Είμαστε ανοιχτές πληγές στον κόσμο…

Βιβλία στο προσκέφαλο: Πολυαγαπημένα, πολυδιαβασμένα, βιβλία που μας διαμόρφωσαν ή μας στήριξαν σε δύσκολες στιγμές. Πρόσωπα της γραφής ξεφυλλίζουν την «αυτοβιογραφική» βιβλιογραφία του

Με σπουδές Αρχιτεκτονικής στη Θεσσαλονίκη και στο Παρίσι και μεταπτυχιακές στο London School of Economics & Political Sciences, ο σημερινός φιλοξενούμενος της στήλης μας ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Μεταφραστής, δοκιμιογράφος και συγγραφέας, καλλιεργεί μια πρόζα μπεκετικής πνοής, όπου η γλωσσική πτώση, το ληθαργικό τέμπο και η ανεστιότητα του αφηγηματικού υποκειμένου συναντώνται τόσο με την αυτοβιογραφική φάρσα όσο και μ’ έναν πλάγιο, αντορνικής διάθεσης, αισθητικό και κοινωνικό σχολιασμό.

Επιμέλεια: Μισέλ Φαϊς

Τα βιβλία είναι πάντα μια πονεμένη ιστορία, αυτή είναι η αλήθεια. Θύματα της φθοράς και του χρόνου, αλλά και της ασυνεννοησίας και της διάστασης των απόψεων επί της χρησιμότητας κάποιων αντικειμένων, είναι η αφορμή πολλές φορές για έριδες που κρατάνε χρόνια.

Τις ελάχιστες φορές πια που θα ανέβουν οι τόνοι με τον πατέρα μου και όταν βλέπω ότι στερεύω από επιχειρήματα, θα τον κατηγορήσω για το πρώτο μου BMX, που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς το 1994, και όταν αυτό δεν είναι αρκετό, θα επαναφέρω το θέμα των εξαφανισμένων βιβλίων μεταξύ των οποίων τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ, οι Τρεις Σωματοφύλακες, ο Ιβανόης και ο Μεγάλος Περίπατος του Πέτρου, τα οποία αγνοώ από το 1989. Οταν ούτε αυτό δεν είναι αρκετό, προσθέτω και την Καλύβα του μπαρμπα-Θωμά, το οποίο είχα δει να κλείνεται σε μια κούτα το 1991.

Χωρίς να είναι από τα πολύ αγαπημένα μου, λόγω του τίτλου που φέρει το όνομά μου, προκαλεί κάποια δευτερόλεπτα ένοχης σιωπής στον πατέρα μου. Τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να τον ρωτήσω για τα Ψηλά Βουνά, την Αιολική Γη και τα βιβλία του Λουντέμη.

Την Αναφορά στον Γκρέκο την εντόπισα στην τελευταία απογραφή που έκανα στο πατρικό μου. Κάθε φορά που επιστρέφω, ψάχνω για βιβλία και προσωπικά μου αντικείμενα στο παιδικό δωμάτιο, στην κρεβατοκάμαρα, στην κουζίνα, στο σαλόνι, στο μπάνιο, προσφάτως και στο πατάρι.

Αξίζει να αναφερθεί η μεγάλη συγκίνηση που ένιωσα πριν από κάποια χρόνια, ξαναβρίσκοντας άτλαντες και χάρτες και ένα μεγάλο εικονογραφημένο για τον Παρθενώνα.

Αξίζει να αναφερθεί επίσης η αμφιθυμία που νιώθω για τα δοκίμια του Παπανούτσου, του Ουμπέρτο Εκο, του Φίλια, για το Και με το φως του λύκου επανέρχονται της Ζατέλη, βιβλία που προτάθηκαν για τη συγγραφή καλύτερων εκθέσεων (sic) στις πανελλήνιες εξετάσεις.

Τα τελευταία χρόνια πρέπει να ομολογήσω ότι ο πατέρας μου έχει μετατραπεί σε αχθοφόρο, μεταφορέα, οδηγό, αποθηκάριο, βιβλιοθηκονόμο, όψιμο λάτρη της γαλλικής γλώσσας και θιασώτη της μεθόδου Linguaphone.

Εχει αναπτύξει προσωπικές σχέσεις με υπαλλήλους των Ελληνικών Ταχυδρομείων και λοιπών εταιρειών ταχυμεταφοράς και συζητάει τις πολιτικές εξελίξεις με τον Christian και την Barbara, υπαλλήλους της μεταφορικής εταιρείας που μας εξυπηρετεί στη Γαλλία.

Οταν οι απαιτήσεις μου είναι παράλογες, ζητάω πάντοτε από τη μητέρα μου να τον συνοδεύει, γιατί μοιάζουμε με τον πατέρα μου και ξέρω από την προσωπική μου εμπειρία ότι για να έχει νόημα η γκρίνια πρέπει να έχει και έναν αποδέκτη, ιδανικά κάποιον που αγαπάμε πολύ.

Σε ό,τι έχει να κάνει με τα βιβλία και όχι μόνο, θεωρώ ότι είμαι ένας πραγματικός τύραννος. Για να εξιλεωθώ, τους υπόσχομαι ότι κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο που θα τους κάνει πραγματικά περήφανους. Οταν βλέπω ότι το πιστεύουν και ότι χαίρονται, αλλάζω γρήγορα θέμα και ψάχνω αφορμές για να τους μαλώσω: τσαλακωμένο εξώφυλλο στην Ατίμωση του Κούτσι. Χαρτοπετσέτες και αποκόμματα εφημερίδων, αντί για έναν από τους άπειρους σελιδοδείκτες που τους έχω χαρίσει, στον Πεισίστρατο του Χειμωνά και τον Μολλόυ του Μπέκετ.

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερα να μην τους μιλούσα ποτέ για τα αγαπημένα μου βιβλία ώστε να μην τα αναζητούν και να μη φθείρονται τα βιβλία και οι ίδιοι με αυτά που διαβάζουν.

Θεωρούν τις αναγνώσεις μου σκοτεινές και αναζητούν τον λόγο. Τους βλέπω που με κοιτούν και σκέφτομαι ότι είμαστε ανοιχτές πληγές στον κόσμο και μετά σκέφτομαι ανοιχτά βιβλία και τις λέξεις τους να πέφτουν σε μια άβυσσο και για να μη χαθούν να γίνονται φωνές, φωνές, φωνές.

 Τελευταίο βιβλίο του Θ. Συμεωνίδη είναι το «Μυθιστόρημα» (Γαβριηλίδης, 2017).