Ποιητής… εκ του προχείρου

Ο νέος χρόνος έρχεται, τι λέτε να μας φέρει; Ας είναι ανακούφιση στον κόσμο που υποφέρει…

Κι είναι πολύς, κι είναι παντού, τριγύρω, πάνω, κάτω του καθενός το ριζικό με συμφορές γεμάτο

Αγιος Βασίλης έρχεται και μποναμά θα δώσει σε όποιον με τη σύνταξη μοχθεί να επιβιώσει

Βαστάει πένα και χαρτί, γραφή του Τσακαλώτου του δήθεν διαπραγματευτή, του δήθεν ανενδότου

Σκέφτομαι την επιστολή κι η απορία μένει: πώς πάντα καταφέρνουμε να βγαίνουμε δαρμένοι;

Είθε η αξιολόγηση να γίνει τον Γενάρη γιατί αλλιώς ο διάολος, φοβάμαι, θα μας πάρει

Κι όποιος δεν είν’, Αλέξη μου, «καλά μες στην ψυχή του» σωρεύει τα προβλήματα πάνω στην κεφαλή του

Δεν είν’ η ψυχιατρική τομέας που κατέχεις κάλλιο λοιπόν πριν ομιλείς λιγάκι να προσέχεις

Την γκρίνια πάλι άρχισα τέτοια χρονιάρα μέρα κι αυτό ‘ν’ κακή συνήθεια που θα την κάνω πέρα

Θα ‘θελα αισιόδοξος και εύθυμος να μοιάζω εύσημα, κι όχι φάσκελα, εμμέτρως να μοιράζω

Φτάνει, λοιπόν, η κριτική: αντί να σας φλομώσω πρωτοχρονιάτικη ευχή ωραία θα σας δώσω:

να πάψει η πατρίδα μας μονίμως να θυμίζει ρόδα γιορτών στο Σύνταγμα που όμως… δεν γυρίζει!