Καμπάνες

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά η εισβολή του αθλητισμού στα εκκλησιαστικά πράγματα είναι πια γεγονός. Οσοι πιστεύατε ότι οι εκκλησίες, ειδικά κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, ήταν χώροι περισυλλογής και κατάνυξης, καιρός είναι να μπείτε στον 21ο αιώνα, όπου γυμνασμένοι -και κατάλληλα προπονημένοι- ιερείς επιδίδονται σε καινοτόμα αθλήματα μέσα σε εκκλησίες-στάδια!

Το πιο δημοφιλές απ’ τα νέα αυτά αθλήματα είναι, όπως κατάλαβα, το «άλμα εις μήκος ιερέως, που ταυτόχρονα ραίνει το ποίμνιο με δαφνόφυλλα».

Πρόκειται για ένα σπορ με μεγάλο βαθμό επικινδυνότητας, στο οποίο μόνο πολύ φιτ ιερείς μπορούν να επιδοθούν και να σημειώσουν αξιόλογες επιδόσεις: Το να πάρεις φόρα και να σαλτάρεις πάνω από 3 σκαλιά, να προσγειωθείς σωστά και να συνεχίσεις το τρέξιμο κι όλ’ αυτά κρατώντας στο ένα χέρι το καλάθι με τα δαφνόφυλλα, τα οποία πετάς δεξιά κι αριστερά με το άλλο, πιστέψτε με, δεν είναι κάτι που μπορεί να καταφέρει, χωρίς να γκρεμοτσακιστεί, ο οποιοσδήποτε αγύμναστος λευίτης. (Για το καλό σας, μην προσπαθήσετε να το κάνετε στο σπίτι σας, γιατί τα κατάγματα παραμονεύουν…).

Το φοβερό αυτό άθλημα συναγωνίζεται το «πατινάρισμα ιερέως με το ‘να χέρι, ενώ με το άλλο πετάει στους εκκλησιαζόμενους δαφνόφυλλα».

Είναι κι αυτό εξ ίσου επικίνδυνο, καθώς πρέπει ο αθλητής-ιερέας να διαθέτει την ικανότητα να ελίσσεται σαν φίδι πάνω στις δύο ρόδες του πατινιού, κάνοντας «οχτάρια» ανάμεσα στα στασίδια -και, καπάκι, να πετά και τα αναπόφευκτα δαφνόφυλλα! Με συγχωρείτε, αλλά ποιος αθλητής ή ακροβάτης καλείται να κάνει πιο επικίνδυνα και θαυμαστά πράγματα, προκειμένου να πάρει ένα μετάλλιο, απ’ αυτά που καταφέρνουν να κάνουν οι Ελληνες παπάδες; Τους βγάζω το καπέλο!

Βέβαια, τόσο τα άλματα -και μάλιστα με τον φόβο μην τους πέσει κι ο (κινούμενος) πολυέλαιος στο κεφάλι- όσο και οι πατινοδρομίες των ιερέων μας δεν ξεπήδησαν έτσι, στα καλά καθούμενα.

Είχαν προηγηθεί σοβαρές προσπάθειες άλλου τύπου, προκειμένου να φέρουν κοντά στην εκκλησία τους πιστούς. Θα θυμάστε ασφαλώς τους «Παπαροκάδες» που είχαν πάρει σβάρνα τα κανάλια πριν πειστούν ότι, ίσως, αυτός δεν ήταν και ο καλύτερος τρόπος πλησιάσματος του ποιμνίου. Και δεν νομίζω ότι έχετε ξεχάσει τα -κατά κανόνα κρύα- ανέκδοτα του μακαριστού Χριστόδουλου, που θύμιζαν τα -παγωμένα- ανέκδοτα του Στάθη του «Αρβύλα».

Εκείνες, όμως, οι προσπάθειες ανήκουν πια στο παρελθόν -σήμερα τα πράγματα έχουν προχωρήσει.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, λοιπόν, προτείνω κι εγώ τα εξής αθλήματα για ιερείς που θέλουν άμεσα αποτελέσματα -και προβολή απ’ την τηλεόραση:

● Οι καμπάνες να μη χτυπάνε ηλεκτρικά, αλλά να τις χτυπάει ο ιερέας, αφού αναρριχηθεί απ’ το σχοινί ώς επάνω στο καμπαναριό.

● Αφού έχει ανέβει έτσι στο καμπαναριό κι αφού έχει χτυπήσει τις καμπάνες, ο ιερέας να προσγειώνεται πηδώντας από ψηλά με αλεξίπτωτο ή «παρά πέντε»! Καλά, θα γίνει χαμός!

* Το Αλλοπαράκι μου διασκεδάζει με τα νέα κόλπα των ιερέων -λατρεύει τις καινοτόμες ιδέες!- αλλά η σκέψη της είναι με τους ταπεινούς λευίτες εκείνους, που κάθε Μ. Σάββατο κάνουν πραγματικά ράλι με αυτοκίνητο, προκειμένου να «αναστήσουν» σε δέκα και είκοσι χωριά μέσα σε λίγες ώρες. Χωρίς σάλτα και χωρίς πατίνια, αλλά με σεβασμό στην πίστη και στην παράδοση…