότε μαλτεζάκι μας, κοιμόταν σ’ έναν δροσερό διάδρομο στα πλακάκια.

Με το που άρχισε να κουνάει, η γυναίκα μου άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος, κατέβηκε τρία τρία τα σκαλιά και βρέθηκε, σε χρόνο-ρεκόρ, απέναντι στον λόφο του Λυκαβηττού! Ούτε Λούης να ‘τανε. Εγώ ντύθηκα -βρεγμένος βέβαια-, έβαλα ένα σορτσάκι και με τις σαγιονάρες κινήθηκα προς την πόρτα. Φώναξα τ’ όνομα της γυναίκας μου, δεν πήρα απάντηση, κατάλαβα ότι είχε βγει. Πήρα τα κλειδιά -του σπιτιού και του αυτοκινήτου- βούτηξα τη Λου παραμάσχαλα και βγήκα κι εγώ έξω.

Ηταν μια αυτόματη και αυτονόητη αντίδραση: προσπάθησα να σώσω το αγαπημένο μου κατοικίδιο και, αν το σπίτι έπεφτε, να έχω το αυτοκίνητο για να πάμε όλοι μαζί στο εξοχικό μας στον Μαραθώνα. Το ζωάκι μας και τα κλειδιά του Ι.Χ. ήταν τα πιο πολύτιμα που έπρεπε να σώσω εκείνη την τραγική στιγμή.

! Ο Παναγιώτης Διαμαντής θα παίρνει τα γράμματά σας στη διεύθυνση: Κολοκοτρώνη 8, Αθήνα (στήλη «Εμείς και αυτά»), τα τηλεφωνήματά σας στον αριθμό 211 1045000, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 11.00-13.00 και τα e-mails σας στη διεύθυνση [email protected]