Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η διμοιρία και το Playmobil
EUROKINISSI/ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η διμοιρία και το Playmobil

  • A-
  • A+

Στην εποχή της απόλυτης αφηγηματικής επικράτησης του Facebook και του Instagram καταναλώνουμε καθημερινά τόνους φωτογραφιών. Φωτογραφίες όμορφες, «όμορφες», παράδοξες, προσωπικές, αποκαλυπτικές κτλ. Κυρίως μαθαίνουμε να μη βλέπουμε, αφού τα μάτια μας αποκτούν ανοσία. Σπάνια κάτι μένει. Μου έκανε εντύπωση εκείνη η φωτογραφία που κυκλοφόρησε την Τετάρτη μετά την αντιρατσιστική συγκέντρωση στη Βικτώρια. Ενα Playmobil με την πλάτη γυρισμένη στον φακό. Μια διαφημιστική φιγούρα ύψους ενός μέτρου, ντυμένη με ιπποτικό κράνος και μεσαιωνική φορεσιά. Μπροστά του μια διμοιρία με τις ασπίδες παρατεταμένες, με τα κράνη, τις μάσκες και τη μεσαιωνική τους αγριότητα.

Η πρώτη αντίδραση είναι το γέλιο. Η αντίθεση ανάμεσα στις δύο φωτογραφίες το προκαλεί. Αλλά ακόμα περισσότερο η υπόγεια σχέση ενός απλοϊκού παιχνιδιού φτιαγμένου για να ικανοποιεί τις τάσεις των παιδιών για ηρωισμό και από την άλλη μια ομάδα απλοϊκών τραμπούκων φτιαγμένη για να ικανοποιεί τον σαδισμό του υπουργού και τις ακροδεξιές ευαισθησίες του κυβερνώντος κόμματος. Στη συνέχεια, όταν το γέλιο καταλαγιάζει και σκέφτεσαι τη φωτογραφία, επιστρέφεις στον πρώτο βαθμό της ευαισθητοποίησης. Την παιδική απλότητα και την αθωότητα απέναντι σε ό,τι πιο μαύρο και σκοτεινό βρίσκει καταφύγιο στην ψυχή αυτής της κοινωνίας. Νομίζω πως αυτά τα δύο θα ήταν αρκετά για να σου τραβήξουν την προσοχή. Αλλά όχι αρκετά για να επιστρέψεις και να ξαναδείς τη φωτογραφία με περισσότερο ενδιαφέρον.

Δεν είναι η αντίθεση ανάμεσα στα δύο στοιχεία της φωτογραφίας αυτή που μένει. Είναι η συνέχεια. Το άκαμπτο της φιγούρας. Η καταδικασμένη μερική ακινησία του Playmobil. Καρφωμένο στη βάση του, αδυνατώντας να κουνηθεί, το απόλυτο των χεριών του που δεν μπορούν να λυγίσουν, μόνο να εκτελέσουν τις εντελώς στοιχειώδεις εργασίες. Το διαρκές χαμόγελο που -ακόμα και αν στη φωτογραφία η φιγούρα έχει γυρισμένη την πλάτη- εσύ το μαντεύεις. Ενα χαμόγελο εκτελεσμένο σχεδόν ως καθήκον. Μια στάση σώματος και ένας τρόπος να υπάρχεις απολύτως επιβεβλημένος. Μπροστά από το κατεξοχήν όργανο επιβολής. Τη διμοιρία.

Γιατί δεν υπάρχουν αμφιβολίες. Ο ρόλος της αστυνομίας στη σύγχρονη ελληνική δημοκρατία δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την ασφάλεια, ή την επιβολή της τάξης. Είναι ένα εργαλείο κατασκευής πολιτών. Είναι αυτοί που θα σε σαπίσουν στο ξύλο άμα πίνεις μπίρες στο λάθος μέρος μπαίνοντας μέσα στο μαγαζί και βαρώντας αδιάκριτα. Είναι αυτοί που θα σε ξεγυμνώσουν δημοσίως και θα σε διασύρουν επειδή δεν γουστάρουν τη φάτσα σου, είναι αυτοί που θα σου σπάσουνε τα πλευρά αν διαμαρτυρηθείς επειδή δεν θες να εισπνέεις σκουπίδια, είναι αυτοί που άμα σε πετύχουν σε πορεία θα σου φορτώσουν (όπως ακόμα ένα βίντεο δείχνει) αποδεικτικά για να σου μαυρίσουν τη ζωή, είναι αυτοί που αν είσαι γκέι και τολμήσεις να περάσεις από δίπλα τους θα σε χτυπήσουν για να σε γιατρέψουν απ' την «ανωμαλία» σου, μην τύχει και μπεις και συ σε κανένα «πωλείται χρυσός» και αναγκαστούν τότε να χτυπήσουν όχι μονάχα εσένα, αλλά και το άψυχο σώμα σου. Είναι αυτοί που θα σε χτυπήσουν έξω από το σπίτι σου γιατί κατέβηκες να δεις τι συμβαίνει, αυτοί που θα σε χτυπήσουν στις πλατείες (εκτός αν έχεις φέρει κανένα δήμαρχο να κάνει εκεί τη φιέστα του) και θα σε κυνηγήσουν στους δρόμους σου. Είναι αυτοί που μεταφέρουν το μήνυμα των ανωτέρων τους πως εσύ δεν ανήκεις και πως στην κοινωνία που φαντασιώνονται είσαι περιττός, παράσιτος και ξένος.

Η ελληνική αστυνομία και ακόμα περισσότερο οι εξτρεμιστικές της φάλαγγες, τα ΜΑΤ, η ΔΙΑΣ κτλ, δεν περιφρουρούν, αλλά επιβάλλουν, κάνουν πράξη τις επιλογές. Κατεβάζουν τους αντιφασίστες από τις πλατείες για να βάλουν στη θέση τους τους ακροδεξιούς, ξεριζώνουν τα παγκάκια από τις πλατείες για να μην κοιμούνται οι ταλαίπωροι και περιφρουρούν τα πανάκριβα παγκάκια του Μεγάλου Περίπατου. Η ελληνική αστυνομία είναι ένας κοινωνικός νάρθηκας, ένας εκμοντερνισμένος γύψος που θέλει να δώσει σχήμα στους πολίτες. Οσο πιο γρήγορα γίνεται, γιατί έρχεται δεύτερο κύμα επιδημίας, καραντίνα και επιστροφή των αριθμών της ανεργίας και της κρίσης. Ενας νάρθηκας που όχι μόνο επιθυμεί, αλλά πολύ περισσότερο επιβάλλει δρόμους για πόλεις που κατοικούν αποκλειστικά Playmobil. Για πολίτες άκαμπτους, εγκλωβισμένους και -κυρίως- μονίμως χαμογελαστούς μπροστά στη σιδερόφραχτη καφρίλα που τους εποπτεύει.

📍 tsalapatis.blogspot.com

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Το Avatar των Εξαρχείων
Τελευταία όλο και πιο συχνά εμφανίζονται άρθρα που περιγράφουν το άβατο των Εξαρχείων. Τη μηδενιστική τους κουλτούρα, τη βία και τη βρόμα, τις έκνομες πράξεις, την ακολασία, την προσωποποίηση της ανευθυνότητας...
Το Avatar των Εξαρχείων
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ατομική ευθύνη, συλλογική ενοχή
Κοιτάζω τους αριθμούς κάθε μέρα, προσπαθώ να καταλάβω τους κυβερνητικούς τακτικισμούς, το σταδιακό χτίσιμο μιας καταστροφής που πλησιάζει με αργά αλλά βέβαια βήματα.
Ατομική ευθύνη, συλλογική ενοχή
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Εσωτερικεύοντας την πανδημία
Εχουμε φτάσει στο σημείο, η κανονικότητα να μας εκπλήσσει. Και το πιο ενδιαφέρον στις ταινίες δεν είναι πια ούτε η πλοκή ούτε οι χαρακτήρες. Είναι το τίποτα.
Εσωτερικεύοντας την πανδημία
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Η Αντιγόνη των βράχων
Θέατρο της Πέτρας, μετά τον Δεκαπενταύγουστο. Το πλήθος που φοράει τη μάσκα στις κερκίδες είναι από μόνο του ένα θέαμα. Και ύστερα η παράσταση ξεκινά. Η Αντιγόνη. Από την ομάδα Σημείο Μηδέν σε σκηνοθεσία...
Η Αντιγόνη των βράχων
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Τα μπαλκόνια των Αθηνών
Τα μπαλκόνια. Ενα βήμα ανάμεσα στο έξω και το μέσα. Μισά σαλόνια και μισά δρόμοι. Και οι άνθρωποι των μπαλκονιών με τις συμπεριφορές τους μισές εντός και μισές εκτός της οικίας.
Τα μπαλκόνια των Αθηνών

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας