Εξετάζω τα μέλη του εαυτού μου σαν αυτά να είναι φτιαγμένα από χρόνο και όχι από χώρο. Σαν αυτό που καταλαμβάνουν να είναι η διάρκεια και όχι κάποια ελάχιστα κυβικά σάρκινης έκτασης. Ναι, στον χώρο ο εαυτός συνεχίζει. Φθείρεται αλλά προχωρά σε μια νοητή ευθεία. Τουλάχιστον μέχρι να σταματήσει το βάδισμα. Το σώμα του εαυτού στον χρόνο είναι διαφορετικό.
Διεκδικεί τη διάρκεια χωρίς ποτέ να μπορεί να την πετύχει. Διαμελίζεται διαρκώς και παρ’ όλα αυτά παραμένει ενιαίο. Αφήνει τα κομμάτια του στις διάφορες στιγμές. Και αυτό που συνεχίζει μπορεί να ανακαλέσει τις στιγμές αυτές με βάση αυτό που άφησε πίσω του. Και συνεχίζει. Νέο κάθε φορά και διαφορετικό. Σαν ένα φίδι που κρεμάει το δέρμα του σε κάποια κρεμάστρα του παρελθόντος και τώρα σέρνεται προς το μέλλον.
Θυμάμαι αυτό το σώμα σπαρμένο σε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Να μου υπενθυμίζει τον χρόνο μου μέσα από τις ασυνέχειές του. Το σώμα στα γιγάντια σχολικά θρανία που όλο και γίνονταν πιο μικρά. Το σώμα στις αχανείς μπασκέτες που όλο και έσκυβαν πιο χαμηλά. Τον παιδικό αυτό χρόνο που δεν είχε διαστάσεις, μόνο ένα απότομο τέλος που ποτέ δεν αντιληφθήκαμε παρά μετά, τόσα πολλά χρόνια μετά. Και ύστερα. Νέα ξαφνιάσματα και νέες επιβεβαιώσεις.
Νέα ξεκινήματα και νέες συντελεσμένες στιγμές. Κρεβάτια και τάφοι, φιλίες που έρχονται και φιλίες που φεύγουν, ένας κάθε φορά νέος ήλιος να διασχίζει την τροχιά του γύρω από το σώμα μας. Και σε όλα αυτά, δίπλα σε αυτά ή μέσα σε αυτά σπαρμένα τα μέλη του εαυτού μας όπως έμειναν πίσω. Τα χέρια εκείνης της χρονιάς αφημένα σε μια χειραψία με έναν αμφίβολο φίλο.
Τα πόδια εκείνης της χρονιάς ξεχασμένα σε μια πορεία που τελικά δεν έβγαλε πουθενά. Τα μάτια εκείνης της χρονιάς τοποθετημένα σταθερά σε ένα βλέμμα που ποτέ δεν ανταποδόθηκε. Πέντε αισθήσεις απλωμένες στα μέλη που τώρα επιστρέφουν ως συμπαγείς αναμνήσεις. Φτιάχνουν τα σώματα αυτά που διαρκώς μας ακολουθούν σιωπηλά. Φτιάχνουν τα ενδεχόμενα αυτά που στοιχίζονται λίγο πιο πίσω απ’ το παρόν μας.
Είμαστε το άθροισμα των χαμένων μελών μας. Είμαστε αυτό που ο ακρωτηριασμός του χρόνου επέτρεψε. Μια αμφίβολη συνέχεια και μαζί ένα προϊόν ασυνέχειας. Ενας επιμερισμός αυτού που αντιλαμβανόμασταν ως όμοιό μας, αλλά τώρα πια ελάχιστα μας θυμίζει. Ο εαυτός ως ένα κλάσμα του εαυτού μας. Είμαστε το σώμα που χάσαμε, το σώμα αυτό που διαρκώς μας σηκώνει στους ώμους του.
Εξετάζω τα μέλη του εαυτού μου σαν αυτά να είναι φτιαγμένα από χρόνο και όχι από χώρο. Γιατί αν κάτι με περιέχει, αυτό είναι ο χρόνος που ξόδεψα. Και αν το σώμα είναι δεδομένο μέσα στις πεπερασμένες του χωρικές διαστάσεις, δεν ισχύει το ίδιο και για το σώμα στον χρόνο.
Εδώ είμαστε όλοι γιγαντιαίοι και ρευστοί ταυτόχρονα. Είμαστε αχανείς εκτάσεις μέσα στις οποίες, ακόμα και εμείς, διαρκώς χανόμαστε. Είναι που δεν υπάρχει χάρτης για την επικράτεια του σώματος μέσα στον χρόνο. Μόνο πυξίδες με τις βελόνες τους διαρκώς στραμμένες στο παρόν μας. Μόνο ρολόγια με τους δείκτες τους διαρκώς στραμμένους στο Εδώ μας.
Γιατί αν είναι κάτι που επιθυμούμε, είναι η διάρκεια του σώματος. Ο εαυτός και ο χρόνος σε έναν διαρκή εναγκαλισμό που τείνει στην ταύτιση. Γιατί αν είναι κάτι που επιθυμούμε, είναι ένα περιθώριο χώρου ώστε να μετατρέψουμε τον χρόνο σε ενσάρκωση του εαυτού μας.
