Εχει τύχει αρκετές φορές κάνοντας βόλτες να βλέπω κουταβάκια μόνα τους, μέσα σε κήπους εξοχικών σπιτιών, να με κοιτάνε φοβισμένα και να τρέχουν να κρυφτούν μόλις πλησιάζω προς τον φράχτη τους. Επειδή ξέρω ότι τα αφήνουν εκεί για μέρες, πηγαίνοντας μία ή, το πολύ, δύο φορές τη βδομάδα να τα δουν, να τους βάλουν τροφή κ.λπ., τα συμπονώ: Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, μεγαλύτερη ποινή από την απομόνωση, ειδικά για ένα κουταβάκι.
Πάντα, λοιπόν, τους μιλάω γλυκά, τα φωνάζω να ‘ρθουν κοντά να τα χαϊδέψω, ώστε να πάψουν να φοβούνται.
Δεν ανταποκρίνονται αμέσως, με την πρώτη, αλλά μετά από 3-4 φορές ξεθαρρεύουν, έρχονται κοντά και τα χαϊδεύω, βάζοντας το χέρι μου μέσα από το κάγκελο. Κατόπιν, όποτε περνάω από κει έρχονται αμέσως, χαρούμενα, μου γλείφουν το χέρι και απολαμβάνουν τα χάδια και τα γλυκόλογά μου. Εχουν πάψει να με φοβούνται.
Υπάρχουν κάτοχοι τέτοιων -φοβισμένων και απομονωμένων- κουταβιών που δεν θέλουν τα σκυλάκια τους να ‘χουν πολλά πολλά με ξένους ανθρώπους.
Πιστεύουν ότι αν γίνουν φίλοι και πάψουν να φοβούνται τους ανθρώπους, δεν θα γίνουν καλοί φύλακες για τα εξοχικά τους.
Πρόκειται για μια θεωρία με την οποία διαφωνώ: Εχω δει εδώ, σε εξοχικό σπίτι στον Μαραθώνα, πελώριο ροτβάιλερ να απομακρύνεται απ’ την καγκελόπορτα και να κρύβεται καθώς πλησίασα σ’ αυτήν. Πιστεύω ότι σκυλί που φοβάται τους ανθρώπους δεν είναι κατάλληλο για φύλακας.
Φυσικά δεν κάθισα ποτέ να συζητήσω το θέμα αυτό με κατόχους κουταβιών, εγκαταλελειμμένων σε εξοχικά, απομονωμένων και φοβισμένων, όταν μου ζητήσουν να μη φωνάζω το ζωάκι τους, να μην το χαϊδεύω και να μην του δίνω σκυλολιχουδιές. Σέβομαι την επιθυμία τους και δεν ξαναπερνάω από κει για να μη στενοχωριέμαι κιόλας.
Σε σας, όμως, που ίσως κάποτε αποκτήσετε ένα κουταβάκι, θα σας πω ορισμένα πράγματα που ίσως σας φανούν χρήσιμα στην «ανατροφή» του.
Μη σας ξενίζει η λέξη «ανατροφή», που χρησιμοποιούμε συνήθως για τα παιδιά. «Παιδί» είναι και ένα κουταβάκι, δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ αυτό.
Σκεφτείτε, λοιπόν, πώς θα νιώσει ένα παιδί αν το εγκαταστήσετε σ’ έναν κήπο, κάπου στην εξοχή μόνο του και πηγαίνετε να το δείτε μια φορά τη βδομάδα ή τον μήνα.
Σκεφτείτε τον φόβο του καθώς θα βραδιάζει, όταν μπουμπουνίζει ή όταν βλέπει ανθρώπους, γάτες και σκύλους να περνάνε έξω απ’ τον φράχτη του κήπου του -ή και μέσα στον κήπο, στην περίπτωση των γατών. Οταν, τη νύχτα ακούει την κουκουβάγια ή κάποιο ποντίκι να κινείται κάπου εκεί κοντά του.
Επειτα το παιδί πρέπει να παίζει -και το καλύτερο παιχνίδι είναι μαζί με άλλα παιδιά. ‘Η με κάποιον μεγαλύτερο, που από αγάπη δείχνει ανοχή στις αταξίες του και δεν το φοβίζει.
Ετσι και το κουταβάκι χρειάζεται παρέα για το παιχνίδι του. Θυμάμαι τον Ταρζάν, που μάζεψα απ’ τον δρόμο όταν ήταν 2-3 μηνών, τον έβαλα στον κήπο και τον παρέδωσα στον Σούρτα.
Το τι παιχνίδι έκανε και πόσο ταλαιπώρησε τον καλοκάγαθο Σούρτα δεν λέγεται. Μ’ αυτόν μεγάλωσε ο Ταρζανάκος μου κι έγινε ένας σκύλαρος τρυφερός, παιχνιδιάρης, αλλά και περίφημος φύλακας του χώρου του -του κήπου μας- όταν λείπουμε, αλλά και όταν είμαστε σπίτι.
Ας δούμε, όμως, τι λέει για τον φόβο των κουταβιών -και των ενήλικων σκυλιών- ο διάσημος Βρετανός κτηνίατρος, Μπρους Φογκλ:
● Ο φόβος είναι εν μέρει κληρονομικός και εν μέρει επίκτητος, αλλά ειδικά στα κουτάβια 2-3 μηνών είναι φυσιολογικός. Αν ένα σκυλί φοβάται όλους τους ανθρώπους, χρειάζεται μια ευγενική και ήρεμη αντιμετώπιση από αυτούς προκειμένου να ξεπεράσει τον φόβο του. Εάν μόνο ένας άνθρωπος το χαϊδεύει και του φέρεται στοργικά, τότε θα πάψει να τον φοβάται, αλλά θα συνεχίσει να φοβάται όλους τους άλλους.
● Ειδικά για ένα κακοποιημένο και ταλαιπωρημένο σκυλί, δεν μπορούν να γίνουν πολλά ώστε να πάψει να φοβάται. Τουλάχιστον, δεν πρέπει να το κοιτάμε στα μάτια, ούτε να το πιάνουμε, διότι δυναμώνουμε τον φόβο του. Χρειάζεται πολλή υπομονή και επιμονή από μας για να αποκτήσουμε την εμπιστοσύνη του. Και χρόνος.
● Οταν πεινάσει, πρέπει να του δώσουμε φαΐ, μιλώντας του ευγενικά και τρυφερά. Ετσι θα καταλάβει σιγά σιγά ότι είμαστε φίλοι του και δεν κινδυνεύει από μας. Αν, μάλιστα, κάποιο άλλο σκυλί μας έρθει για να χαϊδευτεί μαζί μας, ίσως ζηλέψει και το φοβισμένο και θελήσει κι αυτό να το χαϊδέψουμε. Και σιγά σιγά θα αποφασίσει ότι είμαστε οι αρχηγοί και αυτοί που φροντίζουν και θέλουν πάντα το καλό του. Και ότι εμείς, αλλά και οι άνθρωποι γενικά, δεν είναι τόσο κακοί και φοβεροί, όσο πίστευε κάποτε, επειδή είχε την ατυχία να πέσει σ’ έναν κακό άνθρωπο.
Για υιοθεσία
Η Αρτεμη έγινε 2,5 ετών, παραμένει άστεγη και ομορφαίνει συνεχώς! Φιλοξενείται, προσωρινά όμως, στο Διμηνιό (Κορινθία) και ψάχνει για μόνιμη στέγη, μια καλή οικογένεια και μια ζωή όπως της αξίζει. Τα πάει περίφημα με τα άλλα ζώα και τους ανθρώπους, είναι στειρωμένη, τσιπαρισμένη και έτοιμη για υιοθεσία. Τηλέφωνο (για σοβαρές προτάσεις): 6944-292475.
