Το μακρινό 1980, με μια ομάδα συναδέλφων, προσκεκλημένοι όλοι του αυστριακού τουρισμού, είχα την τύχη να επισκεφτώ την πανέμορφη Αυστρία -και να τη γυρίσω οριζοντίως και καθέτως. Ενα από κείνα που με εντυπωσίασαν -πέρα απ’ τα αξιοθέατα που θα δει ένας τουρίστας- ήταν η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι στα ζώα και ειδικά στους σκύλους.
Καθώς ήταν καλοκαίρι, σταματήσαμε σε μία απ’ τις πάμπολλες και ωραιότατες λίμνες -που τις λένε «ζέε», δηλαδή «θάλασσες»- που ήταν γεμάτη από λουόμενους, που λιάζονταν στις όχθες της. Και σχεδόν κάθε παρέα είχε κι ένα-δυο σκύλους, άλλοι απ’ τους οποίους λιάζονταν κι εκείνοι κι άλλοι βούταγαν στη λίμνη για να δροσιστούν. Αναρωτήθηκα τότε, θυμάμαι, τι θα συνέβαινε αν στην Ελλάδα κάποιος τολμούσε να φέρει τον σκύλο του σε μια παραλία γεμάτη κόσμο -και, μάλιστα, τον έβαζε και μέσα στη θάλασσα. Και γέλασα, μέσα μου…
Στον Σχινιά
Τριάντα επτά χρόνια μετά, φέτος το καλοκαίρι, τα πράγματα στη χώρα μας φαίνεται να ‘χουν αλλάξει για τα καλά. Κάθε μέρα που πήγαινα για μπάνιο στον Σχινιά, έβλεπα κάποιους ανθρώπους, κάθε ηλικίας, να έχουν μαζί τους από ένα τετράποδο φιλαράκι τους, άλλοτε να χουζουρεύει κάτω απ’ την ομπρέλα κι άλλοτε να πλατσουρίζει στην παραλία. Και -ω, του θαύματος!- να μη δυσανασχετεί κανείς! Αντίθετα, πολλοί απ’ τους λουόμενους τα χάζευαν και γέλαγαν με τα καμώματά τους.
Γυρίζοντας καμιά δεκαριά χρόνια πίσω, θυμάμαι το τι είχε συμβεί στην ίδια παραλία όταν ένας δύστυχος αδεσποτάκος τόλμησε να μπει στο νερό για να δροσιστεί. Μια ευτραφέστατη κυρία πετάχτηκε σαν να είδε μπροστά της τον Εωσφόρο! «Ουστ! βρομόσκυλο! Εδώ κάνουν μπάνιο τα παιδιά μας!».
Δεν κρατήθηκα και της είπα ότι «επειδή ακριβώς εκεί κάνουν μπάνιο τα παιδιά σας, να μην ανακουφίζεστε μόλις μπείτε στο νερό, αλλά να τα αμολάτε λίγο πιο μέσα, στα ανοιχτά». Επενέβη ο -επίσης ευτραφής- σύζυγος και αφού μου έβγαλε λόγο, κάλεσε και το Λιμενικό για να επιληφθεί του τόσο σοβαρού ζητήματος.
Ευτυχώς, αυτά φαίνεται πως ανήκουν στο παρελθόν. Σήμερα τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν, τουλάχιστον όχι τόσο συχνά όπως παλιά. Αλλάξαμε; Δεν ξέρω. Πάντως, αλλάζουμε. Εστω και σιγά σιγά.
Α! Και κάτι ακόμα, πάλι απ’ την παραλία του Σχινιά. Επειδή και τα ζωάκια έχουν τις ανάγκες τους, είδα με μεγάλη ικανοποίηση κάποιους απ’ τους κατόχους τους να τα πηγαίνουν «βόλτα» στο παρακείμενο δάσος, ακριβώς γι’ αυτές τις «ανάγκες». Κι όχι μία βόλτα, αλλά δύο και τρεις, ώστε να μη λερωθεί η παραλία. Και πράγματι, δεν είδα όλο το καλοκαίρι πουθενά «κακά» σκύλων στην (πελώρια) αμμουδιά του Σχινιά.
Και ο νόμος;
Ναι, θα πείτε, ωραία όλ’ αυτά, αλλά ο νόμος δεν επιτρέπει την παρουσία σκύλων στην ίδια αμμουδιά όπου την ίδια στιγμή βρίσκονται άνθρωποι-λουόμενοι. Και θα έχετε απόλυτο δίκιο.
Πράγματι, υπάρχει αυτός ο νόμος, και καλά κάνει που υπάρχει, ώστε να τον επικαλούνται όσοι ενοχληθούν από έναν σκύλο επιθετικό, που γαβγίζει συνέχεια, που, με λίγα λόγια, έχει προβληματική συμπεριφορά. Τότε, ναι, ένας τέτοιος σκύλος δεν πρέπει να παραμένει εκεί και ο κάτοχός του είναι υποχρεωμένος να τον πάει κάπου αλλού.
Αντίθετα, ένα μικρόσωμο συνήθως σκυλάκι, που είναι ήρεμο, φιλικό, χαδιάρικο και αστείο, είναι μάλλον απίθανο να προκαλέσει… νομικό ζήτημα στην παραλία. Και αν συμβεί αυτό κάποια στιγμή, ε, θα ‘χετε πέσει στην περίπτωση…
