Το ‘πα και θα το ξαναπώ, το δίνω και γραμμένο ότι στον κόσμο τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Χωρίζουν οι κοινοί θνητοί μα και οι Μπραντζελίνα που όλοι μας νομίζαμε πως την περνάνε φίνα: πιότερο με συγκλόνισε η είδηση ετούτη απ’ ό,τι άλλο άκουσα προχθές στο χαζοκούτι.
Ούτ’ η σκηνή του πρόσφυγα δεν είναι δεδομένη: εν μια νυκτί στη Μόρια σωριάζεται καμένη.
Είν’ δεδομένα τα λεφτά που έβαλες στην τσέπη;
Εχεις μπλοκάκι; Τα μισά να δώσεις πίσω πρέπει…
Μέχρι και τα Θρησκευτικά που ‘μαθα στο σχολείο αγνώριστα θα γίνουνε, λέει το υπουργείο.
Σ’ αυτό δεν έχω αντίρρηση, μα έχει η Εκκλησία το τι θα γίνει τελικά θα δούμε στην πορεία…
Μην είναι τάχα σίγουρες οι άδειες που δώσαν;
Με τούτο τον διαγωνισμό, νομίζω, τα σκατώσαν.
Εδινε η Αττικής λεφτά μα δίχως εγγυήσεις κι από το ΤΣΜΕΔΕ σύνταξη αν δεις, εμέν’ ας φτύσεις!
Ξύλο που θα τους έδινα αν είχα μία γκλίτσα φερμένη απ’ τους βοσκότοπους του φίλου Καλογρίτσα…
Ενα μόνο είν’ σίγουρο στο χάος της αντάρας: ότι για όλα πάντοτε τους φταίει ο Στουρνάρας.
Μ’ αυτόν πάλι τα βάλανε, κι είπε κι αυτός «αμάν μάθετε ότι του λαλείν είν’ κρείττον το σιγάν»!
Λέτε να το κατάλαβαν; Διότι με τ’ αρχαία ποτέ της δεν τα πήγαινε καλά αυτή η παρέα…