Τα πρωτοβρόχια ήρθανε, το χώμα ευωδιάζει όμως πλημμύρες φέρανε στη χώρα που στενάζει.
Σ’ όλα τα θέματα κι εμείς, πρέπει να ομολογήσω, κάνουμε ένα βήμα μπρος και άλλα δέκα πίσω.
Κοίτα να μην κοκορευτείς στη ΔΕΘ λοιπόν, Αλέξη πόσα δήθεν κατάφερες, έτσι που ‘χουμε μπλέξει:
Τα έσοδά μας υστερούν, οι επιχειρήσεις κλείνουν κι οι φόροι ως απάντηση λύση καμιά δεν δίνουν.
Πάνω εκεί που έμαθε του Χόντζα το γαϊδούρι μ’ αέρα πια να τρέφεται, εμπήκε στο κιβούρι…
Ετσι κι η οικονομία μας τα λοίσθια πια πνέει κι εσείς βαυκαλιζόσαστε το χρήμα πως θα ρέει τους καναλάρχες επειδή «πείσατε» να πληρώσουν και για τέσσερις άδειες τόσα λεφτά να δώσουν.
Μ’ αυτοί τώρα την πληρωμή ζητούνε ν’ αναβάλουν ώσπου του ΣτΕ οι δικαστές απόφαση να βγάλουν αν είναι «νομιμότητα» το «μαύρο» της Ολγίτσας κι αν ήτανε εμπρόθεσμος ή όχι ο Καλογρίτσας.
Αμα δεν γίνουν σοβαρές στη χώρα επενδύσεις μέσα στο τέλμα πόσο πια, θαρρείς, μπορείς να ζήσεις;
Βλέπω τον καθημερινό του κόσμου τον αγώνα κι ο νους μου πάει στον Σίσυφο που σπρώχνει την κοτρόνα.
Τρέχουμε, αγορεύουμε, πνιγόμαστε στο πάθος μα δεν αλλάζει τίποτα, φοβάμαι, κατά βάθος.
Οσες φορές κι αν ακουστεί ο κώδων του σχολείου μένουμε «αιώνιοι» φοιτητές εις άγραν του πτυχίου…
