Ενα από τα πιο διασκεδαστικά και, συχνά, από τα πιο ενοχλητικά χαρακτηριστικά των σκύλων, κυρίες και κύριοι, είναι η ζήλια. Μπορεί να μιλάμε για «ζηλιαρόγατους», αλλά η ζήλια του σκύλου σπάει τα κοντέρ. Οσοι από μας έχουν περισσότερα του ενός σκυλιά θα έχουν ζήσει σκηνές ξεκαρδιστικές, αλλά και περιπτώσεις απελπιστικές, εξαιτίας αυτής της φοβερής ζήλιας.
Εχοντας συνήθως πάνω από δύο σκυλιά, το να χαϊδέψω μόνο το ένα, επιστρέφοντας μετά από 1-2 ημερών απουσία στο σπίτι, είναι ολέθριο σφάλμα: σαν σφαίρες, το άλλο (ή τα άλλα) που άφησα χωρίς χάδι, θα ορμήσουν πάνω σ’ αυτό που χαϊδεύω και με κάθε τρόπο -καλό ή άσχημο- θα προσπαθήσουν να το απομακρύνουν ώστε να κερδίσουν την προσοχή μου – και τα χάδια μου.
Και δεν είναι λίγες οι φορές που η διεκδίκηση του ενδιαφέροντός μου καταλήγει σε ομηρικούς καβγάδες (δηλαδή, να γαβγίζει το ένα το άλλο απειλητικά) ή και σε συμπλοκές!
Το ίδιο, πάνω-κάτω, συμβαίνει και όταν κάποιος φίλος που θα ‘ρθει στην αυλή μας κάνει το ασυγχώρητο λάθος να φέρει ένα δωράκι -π.χ. ένα παιχνιδάκι για σκύλους- ξέροντας ότι, όπως ξαναείπα, συνήθως έχω πάνω από έναν σκύλους.
Ο σκύλος στον οποίο θα δοθεί το «δώρο» δεν θα το απολαύσει παρά μόνο για λίγα δευτερόλεπτα. Ο σκύλος που έμεινε χωρίς δώρο, τρελαμένος απ’ την αδικία, θα κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι του -και τα δόντια του- για να του το βουτήξει.
Η ζήλια με τις περισσότερες πιθανότητες συμπλοκής είναι η ζήλια για το φαγητό. Ακόμα κι αν δώσεις σε έναν σκύλο το ωραιότερο, πιο λαχταριστό και με μπόλικο κρέας κοκαλάκι, αυτός θα προσπαθήσει να πάρει απ’ το στόμα του άλλου σκυλιού το κόκαλο που τρώει, έστω κι αν πρόκειται για ένα άθλιο, σκληρό και γυμνό από κρέας κοκαλάκι.
Αυτό δεν συμβαίνει με όλα τα σκυλιά: Η Αλλοπάρ, π.χ., αρκείται στο δικό της μπολάκι και αδιαφορεί για το τι τρώει ο Σούρτας.
Ο Ταρζάν, όμως, ακόμα και το ωραιότερο φαΐ να ‘χει μπροστά του, θα ορμήσει -βρυχώμενος και με άγριες διαθέσεις- στο μπολάκι της Αλλοπάρ και του Σούρτα. Και αλίμονό τους αν δεν κάνουν στην άκρη για να φάει το φαΐ τους… (έχω βρει τη λύση: ο Ταρζάν τρώει πάντα δεμένος και τον λύνω όταν πια έχουν τελειώσει το φαΐ τους οι άλλοι δύο!).
Αλλά η «ζήλια για το φαΐ» δεν εκδηλώνεται μόνο για το φαΐ των άλλων σκύλων. Κυρίως ζηλεύουν το δικό μας φαΐ – και, μεταξύ μας, έχουν δίκιο, αφού κάθε μέρα είναι διαφορετικό και πάντα μυρίζει πολύ πιο ωραία απ’ τις δικές τους κροκέτες της «ξηράς τροφής».
Στην περίπτωση αυτή, όμως, δεν είναι σκέτη ζήλια, αλλά και τρόπος διεκδίκησης μιας ηγετικής θέσης στη «μεγάλη αγέλη», που την αποτελούν όλοι οι κάτοικοι του σπιτιού, άνθρωποι και σκύλοι.
Στις αγέλες των λύκων -αρχαίων προγόνων των σκύλων- οι ηγέτες έτρωγαν πρώτοι και μετά οι υποτακτικοί. Αν θέλετε να σας βλέπουν σαν «ηγέτες» τους, μην τους ταΐζετε ποτέ την ώρα που τρώτε κι εσείς, και βέβαια, μη μοιράζεστε μαζί τους το φαγητό σας. Ταΐστε τους αφού πρώτα τελειώσετε το δικό σας φαγητό. Και δώστε τους το δικό τους φαγητό.
Ετσι, θα τους κόβετε τον βήχα και θα τους υπενθυμίζετε πάντα ότι, ναι μεν τους αγαπάτε, αλλά δεν είστε ίσα κι όμοια…
↪ Ο Φιν είναι σκύλος Τηνιακός, φιλικός, γλυκύτατος, 1 έτους, και ψοφάει για παρεούλα και βολτίτσες. Τον έχουν περιορισμένο και μόνο του, περιμένοντας να του βρουν ένα καλό σπίτι. Απαντάει στο τηλ. 6982-794812. Δεξιά: Ο Ντίλαν είναι κούταβος 3 μηνών και φιλοξενείται προσωρινά μέχρι να βρει άνθρωπο ή οικογένεια να τον υιοθετήσει. Είναι ημίαιμο λαμπραντοράκι, πανέμορφο και ντροπαλό. Τηλ. 6974-511052.
